Ο τύπος που είδε αυτό το όνειρο ίσως να είναι ο πιο αντιδραστικός εν ζωή Αμερικανός. Είναι 59 ετών, δουλεύει για τον Ορμπαν και λέγεται Ρομπ Ντρέχερ. Σε μια εκδήλωση που έγινε τον περυσινό Απρίλιο στο Heritage Foundation, στην Ουάσιγκτον, για ένα βιβλίο του με θέμα τους χριστιανούς αντιφρονούντες στον πρώην σοβιετικό συνασπισμό, ο Βανς είχε πει ότι χωρίς αυτόν δεν θα είχε γίνει ποτέ αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το πρόσωπο-κλειδί στη διαδρομή του Ντρέχερ – γράφει ο Ρόμπερτ Ουόρθ στο Atlantic – ήταν ο πατέρας του, ένας αξιωματούχος της δημόσιας υγείας και μέλος της Κου Κλουξ Καν που περίμενε τα παιδιά του να περάσουν όλη τους τη ζωή στη γενέτειρά τους, τη Σεντ Φράνσισβιλ της Λουιζιάνα. Ο Ρομπ όμως ήταν ανήσυχο πνεύμα. Μόλις βρήκε την ευκαιρία, έφυγε από την πόλη των 1.557 κατοίκων και πήγε πρώτα στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα για να σπουδάσει κι έπειτα στην Ανατολική Ακτή. Τότε ήταν ακόμη φιλελεύθερος και άθεος, αλλά στα 26 του ασπάστηκε τον καθολικισμό ύστερα από μια περιστασιακή σχέση με μια γυναίκα που νόμιζε ότι είχε αφήσει έγκυο. Μερικά χρόνια αργότερα, αηδιασμένος από τον τρόπο με τον οποίο η Καθολική Εκκλησία χειρίστηκε το σκάνδαλο των σεξουαλικών κακοποιήσεων, έγινε Ορθόδοξος.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Ντρέχερ ήταν ένας από τους πολλούς σχολιαστές της συντηρητικής μπλογκόσφαιρας. Εγραφε καλά, βέβαια. Επίσης, δεν δίσταζε να αλλάζει άποψη ακόμη και μέσα σε μια παράγραφο, κάτι που τον έκανε να έχει τόσο δεξιούς όσο και αριστερούς αναγνώστες. Οταν εκδόθηκε το βιβλίο του «Η Επιλογή του Βενέδικτου», το 2017, πίστευε ακόμη ότι οι Χριστιανοί ήταν μια συρρικνούμενη μειοψηφία που στο μέλλον θα ζούσε εντελώς απομονωμένη. Ξαφνικά, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, για τον οποίο δεν έτρεφε τότε ιδιαίτερο ενθουσιασμό, έκανε τις ιδέες του να διαδοθούν ταχύτατα. Βοήθησε και η ενασχόλησή του με τους δαίμονες και τα φαντάσματα. Οπως είπε στον δημοσιογράφο του Atlantic, μια φορά επισκέφθηκε μια δαιμονισμένη γυναίκα στο σπίτι της. Οι δαίμονες δεν ήταν ορατοί, ένας από αυτούς όμως φώναζε χυδαιότητες μέσα από το στόμα της. Ευτυχώς ο σύζυγός της τον εξουδετέρωσε με ένα Τίμιο Ξύλο που είχε κρύψει στην τσέπη του.
Ο Ντρέχερ πιστεύει ότι η Αμερική έχει στραγγίξει από ελπίδα και θρησκευτικότητα λόγω του Διαδικτύου, των μεταναστών και του ακτιβισμού των τρανς. Οι θεσμοί της είναι τόσο σάπιοι, λέει, ώστε χρειάζονται ένα γερό ταρακούνημα από ανθρώπους σαν τον Τραμπ και τον Ορμπαν, ακόμη κι αν αυτό οδηγήσει στη διάλυση μερικών από αυτούς. «Το Σύστημα καταρρέει; Ωραία. Καιρός ήταν», έγραφε τον Φεβρουάριο του 2025. Πεποίθησή του είναι ότι η Αμερική πρέπει να στραφεί προς την Ευρώπη, όχι όμως την ομοιογενοποιημένη, κοσμική ήπειρο της σημερινής εποχής, αλλά την προ του Διαφωτισμού χριστιανική Ευρώπη. Και στις ιδέες του αυτές βρίσκει συμμάχους αναμενόμενους, όπως η σομαλή συγγραφέας Αγιαάν Χίρσι Αλι και ο βρετανός ηθοποιός Ράσελ Μπραντ, αλλά και απροσδόκητους, όπως ο Ρίτσαρντ Ντόκινς, άλλοτε σταυροφόρος του αθεϊσμού, συγγραφέας του «Η περί Θεού αυταπάτη», που σήμερα δηλώνει «πολιτισμικός χριστιανός»…
Η απέχθειά του προς τον Διαφωτισμό, η εμμονή του ότι η ανθρωπότητα ακολουθεί καθοδική πορεία από τον 14ο αιώνα και οι παρέες του με εξορκιστές φαίνονται ασφαλώς γελοίες σε πολλούς ανθρώπους. Ο Ντρέχερ το γνωρίζει και συγκρίνει συχνά τον εαυτό του με τον Ιγνάτιο Τζέι Ράιλι, τον ημίτρελο πρωταγωνιστή του βιβλίου που έγραψε το 1980 ο Τζον Κένεντι Τουλ με τίτλο «Συνασπισμός ηλιθίων» (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη).
Είναι αλήθεια πως όταν επιτίθεται στην προοδευτική ορθοδοξία, γράφει εμπρηστικά κείμενα με τίτλους όπως «Αλλη μια μέρα, άλλη μια φονική τυραννία» ή καταγγέλλει τον «ήπιο ολοκληρωτισμό της wokeness» θυμίζει εκείνο τον μυθιστορηματικό χαρακτήρα. Από κοντά όμως, δεν είναι έτσι. Ευγενής, αυτοσαρκαστικός, έτοιμος να δεχθεί ότι μπορεί να κάνει λάθος, διακηρύσσει ότι ο αυθεντικός χριστιανισμός «δεν μπορεί να υπάρξει αν εξαφανιστεί η φιλελεύθερη δημοκρατία». Κατά βάθος, είναι αντιφατικός. Ισως αυτό να είναι και το μυστικό της επιτυχίας του.
