Τα αυτονόητα (1). Κάθε μέλος μιας κυβέρνησης έχει όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση, να επισκέπτεται τους χώρους που άπτονται του αντικειμένου του. Οι επισκέψεις αυτές πρέπει να γίνονται ανεμπόδιστα: κανείς συνδικαλιστής δεν δικαιούται να θέτει «όρους» για να επισκεφθεί ο υπουργός Υγείας ένα νοσοκομείο και κανείς ακτιβιστής δεν δικαιούται να προσπαθεί να εμποδίσει την είσοδό του.
Τα αυτονόητα (2). Η διαμαρτυρία για την παρουσία ενός πολιτικού σε έναν χώρο αποτελεί δημοκρατικό δικαίωμα, εκτός αν έχει απαγορευτεί επί τούτου. Το να γίνεται δεκτός ο Αδωνις Γεωργιάδης με αποδοκιμασίες στα νοσοκομεία που επισκέπτεται δεν αποτελεί ένδειξη συνωμοσίας ούτε σύμπτωμα αποσταθεροποίησης, αλλά μέρος του δημοκρατικού παιχνιδιού.
Τα γεγονότα. Η πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού στο Νοσοκομείο Νίκαιας συνοδεύτηκε από ένταση. Ο Αδωνις ξέρει ότι η ένταση αυτή τού δίνει πόντους στο υπερδεξιό του ακροατήριο, οπότε έχει κάθε λόγο να την τροφοδοτεί ή, εν πάση περιπτώσει, να μην την αποθαρρύνει: είναι κι αυτό μέρος του παιχνιδιού. Υπάρχουν οι κανόνες, που πρέπει να τηρούνται, υπάρχουν και οι εντυπώσεις, που ο καθένας προσπαθεί να αξιοποιήσει προς όφελός του.
Ενας γιατρός. Τις τελευταίες ημέρες βρέθηκε στο επίκεντρο ένας γιατρός του νοσοκομείου, ο Δημήτρης Ζιαζιάς, τον οποίο ο υπουργός κατηγόρησε ότι στα συγκεκριμένα επεισόδια τον «κτύπησε και όλα τα υπόλοιπα». Για να αποδείξει μάλιστα τον ισχυρισμό του, έδωσε στη δημοσιότητα ένα σκρίνσοτ, προανήγγειλε ότι θα δημοσιοποιήσει και το σχετικό βίντεο και εξέφρασε τη λύπη του που δεν έκανε «εγκαίρως» μήνυση στον δράστη.
Τα γεγονότα. Ο Αδωνις δεν προχώρησε στη δημοσιοποίηση του βίντεο, το έκαναν όμως διάφορα σάιτς, μεταξύ των οποίων και τα Ellinika Hoaxes. Αποδείχθηκε έτσι ότι ο γιατρός όχι μόνο δεν χειροδίκησε κατά του υπουργού, αλλά βρισκόταν και μακριά του. Μπορεί βέβαια να ήθελε να χειροδικήσει, στο βίντεο εμφανίζεται να προσπαθεί να τον πλησιάσει. Δεν τα κατάφερε και περιορίστηκε να φωνάζει συνθήματα, κάτι που ασφαλώς δεν δικαιολογεί ούτε τις υπουργικές κραυγές για «αυτόφωρο» ούτε τη σύλληψη και κράτησή του με χειροπέδες.
Τα ερωτήματα. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ δεν είναι ούτε οι ιδεολογικές πεποιθήσεις του Ζιαζιά ούτε η καταγωγή του από τη «γενέτειρα του Κολοκοτρώνη», αλλά η άνεση με την οποία ένα μέλος της κυβέρνησης εκτοξεύει αναπόδεικτες κατηγορίες και στοχοποιεί ανθρώπους. Ο Δημήτρης Αλικάκος, που έχει την ευθύνη των Hoaxes, γράφει ότι ρώτησε μια μέρα τον Αδωνη Γεωργιάδη γιατί αναπαράγει ό,τι βρίσκει κι εκείνος του απάντησε ότι έτσι επικοινωνεί με τους ψηφοφόρους του και δεν μπορεί να χάνει χρόνο ελέγχοντας την ακρίβεια όσων διακινεί.
Οι ευθύνες. Οι δημοσιογράφοι, πάλι, είναι υποχρεωμένοι να «χάνουν χρόνο» ελέγχοντας την αξιοπιστία των κυβερνώντων. Κι αν η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση της αλήθειας, οι πολίτες θα πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.
