Η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας είναι σοβαρή και βαθιά. Θέλοντας με κάθε γεγονός να υπενθυμίζει πως το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα-κράτος, συνεχώς και με διάφορες αφορμές υπογραμμίζει πως ως χώρος έχει κι αυτός ευθύνη για συμπτώματα διαφθοράς σε μία σειρά κρατικών και πολιτικών διαχειρίσεων. Πρόσφατο παράδειγμα η ΓΣΕΕ και ο ΟΠΕΚΑ. Βεβαίως παρότι αυτή η στρατηγική ακουμπά συγκεκριμένα ακροατήρια και ρευστοποιεί τις πολιτικές ευθύνες – προφανώς και τις σημερινές της κυβέρνησης – έχει τα δικά της κενά. Για παράδειγμα, γιατί επιλέγεις να θυμίζεις ή να κατηγορείς έναν πολιτικό χώρο με τον οποίο συγκυβέρνησες έστω για μία διετία πως μοιράζεστε το πελατειακό ή διεφθαρμένο κράτος; Ο κίνδυνος είναι μεγάλος για να επιστραφεί σ’ εσένα η ευθύνη.
Από την άλλη το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ο πόλος του δικομματισμού που υπήρξε τη δεκαετία του 1980 ή του 1990 ή ακόμα και τον αρχών του 2000. Για παραπάνω από δώδεκα χρόνια δεν έχει κυβερνήσει. Και η αλήθεια είναι ότι επί ημερών και της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά αλλά και του Νίκου Ανδρουλάκη η πρώτη σειρά στελεχών τους έχει ανανεωθεί πλήρως. Η ίδια η ΝΔ και μέρος της φίλιας δημοσιολογίας εγκαλεί το ΠΑΣΟΚ ότι ένα μέρος του έφυγε και πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της κρίσης. Πράγμα αληθές αν βεβαίως συμπληρωθεί ότι και ένα άλλο μέρος του από το εκσυγχρονιστικό τόξο συγκυβερνά σήμερα με τη Νέα Δημοκρατία ή και πάλαι σημαίνοντα στελέχη του τόξου αυτού θα διεκδικούν προσεχώς και ψήφο με τη γαλάζια παράταξη. Ας μη λεν μόνο για συριζαϊκό ΠΑΣΟΚ. Που εξάλλου στρατηγικά προσβλήθηκε από το ρεύμα της Κουμουνδούρου.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η στρατηγική ευθυνών μπορεί να πιάσει σε ευρύτερα ακροατήρια. Εννοούμε η στρατηγική της ΝΔ και των φίλιων δυνάμεών της. Το ερώτημα για την ίδια είναι γιατί επιχειρεί να στοχεύει πάνω στον μοναδικό χώρο ο οποίος έχει θεσμική μνήμη και, δεύτερον, δυνητικά θα μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί της. Το δεύτερο εξάλλου ο Κυριάκος Μητσοτάκης το καθιστά αναγκαίο ενόψει των προτάσεων για τη συνταγματική αναθεώρηση. Δεδομένων των σημερινών δημοσκοπικών αριθμών η αυτοδυναμία της ΝΔ δεν εντοπίζεται. Με αυτό ως πραγματικότητα, το ερώτημα «με ποιον θα πάτε;», που παβλοφικά ακούνε οι του ΠΑΣΟΚ, είναι αυτό που πρέπει να τίθεται στη ΝΔ. Ανάποδα τώρα. Οι φερόμενοι αμφισβητίες του Νίκου Ανδρουλάκη εντός της Χ. Τρικούπη που ζητούν γραπτή απόφαση συνεδρίου μη συγκυβέρνησης με τη ΝΔ, ουσιαστικά λένε πως δεν εμπιστεύονται τον πρόεδρό τους σε όσα λέει. Αστε που προεξοφλούν μόνοι τους το κόμμα τους ως συμπληρωματική δύναμη στο πολιτικό σκηνικό. Κι αυτό αφού αν η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ είναι όντως αυτή του ανταγωνιστικού πόλου – και το υπηρετούν όλοι – έναντι της ΝΔ, δεν χρειάζεται αποσαφήνιση. Το ΠΑΣΟΚ είναι ο πόλος έναντι της Δεξιάς. Απλό.
Κάτι τελευταίο. Οτι η ΝΔ επιλέγει την πολεμική στο ΠΑΣΟΚ, έχει κάθε δικαίωμα. Σε συνθήκη όμως ανισομετρίας του πολιτικού σκηνικού και επώασης μιας μοντέρνας Ακροδεξιάς, έχει την υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη της πως η στρατηγική της μπορεί να υποβοηθά και άλλες τάσεις. Αν εμμέσως λες πως όσοι σε αντιπολιτεύονται είναι συστημικοί, μάντεψε ποιους βοηθάς.
