Και εγένοντο τα ΤΕΜΠΗ. Σε λίγες στιγμές, ύστερα από ανθρώπινες παραλείψεις και ενέργειες, πενήντα επτά νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Μεγάλη η οδύνη. Οδύνη όλων. Γράφηκαν πολλά, ειπώθηκαν πολλά και πολλά δάκρυα χύθηκαν. Μέχρι που γράφηκαν και τα ονόματα των χαμένων στην άσφαλτο με κόκκινο χρώμα. Μέχρι και πενήντα εφτά σιδερένια καρφιά μπήχτηκαν στην πονεμένη γη των Τεμπών. Εγραψαν οι εφημερίδες, κραύγασαν τα κανάλια, για τον χαμό των νέων ανθρώπων, για την οδύνη των νέων και γέρων, φίλων, συγγενών, όλων των ευαίσθητων ανθρώπων. Μπράβο. Ετσι έπρεπε. Οφειλε να τους κλάψει, και τους έκλαψε, όλη η Ελλάδα. Αυτά για τα Τέμπη. Και προηγήθηκε η Μάνδρα. Επί αρκετές ώρες, ύστερα από τις φονικές πλημμύρες, στα μπαζωμένα ρέματα, είκοσι τέσσερις νεκροί. Μεγάλη οδύνη. Οδύνη όλων. Γράφηκαν πολλά, ειπώθηκαν πολλά. Και ξεχάστηκαν.
Και προηγήθηκε το ΜΑΤΙ. Επί αρκετές ώρες, ύστερα από την οργή της Φύσεως για μια ανθρώπινη παράλειψη, καίγονταν εκατόν τέσσερις άνθρωποι, μεταξύ τους και αθώα βρέφη. Μεγάλη οδύνη. Οδύνη όλων. Γράφηκαν πολλά. Ειπώθηκαν πολλά. Και ξεχάστηκαν.
Η οδύνη για τους αδικοχαμένους στη Μάνδρα και στο Μάτι, ήταν οδύνη όλων. Οδύνη όλων. Ολων, πράγματι; Οχι. Κάποιοι έλειπαν. Ποιοι; Μα εκείνοι, που στην τραγωδία των Τεμπών, σοφίστηκαν το σχέδιο, αγόρασαν εκατοντάδες λίτρα κόκκινου χρώματος, δεκάδες πινέλα (ή σπρέι), τα μοίρασαν, βρήκαν και καθοδήγησαν αθώους αφελείς και έγραψαν, με τα χέρια τους, τα ονόματα των χαμένων στην άσφαλτο. Εκείνοι, που σοφίστηκαν, σχεδίασαν, παρήγγειλαν και αγόρασαν, πενήντα επτά σιδερένια καρφιά και, με τα χέρια τους, τα έμπηξαν στην πονεμένη γη των Τεμπών. Εκείνοι που σοφίστηκαν, βρήκαν τα πολλά, αναγκαιούντα χρήματα και παρήγγειλαν μετάλλινο δέντρο με πενήντα επτά πουλιά επάνω του, που θα τοποθετηθεί σε περίοπτη θέση της Αθήνας. Εκείνοι, που ανακήρυξαν την 28η Φεβρουαρίου, ως «ημέρα μνήμης» για τα 57 θύματα των Τεμπών (περιφερειακό συμβούλιο Θεσσαλίας). Εκείνοι που παρέλασαν ως άγημα 57 στον εορτασμό της εθνικής εορτής στη Νέα Υόρκη (!). Εκείνοι που ονόμασαν δρόμο ως «οδό Θυμάτων Τεμπών» («ΤΑ ΝΕΑ» της 28.2.). Εκείνοι που διοργάνωσαν δύο πολυπληθή συλλαλητήρια. Εκείνοι που φροντίζουν, με χίλιους δυο τρόπους τα Τέμπη να βρίσκονται συνεχώς στην επικαιρότητα. Αυτοί, που σοφίστηκαν και δημιούργησαν όλα αυτά, για τους αδικοχαμένους των Τεμπών, πού ήταν, όταν τα πτώματα είκοσι τεσσάρων αθώων ανθρώπων, στροβιλίζονταν στις δίνες των άγριων υδάτων, όταν οι σάρκες εκατό τεσσάρων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και βρέφη έκαιγαν επί πολλές ώρες;
Ηθικό δίδαγμα: Υπάρχουν άνθρωποι (άνθρωποι;), οι οποίοι εμπορεύονται, για λίγα ψηφαλάκια, τον οδυνηρό χαμό αθώων ανθρώπων, που χρησιμοποιούν, για λίγα ψηφαλάκια, την οδύνη αθώων ανθρώπων. Και είναι αυτοί οι άνθρωποι, άθλιοι πολιτικάντηδες, που οδύρονται, ψεύτικα, που θρηνούν ψεύτικα, που κατεβά ζουν ιδέες εντυπωσιασμού για τους χαμένους, που ξοδεύονται να αγοράσουν μπογιές (κόκκινες), πλακάτ, αφίσες, που ψάχνουν να βρουν τα αθώα μαθητούδια και τους πρόθυμους φοιτητές για να γράφουν, τα ονόματα των αδικοχαμένων, στην άσφαλτο, που παραγγέλλουν και αγοράζουν, πολλά σιδερένια καρφιά και τα μπήγουν σε μια μακρινή γωνιά της Ελλάδας, και παραγγέλλουν ολόκληρο μεταλλικό δέντρο με πενήντα επτά πουλάκια επάνω ,μόνον όταν, έχουν πολιτικό συμφέρον! Ουαί υμίν, Φαρισαίοι υποκριταί…
Ο Λουκάς Λυμπερόπουλος είναι επίτιμος αρεοπαγίτης, Δρ. Νομικής
