Είναι εδώ και λίγες μέρες που περνάει από τις οθόνες μου ο τίτλος του ρεπορτάζ της Ευτυχίας Σουφλέρη στο 24/7, αλλά μου φαινόταν τόσο εξωφρενικό αυτό που διάβαζα ώστε το προσπερνούσα θεωρώντας ότι κάτι δεν είχα καταλάβει καλά ή ότι οι αριθμοί αφορούσαν άλλη χώρα.
Μετά όμως συνειδητοποίησα ότι αυτό γίνεται στην Ελλάδα. Αρχικά σοκαρίστηκα και μετά εξοργίστηκα. Το θέμα λοιπόν είναι ότι στην Ελλάδα του 2024, οι αρμόδιοι γιατροί σε σαράντα έξι από ογδόντα δημόσια νοσοκομεία της περιφέρειας, δηλαδή στο 54%, αρνούνται να κάνουν διακοπή κύησης αν δεν συντρέχουν ιδιαίτερα σοβαροί ιατρικοί λόγοι.
Η απάντηση από επτά ήταν ασαφής και με μασημένα λόγια που, ουσιαστικά, σημαίνει άρνηση και τελικά μόνο ένα στα τρία, χονδρικά, κάνουν κανονικά αυτό που επιτρέπει ο νόμος εδώ και σαράντα χρόνια. Ούτε πέντε, ούτε δέκα, ούτε είκοσι. Σαράντα.
Είμαστε με τα καλά μας; Πώς αρνούνται να εκτελέσουν μια νόμιμη ιατρική πράξη; Σε ποια σέχτα ανήκουν αυτοί που επικαλούνται συνειδησιακούς λόγους; Και ποια νοοτροπία σου δίνει το ελεύθερο να επιβάλεις τη δίκη σου συνείδηση σε άλλους; Αυτό μυρίζει φασισμό. Υπάρχει κάποια υποσημείωση στον όρκο του Ιπποκράτη που εξαιρεί τη διακοπή κύησης ή που ορίζει ότι πρέπει να περάσει από συνειδησιακά διόδια; Και από πού και ως πού η προσωπική συνείδηση προηγείται της ιατρικής εφόσον βέβαια αφορά απολύτως νόμιμες ιατρικές πράξεις;
Απ’ όσα διαβάζω και έχω ακούσει από προσωπικές μαρτυρίες νεότερων φιλενάδων μου, ακόμη και οι γιατροί που δέχονται, τελικά, να κάνουν διακοπή κύησης, περνούν τις γυναίκες από ένα ηθικολογικό κόσκινο. Ενα κήρυγμα περί του ιερού ρόλου της μητρότητας, το πρόβλημα της υπογεννητικότητας, τα δικαιώματα του εμβρύου, ακόμη και το τι λέει η θρησκεία μας, αλλά και τι θα πει η μικρή πόλη αν μαθευτεί. Να τα μας. Από αλλού τα περιμέναμε και από αλλού μας ήρθαν. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια με ιατρική ρόμπα αυτήν τη φορά. Τόσο επικίνδυνο και τόσο αναχρονιστικό που με κάνει να πιστεύω ότι έχω εγκλωβιστεί σε χαμηλού κόστους σίριαλ εποχής. Διότι εδώ τίθεται ένα ερώτημα. Υπερβαίνει η ηθική, την οποία επικαλούνται, το δικαίωμα ή το δικαίωμα είναι υπεράνω της ηθικής; Η απάντηση είναι εύκολη αν σκεφτούμε πόσο μεταλλάσσεται η έννοια της ηθικής μέσα στις δεκαετίες. Για παράδειγμα, πριν από εκατό χρόνια ανήθικο θεωρείτο να φαίνεται το γόνατο της γυναίκας. Ή το διαζύγιο που έδινε μία χροιά ελευθεριότητας στις «ζωντοχήρες». Και πριν από πολύ λιγότερα, ανηθικότητα και «αρρώστια» ήταν η ομοφυλοφιλία που έπρεπε να καταχωρισθεί ως δικαίωμα για να «αποχαρακτηρισθεί» ηθικά. Και απορώ πραγματικά με τη σιωπή ιχθύος που κρατάνε οι λαλίστατες σε άλλες περιπτώσεις γυναικείες οργανώσεις. Διότι θεωρώ σκληρή εφαρμογή της πατριαρχίας το να αποκλείεις μια γυναίκα από το δικαίωμα στη διακοπή της κύησης, που σημαίνει από το να ρυθμίζει τη ζωή της όπως εκείνη θέλει.
Εν τω μεταξύ αυτά συμβαίνουν στην περιφέρεια. Στην πρωτεύουσα, λέει το ρεπορτάζ, διακοπές κύησης γίνονται σε όλα τα νοσοκομεία. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ερημώνουν ολόκληροι νομοί στην Ελλάδα. Σαφώς για πολλά άλλα, αλλά, σίγουρα, και για κάτι τέτοια.
Τα λεφτά του πίσω
Πάνω από έναν χρόνο τώρα ακούμε για το rebranding του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Που υποσχόταν ένα καινούργιο πολιτικό στίγμα του ανδρός στο οποίο υποτίθεται ότι θα είχε επενδυθεί η εμπειρία από την κυβερνητική θητεία του και οι διδαχές από τα λάθη του. Και τι βλέπουμε; Μια από τα ίδια. Στοχοποιεί πάλι τον Γιάννη Στουρνάρα με απαντήσεις τύπου «Κι εσείς που βασανίζετε τους μαύρους» στις αποκαλύψεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και μιλάει με στίχους ποιημάτων – «…αυτά τα πρόσωπα δεν βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο» έγραψε στην επιστολή του στον Πρόεδρο της Βουλής για τις φωτογραφίες από την Καισαριανή. Ο,τι ακριβώς έκανε και το 2015. Και επειδή νομίζω ότι δεν θα του ήρθε και τζάμπα το rebranding, να ζητήσει τα λεφτά του πίσω.
