Επικίνδυνες ισορροπίες

Δεν έχει τόση σημασία τι μας συμβαίνει, αλλά το πώς το διαχειριζόμαστε. Κι αν αυτό ισχύει για, σχεδόν, τα πάντα, ας φανταστούμε τι γίνεται με τις εθνικές μας εμμονές. Και τις τελευταίες μέρες, τα γεγονότα της επικαιρότητας είναι μια χαρά «οθόνες» για να προβληθούν επάνω τους κάμποσες από αυτές. Για παράδειγμα, η σύγκρουση του υπουργού Υγείας Αδωνη Γεωργιάδη με τους εργαζόμενους στο Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας. Ενα θέμα όχι πρωτάκουστο ούτε πρωτοφανές, που εξελίχθηκε ωστόσο σε θέαμα. Εξάλλου, εδώ και καιρό, αυτά τα δύο συνδέονται. Αν κάτι δεν μπορεί να γίνει θέαμα, τότε δεν είναι και θέμα. Πάμε παρακάτω.

Το τι έγινε στο νοσοκομείο, το βλέπουμε και το ξαναβλέπουμε. Γιατί πρέπει να πάρουμε οπωσδήποτε θέση, αυτό δεν μπορώ να καταλάβω. Μια θέση που δεν αποτιμά αυτά καθαυτά τα γεγονότα αλλά βασίζεται στην κομματική αντίληψη του καθενός. Κι εκεί ξεκινούν οι ασκήσεις ισορροπίας για να αποδειχθεί και καλά ότι η θέση είναι ουδέτερη και αντικειμενική, απαλλαγμένη από πολιτικές προκαταλήψεις – θα στραμπουληθεί και καμιά γλώσσα δηλαδή. Λοιπόν, όταν διαβάζω στις πρώτες λέξεις ενός κειμένου ή ακούω στην αρχή μιας σχετικής κουβέντας «…Είναι αδιαμφισβήτητο το δικαίωμα ενός υπουργού Υγείας να επισκεφθεί ένα δημόσιο νοσοκομείο» ξέρω ότι όπου να ‘ναι θα σκάσει και το «αλλά» προς υπεράσπιση των διαμαρτυρομένων. Δεν μπορεί όμως να πιστεύεις και τα δύο. Για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν είναι δυνατόν να ισχύουν και τα δύο.

Αν το δικαίωμα του υπουργού είναι αδιαμφισβήτητο, πώς δικαιολογείς τον άλλον που όχι μόνο το αμφισβητεί, αλλά του απαγορεύει να μπει στο νοσοκομείο; (Εκτός κι αν είναι ο Αδωνις για τον οποίον βουλευτής Επικρατείας μηδαμινού, σήμερα, κόμματος της αντιπολίτευσης έγραψε ότι αυτό το δικαίωμα το έχουν όλοι οι υπουργοί εκτός από τον Γεωργιάδη). Σε μία διένεξη μπορεί και οι δύο πλευρές να έχουν συμβάλει στην κορύφωση (όχι βέβαια στο ίδιο μέτρο) αλλά δεν μπορούν να έχουν και οι δύο δίκιο. Κάποιος από του δύο καταχράται κάτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ή ο υπουργός την εξουσία του ή ο διαμαρτυρόμενος τον τσαμπουκά του. Και αυτά τα «Ναι μεν αλλά» που προσπαθούν να δείξουν μετριοπάθεια, τελικά και ανάλογα με την εκφορά του λόγου, αποκαλύπτουν ξεκάθαρα πού ρίχνεις το δίκιο και πού το άδικο.

Πες λοιπόν φίλε, ειδικά αν είσαι πολιτικός, ξεκάθαρα τη θέση σου να σε καταλάβουμε κι εμείς. Ποιος θεωρείς ότι τραμπούκισε ποιον; Διότι η προσπάθεια να κρατήσεις ισορροπίες δείχνει πως, κατά βάθος, ξέρεις ότι η άποψή σου όχι μόνο δεν είναι ουδέτερη αλλά αδικεί τη μια πλευρά. Τώρα το πόσο ψηλά σηκώθηκε η μπουνιά του γιατρού Ζιαζιά (υπέροχο όνομα, θυμίζει παρατσούκλι βιρτουόζου του μπουζουκιού στη δεκαετία του 1950), πόσο μακριά ήταν και πού ήθελε να φτάσει δεν νομίζω ότι έχει σημασία.

Πάντως, αυτό που δεν έπρεπε να γίνει, έγινε. Μία από τις φωτογραφίες της Καισαριανής που, ύστερα από την άμεση επέμβαση της υπουργού Πολιτισμού, αποτελούν εδώ και κάποιες μέρες εθνικό μνημείο, «πειράχτηκαν» έτσι ώστε να προστεθεί ο Γεωργιάδης ως μέλος του εκτελεστικού αποσπάσματος και να παραλληλισθεί ο Ζιαζιάς με έναν εκ των εκτελεσθέντων. Αυτό δεν είναι βεβήλωση;

Τι έμαθα το τριήμερο

Από τα πολλά και διάφορα που άκουσα και είδα, συνειδητοποίησα ότι το ζεϊμπέκικο μπορεί να χορευτεί και ως μπαλέτο. Κάτι σαν τη «Λίμνη των Κύκνων» ειδικά στη σκηνή που ο κύκνος σπαρταράει καθώς πεθαίνει.

Εμαθα επίσης ότι την Καθαρά Δευτέρα τρώμε «αφρό αγιολί», «κρέμα φασολάδας» και «γαλάκτωμα από φύκια». Αν δε ο μέσος Ιάπωνας τρώει, μέσα σε έναν χρόνο, το βάρος του σε θαλασσινά, ο μέσος Ελληνας τρώει, σε θαλασσινά, την Καθαρά Δευτέρα έναν μέσο Ιάπωνα.

Και κατάλαβα ότι αυτό το τριήμερο όλοι «φωτογραφίστηκαν» με τον Μπραντ Πιτ στην Υδρα. Α ρε τεχνητή νοημοσύνη φωτιές που ανάβεις.