Ο μέγας θεατρίνος Θεοδόσης Πελεγρίνης, ο οποίος κατά τον Κώστα Σκανδαλίδη και τους άλλους μεγίστους φωστήρες της τρισηλίου θεότητος του σημερινού ΠΑΣΟΚ είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να συμβολίσει τη διεύρυνση, έχει στο παρελθόν σημαντικό έργο στην επικράτεια της αισθητικής. Αλλωστε, έχει αφήσει εποχή με τις ανεπανάληπτες ερμηνείες του σε πολλά δικά του έργα, αλλά κυρίως σε εκείνο όπου, περιβεβλημένος μια κόκκινη κουρτίνα, φώναζε στεντορείως: «φθορά, φθορά, φθορά». Οταν ανέβασε τον «Ιουλιανό» του στο Παρίσι, στο Ελληνικό Σπίτι, η εφημερίδα αυτή τον είχε κάνει πρωτοσέλιδο, επειδή την ώρα που εκείνος ζητούσε το χειροκρότημα, το Πανεπιστήμιο Αθηνών του οποίου ήταν πρύτανης έμενε κλειστό και με ευθύνη του επί σχεδόν διδακτικό εξάμηνο.
Ως πρύτανης, πάντως, δεν αρκέστηκε στην αισθητική. Μπερδεύτηκε και με την πολιτική. Υπήρξε πρωτεργάτης του κινήματος Σπίθα, συμβάλλοντας στην πρώτη αντιπολιτική συλλογικότητα με την οποία συντονίστηκε το κίνημα των Αγανακτισμένων, μέσω του οποίου κυβέρνησαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και μπήκε στη Βουλή η Χρυσή Αυγή. Αντιμνημόνιο, συμβολή στο ξήλωμα του νόμου Διαμαντοπούλου, υφυπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εσχάτως και μέλος της Νέας Αριστεράς στην οποία είχε αναζητήσει το φως το αληθινόν: τέτοια προϋπηρεσία, όντως, δεν μπορούσε να πάει χαμένη για το ΠΑΣΟΚ.
Ωστόσο, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κάνει καμιά σπουδαία πρωτοτυπία ανακαλύπτοντας το ταλέντο του Θεοδόση Πελεγρίνη. Είχε προηγηθεί στην ανάσυρσή του και στην προσπάθεια αξιοποίησης στο δικό του αισθητικό και πολιτικό όνειρο ο αξέχαστος τέως περιφερειάρχης Γιώργος Πατούλης. Ο Πατούλης είχε αναλάβει την Περιφέρεια Αττικής έπειτα από μακρά θητεία στο χρυσό – ροζ περιβάλλον της κατοικίας του, το οποίο πρόβαλλε φωτογραφικά σε όλα τα λαϊφστάιλ περιοδικά της εποχής, απ’ όπου προετοίμαζε επί χρόνια την κάθοδό του στα πλήθη. Ο Πελεγρίνης, που ενδιαφερόταν πάντα για σημαντικότερη δημοσιότητα, χρησιμοποιούσε πιο γήινα χρώματα – αν και ο ίδιος ξεχώριζε φορώντας την πορφύρα. Δεν έχω αίσθηση αν προέκυψε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό από εκείνη τη σύμπραξη.
Δεν ξεχνώ όμως μια άλλη ενέργειά του, που σίγουρα είχε προκαλέσει αίσθηση – και την οργισμένη αντίδραση και του ΠΑΣΟΚ. Ηταν Σεπτέμβριος του 2016 και, ως υφυπουργός Παιδείας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μιλώντας στη Βουλή, ισχυρίστηκε ότι οι Εβραίοι «πέτυχαν να ταυτίσουν το Ολοκαύτωμα προς την τραγική μοίρα του έθνους των, […] με απώτερο στόχο να προκαλέσουν […] τη συμπάθεια του πολιτισμένου κόσμου για όσα υπέστησαν. Με υπομονή και επιμονή εξασφάλισαν την οικειοποίηση του Ολοκαυτώματος…». Καθαρά αντισημιτική δήλωση, κάτι που, εκτός από το ΠΑΣΟΚ, επισήμαναν με οργή η ΝΔ και το Ποτάμι. «Διόρθωσε», δηλώνοντας ότι ήταν λάθος η χρήση της λέξης «οικειοποίηση», έπρεπε είπε να έχει χρησιμοποιήσει τη λέξη «ανάδειξη».
Αυτό το πρόσωπο θεώρησαν στο ΠΑΣΟΚ χρήσιμο για να σηματοδοτήσουν κάποια διεύρυνση, εξαιτίας αυτού του προσώπου φαγώθηκε από το κόμμα ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, βουλευτής Αρκαδίας, εκλεγμένος με ποσοστό μεγαλύτερο του πανελλαδικού μέσου όρου που εξασφάλισε το ΠΑΣΟΚ.
Μετά τη διαγραφή του, ο Κωνσταντινόπουλος ανακοίνωσε την αποποίηση εκ μέρους του της κοινοβουλευτικής ιδιότητας, μεταφέροντας το πεδίο της συζήτησης στο πεδίο της ηθικής στην πολιτική, δίνοντας δηλαδή περιεχόμενο σε ό,τι γενικόλογα οι πατέρες και οι μητέρες του έθνους επικαλούνται συνήθως με την έκφραση «αρχές και αξίες».
Ολα αυτά θα μπορούσε να είναι ένα μεγάλο αστείο αν δεν συνιστούσαν μια πολιτική χασμωδία. Μια συνωμοσία μετριοτήτων, που νομίζουν ότι η πολιτική είναι γκρίνια. Επίδειξη. Και κολεγιές.
Λαφαζάνης: υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης!
Η διαδήλωση της περασμένης Πέμπτης υπέρ του Ιράν και των μουλάδων ήταν το πιο γοητευτικό event της Αθήνας τον τελευταίο καιρό. Διαδήλωση, επιπλέον, που έδωσε στην ιστορία μια από τις πιο ωραίες εικόνες στις οποίες καθρεφτίζεται ο ελληνικός προοδευτισμός: αυτή με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και έναν άλλο οι οποίοι κρατούσαν μεγάλες φωτογραφίες του εκλιπόντος Χαμενεΐ, του τυράννου του θεοκρατικού καθεστώτος.
Οι ιδέες του Λαφαζάνη, βεβαίως, δεν είναι άγνωστες. Ηταν αυτός που υποκλινόταν στους Ρώσους, αυτός που φημολογούνταν ότι ήθελε να καταλάβει το Νομισματοκοπείο μετά την κωλοτούμπα Τσίπρα. Σήμερα, επισφραγίζει την ιδεολογική του ταυτότητα, που συμπίπτει με τη στήριξη ολοκληρωτισμών, τη λατρεία στους ηγέτες του και, γενικώς, την πίστη στο ελληνικό χάος και στη διάλυση, που είναι η βασική πολιτική πρότασή του. Το θέμα όμως δεν είναι ο Λαφαζάνης, η χώρα δεν κινδυνεύει από τέτοιες φιγούρες της παραπολιτικής. Το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν υπουργός του Αλέξη Τσίπρα – κι όχι τίποτα δευτεροκλασάτο: ήταν υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Ηταν δηλαδή ένας άνθρωπος ο οποίος είχε την εντολή να συντονίσει τις παραγωγικές δυνάμεις της, να την κάνει ελκυστική σε επενδυτές, να επενδύσει σε νέες τεχνολογίες…
Με τον Λαφαζάνη και τις εμπνεύσεις του έχουμε ξεμπερδέψει. Τον Αλέξη Τσίπρα όμως θα τον ξαναβρούμε μπροστά μας. Μαζί του, να είστε βέβαιοι, θα έχει και τους Λαφαζάνηδες του μέλλοντός μας.
