Η φετινή Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου δεν έμοιαζε σε τίποτα με όσες έχουν προηγηθεί. Επειδή φέτος η λεγόμενη «Ενωμένη Ευρώπη» διακήρυξε εκεί με πομπώδη, επίσημο τρόπο την ίδια της την αυτοκτονία. Με τέτοια ένταση και τύφλωση που, πλέον, δύσκολα θα πάρει πίσω όσα εξήγγειλε, ακόμα και όταν έρθει η στιγμή να βγει από την παράνοια στην οποία περιδινίζεται. Στο Μόναχο – τι σύμπτωση και αυτή! –, η «Ευρώπη» έριξε μία βόμβα χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι θα χτυπήσει αποκλειστικά και μόνον την ίδια. Ομως, αυτό, με μία υποδόρια πλην εξαιρετικά κρίσιμη διαφοροποίηση: ότι το καταστροφικό πλήγμα θα αφορά την κατά φαντασίαν «Ενωμένη Ευρώπη». Γιατί δεν είναι όλα παράνοια: πίσω από αυτά, υπάρχει ο ένας μεγάλος κερδισμένος: ο ενορχηστρωτής τους, που δεν είναι άλλος από το ανοικτά και απροκάλυπτα πια εθνικιστικό Βερολίνο. Που όλα όσα αδιανόητα συνέβησαν υπηρετούν αποκλειστικά και μόνον τους εθνικούς του στόχους.
Η ουσία συνοψίζεται σε μία φράση, που πριν από λίγα χρόνια θα ξεσήκωνε θύελλες, ενώ, τώρα, βρέθηκε το πρόσχημα να καταχειροκροτείται από παραζαλισμένους «ηγέτες» βουτηγμένους σε ένα μείγμα ψευτομεγαλείου και αφέλειας. Στη φράση του γερμανού καγκελάριου Μερτς «Ο Γερμανικός Ομοσπονδιακός Στρατός θα γίνει το συντομότερο δυνατό ο ισχυρότερος συμβατικός στρατός της Ευρώπης»: γι’ αυτό γίνονται όλα.
Αυτός ο, προς στιγμήν κατά δήλωση συμβατικός μόνον, στρατός, για τον οποίο ασφαλώς δεν υπάρχει, ούτε και πρόκειται να υπάρξει, η παραμικρή εγγύηση ότι θα έχει να κάνει με την Ευρώπη και όχι αποκλειστικά με τη Γερμανία και τα αμιγή εθνικά της συμφέροντα, θα επαναφέρει τη χώρα στο καθεστώς της μεγάλης δύναμης. Και φυσικά δεν πρόκειται να υπαχθεί ποτέ σε άλλα χέρια: δεν υπάρχει πολιτική ένωση που θα το καθιστούσε εφικτό, ούτε και είναι δυνατόν να υπάρξει μεταξύ τόσων χωρών και τέτοιων αποκλίσεων συμφερόντων. Οι στρατοί δεν είναι κοινόβια! Διατάζονται από μία και μόνη αρχή, που η «Ευρώπη» ούτε διαθέτει, ούτε πρόκειται να αποκτήσει.
Μία πρώτη μικρή γεύση ήρθε μόλις λίγα 24ωρα μετά, που το Βερολίνο έδειξε τα δόντια του. Ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας επιτέθηκε ιταμά ευθέως στον Μακρόν για τις στρατιωτικές δαπάνες: «Οποιος μιλάει για ευρωπαϊκή κυριαρχία πρέπει να ενεργεί αναλόγως και στη χώρα του». Πολύ πιο ουσιώδες όμως είναι ότι δεν είπε «για την Ευρώπη». Είπε «στη χώρα» του. Γιατί; Επειδή αυτό κάνουν εκείνοι έχοντας αμιγώς εθνικιστική, πολλαπλή δε, ατζέντα. Και την κλειδώνουν εκεί.Το Βερολίνο θα κάνει αυτό που θέλει εκείνο με τον στρατό του – όχι ό,τι φαντάζονται οι υπνωτισμένοι ακόλουθοί του. Που δεν έχουν καν την επάρκεια να δουν ότι σε ελάχιστο χρόνο είναι εξαιρετικά πιθανό αυτός ο υπερστρατός να διοικείται από τη γερμανική Ακροδεξιά που καλπάζει προς την εξουσία! Ούτε αυτό δεν αντιλαμβάνονται και οδηγούνται στην αυτοκτονική αυτή πολιτική.
Αλλωστε, πέραν του γεγονότος ότι και ο ίδιος ο Μερτς το ξεκαθάρισε μην αφήνοντας περιθώρια παρερμηνείας για το ανήκειν αυτού του νέου πανίσχυρου στρατού, το παράδειγμα που αφορά την Ελλάδα είναι ήδη εμμέσως πλην σαφώς καταγεγραμμένο στον ίδιο αυτό λόγο. Αναφερόμενος στη ρήξη με τις ΗΠΑ ονόμασε τις χώρες με τις οποίες η «Ευρώπη» θα επιχειρήσει να… αντικαταστήσει αυτή τη συμμαχία. Ποιες; «Ο Καναδάς, η Ινδία, η Τουρκία, η Νότια Αφρική, η Βραζιλία»! Πέραν της έκτασης της ανοησίας, για την Ελλάδα το μήνυμα είναι εκκωφαντικό, άρα περιττό καν να αναλυθεί.
Ο Μερτς όμως είπε κάτι ακόμα, «μέσα» από τις γραμμές: «Η πολιτική των μεγάλων δυνάμεων είναι σκληρή και απρόβλεπτη». Ποιους εννοούσε πραγματικά; Το μέλλον θα δείξει. Ιδίως όταν αυτός ο στρατός περάσει πανίσχυρος στα χέρια της AfD. Τότε ίσως καταλάβουν ότι εκείνος που τελειώνει πλέον την – και με την – Ευρώπη είναι αποκλειστικά η Γερμανία. Ομως, τότε, θα είναι αργά.
