«Επιτρέψτε μου να σας καλωσορίσω επισήμως στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μία περίοδο κατά την οποία η σχέση μας δεν υπήρξε ποτέ ισχυρότερη» έγραψε ο αμερικανός πρόεδρος στην επίσημη επιστολή αποδοχής των διαπιστευτηρίων που παρέδωσε στον νέο πρεσβευτή της χώρας μας στην Ουάσιγκτον. Κι αυτά δεν ήταν τα μοναδικά σχεδόν διθυραμβικά τραμπικά σχόλια. Η Ελλάδα αναγνωρίστηκε ως πολύτιμος εταίρος και σύμμαχος. Η Αθήνα εγκωμιάστηκε σαν ηγέτιδα μέσα στο ΝΑΤΟ – αφού δεν απέχει όσο άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες από τον στόχο των αμυντικών δαπανών της τάξης του 5% του ΑΕΠ. Η ελληνική κυβέρνηση επιδοκιμάστηκε επίσης ως κατανοούσα μια βασική αρχή της αμερικανικής – την αρχή που θέλει την ειρήνη να επιτυγχάνεται μέσω της ισχύος. Οι έπαινοι πιθανότατα τόνωσαν το ηθικό των τραμπικών του Υπουργικού Συμβουλίου. Οχι μόνο γιατί το πολιτικό τους ίνδαλμα αναφέρθηκε στους ίδιους και την Ελλάδα. Αλλά κι επειδή, όπως παραδέχονται οι πιο ειλικρινείς, τα καλά του λόγια μεταφράζονται σαν εκδήλωση ενδιαφέροντος και για άλλες αμερικανικές μπίζνες εδώ (ο POTUS δεν φημίζεται για τη διπλωματική του γλώσσα, μιλάει άπταιστα μόνο εκείνη των ντιλς). Βέβαια, παρότι η σύνταξη τέτοιων κειμένων αποτελεί μέρος του τελετουργικού της διπλωματίας, πίσω από τις γραμμές του συγκεκριμένου διακρίνεται ένα διόλου ευκαταφρόνητο δίλημμα της κυβέρνησης.
Δίλημμα
Με ποιον είναι στ’ αλήθεια, τις ΗΠΑ ή την ΕΕ; Κυβερνητικοί το απορρίπτουν ως πλασματικό. Η χώρα δεν χρειάζεται να διαλέξει, λένε. Είχε παραδοσιακά καλή σχέση με την Αμερική και ανήκει στον στενό πυρήνα της ευρωζώνης, επιμένουν. Οντως, πριν από τη δεύτερη φορά Τραμπ έτσι ήταν τα πράγματα. Σήμερα, πάλι, κάθε βεβαιότητα της διατλαντικής τάξης πραγμάτων «δεν υφίσταται πλέον», όπως παρατήρησε και ο γερμανός καγκελάριος στη Διάσκεψη του Μονάχου. Το χάσμα ΗΠΑ – ΕΕ είναι τόσο βαθύ που κανένας σε αυτή την πλευρά του Ατλαντικού δεν μπορεί να το αγνοήσει. Εξάλλου, μέχρι και ο αμερικανός ΥΠΕΞ, ο οποίος αποπειράθηκε να κατευνάσει τους Ευρωπαίους από το ίδιο βήμα και κέρδισε ένα χειροκρότημα ανακούφισης, κόμισε μια πρόσκληση σε συνεργασία υπό την προϋπόθεση ότι η Ευρώπη θα υιοθετήσει τσιτάτα του MAGA. Υπάρχουν νεοδημοκράτες που δηλώνουν συχνά έτοιμοι να τα ασπαστούν – και δεν έχουν καν προβληματιστεί για τις ισορροπίες που χρειάζεται να κρατήσει η Ελλάδα. Αν όμως η αμερικανική διοίκηση αντιλαμβάνεται ως φυσικούς της εταίρους ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα, γιατί να μην επιλέξει τους έλληνες ορίτζιναλ οπαδούς του τραμπισμού και να προτιμήσει εκείνους που ανακατεύουν τον θαυμασμό τους για αυτή με ολίγη από woke κουλτούρα, θεσμοθετώντας τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών ας πούμε;
