Πρώτη φορά δρομέας στα 5 χιλιόμετρα. Κάποιοι φίλοι υποσχέθηκαν πανό και καπνογόνα. Ανεξαρτήτως φαν κλαμπ, εγώ θα ήμουν εκεί, για να τρέξω. Τα τελευταία χρόνια η άθληση έχει αποκτήσει εμφατικό ρόλο στη ζωή μου, καθώς έχω αντιληφθεί ότι, ακόμη κι αν τρέξεις στο τετράγωνο, νιώθεις ήδη την αλλαγή.
Μπορεί στην αρχή να λαχανιάσεις, μπορεί να αναρωτηθείς αν αξίζει τον κόπο, αλλά η πραγματικότητα έρχεται να σε ταρακουνήσει. Πέραν της ιστορικής φύσης του μαραθωνίου αλλά και της ολοένα μεγαλύτερης συμμετοχής δρομέων σ’ αυτόν, το τρέξιμο συμπυκνώνει μια υπόσχεση στον ίδιο μας τον εαυτό.
Διά της κίνησης, ο άνθρωπος συμμετέχει σε μια πράξη, κοινωνική αλλά και ιδιαίτερα προσωπική. Αναμετριέται, ενίοτε, με τα όριά του, όχι στο όνομα μιας αφηρημένης ιδέας, αλλά στο όνομα της ευγενούς άμιλλας.
Από μικροί μαθαίνουμε να συναγωνιζόμαστε και όχι να ανταγωνιζόμαστε. Οι γονείς μάς νουθετούν, όταν καταλαβαίνουν πως ξεφεύγουμε κι έχουμε χάσει το ουσιαστικό νόημα του «ευ αγωνίζεσθαι».
Κι έτσι, επιστρέφουμε στο φλέγον. Η άθληση, είτε επαγγελματική είτε ερασιτεχνική, είναι μια πράξη με ίχνη αυτοπραγμάτωσης. Νιώθεις πως πετυχαίνεις έναν στόχο, ανήκοντας κάπου.
Μικρός ήμουν απ’ τα παιδιά που, όταν είχαμε γυμναστική στο σχολείο, είχα ανάμεικτα συναισθήματα. Ενιωθα πως κάτι σημαντικό ήταν να συμβεί, αλλά στην πράξη όλα ήταν διαφορετικά.
Λίγο τρέξιμο, λίγο μπάσκετ, λίγο ποδόσφαιρο, λίγο βόλεϊ και λίγο χάντμπολ. Μια φορά που έβρεχε, θυμάμαι να συζητάμε για υγιεινές διατροφικές διεξόδους.
Κάπως έτσι, οι μέρες περνούσαν και το ενδιαφέρον μου γύρω απ’ τη γυμναστική και την όποια άθληση έμοιαζε να είναι σχεδόν μηδαμινό.
Ωστόσο, κάτι μου είχε ξεφύγει. Μεγαλώνοντας σε μια κωμόπολη, έξω απ’ τη Χαλκίδα, είχα την ευκαιρία στον ελεύθερό μου χρόνο να κάνω ποδήλατο.
Ταυτόχρονα, ο κανόνας για τις μετακινήσεις μου, εντός των ορίων της κωμόπολης, πέρα απ’ το ποδήλατο περιλάμβανε και μπόλικο περπάτημα.
Τα χρόνια πέρασαν κι ερχόμενος στην Αθήνα άρχισε να τριβελίζει το μυαλό μου το κεφάλαιο άθληση. Ωσπου, αποφάσισα να κάνω το πρώτο βήμα και να γραφτώ σ’ ένα γυμναστήριο στη γειτονιά μου.
Απ’ τις πρώτες μου προπονήσεις, με θυμάμαι να τρέχω χιλιόμετρα στους διαδρόμους του γυμναστηρίου, αναρωτώμενος πολλές φορές πώς θα έμοιαζε αυτό στις λεωφόρους και στα στενά της πόλης.
Μια μέρα πριν ανοίξουν οι αιτήσεις για τον φετινό ημιμαραθώνιο, έπεσα πάνω σε ένα tiktok reel του δημάρχου Αθηναίων, στο οποίο διαφήμιζε τον επικείμενο ημιμαραθώνιο και καλούσε τους θεατές να δηλώσουν συμμετοχή.
Δεν χρειάστηκα πολλή σκέψη για να πατήσω τον σύνδεσμο και να συμπληρώσω την αίτηση. Ανοιγόταν μπροστά μου μια ξεχωριστή ευκαιρία. Επιτέλους, θα συμμετείχα σ’ έναν ξεχωριστό θεσμό, έχοντας την ευκαιρία να αναμετρηθώ κι εγώ με τα δικά μου όρια και να εκπληρώσω το περιβόητο «ευ αγωνίζεσθαι».
Κυριακή 8 Μαρτίου 2026. Εκείνη η μέρα με βρήκε να ξυπνάω μια ώρα πριν από τον αγώνα. Επειτα από ένα σύντομο σνακ πήρα τον δρόμο για το κέντρο.
Μου πήρε λίγο περισσότερη ώρα απ’ όση περίμενα να φτάσω στο μπλοκ μου. Αναμενόμενο, θα έλεγε κανείς, απ’ τη στιγμή που δεν είχα ξανασυμμετάσχει κι άρα ήταν να ξεκινήσω απ’ το τέλος!
Ο χρόνος άρχισε να κυλάει κι η στιγμή της εκκίνησης για το δικό μου μπλοκ πλησίαζε. Οταν η εκφωνήτρια έδωσε το σήμα της έναρξης, ξεκίνησα να τρέχω σαν να έτρεχα για πρώτη φορά.
Η διαδρομή ήταν ό,τι έπρεπε για μια ηλιόλουστη Κυριακή στο κέντρο της Αθήνας. Το κωμικό ήταν ότι κάποιοι συμμετέχοντες δεν έτρεχαν, αλλά περπατούσαν· γεγονός που ίσως αποτυπώνει ότι δεν είχαμε όλοι οι δρομείς – εντός ή εκτός εισαγωγικών – την ίδια προοπτική.
Τερματίζοντας και παραλαμβάνοντας το μετάλλιό μου, αισθάνθηκα όπως λίγες φορές στη ζωή μου. Με άγγιξε λίγο παραπάνω αυτό το «Μέσα στα απλά είν’ τα ωραία» απ’ την «Αλλιώτικη Μέρα» της Τσανακλίδου – και χωρίς φαν κλαμπ τελικά!
