Rebrain who?: έμεινε κανείς Ελλάδα;

Το τελευταίο διάστημα συζητάμε στις παρέες πόσοι φίλοι και συμφοιτητές έχουν φύγει αναζητώντας προοπτικές καριέρας και βιοπορισμού στο εξωτερικό. Γιατροί, οικονομολόγοι, νομικοί, αρχιτέκτονες, επιστήμονες εξειδικευμένοι στις περιβαλλοντικές πολιτικές, ναυπηγοί, μηχανικοί, μηχανολόγοι, οικονομολόγοι, data analysts και ΑΙ consultants και φυσικά αρκετοί ανειδίκευτοι εργάτες που προτιμούν να δουλέψουν σε κάποια επιχείρηση εστίασης του εξωτερικού παρά σεζόν στην Ελλάδα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται εργασιακά.

Η αλήθεια είναι πως μας λείπουν οι φίλοι μας. Μέσα στο τσιμέντο και στους ρυθμούς της Αθήνας δεν καταλαβαίνεις διαρκώς τις απουσίες, επικεντρώνεσαι στις παρουσίες. Η αλλαγή και οι απουσίες γίνονται βαριά συνειδητοποίηση όταν επιστρέφουμε στους τόπους καταγωγής μας. Δεν έχει μείνει κανείς. Πριν από μία δεκαετία κυκλοφορούσα στην επαρχιακή πόλη που μεγάλωσα και ήξερα ποιον θα δω, πού θα τον δω και τι θα πει μόλις με δει. Σήμερα, κυκλοφορώ στους δρόμους της και αναρωτιέμαι πού είναι όλοι. Εχουν φύγει.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, ένα στα δέκα νοικοκυριά δηλώνει ότι έχει αποχαιρετήσει μέλος του. Στα στοιχεία της πιο πρόσφατης εθνικής απογραφής πληθυσμού της ΕΛΣΤΑΤ (2021) καταγράφεται μείωση πληθυσμού κατά 22% στις ηλικίες 20-29 ετών και κατά 23,2% στις ηλικίες 30-39 ετών, στο διάστημα 2011-2021. «Το 2020 οι γεννηθέντες/είσες στην Ελλάδα, ηλικίας 20-64 ετών, που ζούσαν σε άλλη χώρα της ΕΕ/ΕΖΕΣ, ανέρχονταν σε 309.500, ωστόσο ο αριθμός τους ύστερα από μια υποχώρηση σε 280.300 το 2021 (ενδεχομένως και ως αποτέλεσμα της πανδημίας), αυξήθηκε εκ νέου και έφτασε ξανά τις 307.700 το 2024, αυξανόμενος κατά 2,2 ποσοστιαίες μονάδες, σε έναν χρόνο (από το 2023 στο 2024)». (ot.gr)

Γιατί να μείνει αλήθεια κανείς στην Ελλάδα; Για να είναι αναγκασμένος να δουλεύει δυο και τρεις δουλειές για να τα βγάλει πέρα; Για να είναι επαγγελματίας υψηλής εξειδίκευσης και να μη βλέπει καμία προοπτική; Φυσικά για τις πολύ χαμηλές αμοιβές και το υψηλό κόστος ζωής φταίει πρωτίστως το παραγωγικό μας μοντέλο. Καφετέριες, εστίαση, παροχή τσάτρα-πάτρα υπηρεσιών, τουρισμός βασισμένος στο Airbnb. Οικονομία του καφέ, όπως την περιέγραψε και η Αννα Διαμαντοπούλου, παραθέτοντας στοιχεία του ΓΕΜΗ.

Στις εκδηλώσεις που διοργάνωνε η κυβέρνηση με στελέχη επιχειρήσεων σε μεγάλες πόλεις του εξωτερικού προσπαθώντας να πείσει νέους να γυρίσουν πίσω («Rebrain Greece») οι συμμετέχοντας στο Αμστερνταμ περιγράφουν στα διαδικτυακά φόρα μια παρωδία, με την υπουργό και στελέχη εταιρειών να τους κάνουν gaslighting για τις ερωτήσεις που τους έθεταν οι απόδημοι συμμετέχοντας. «Ολο για εργασιακά δικαιώματα ρωτάτε». «Εδώ δεν είναι Ολλανδία». «Αδειες μόνο τον Αύγουστο». «Δεν υπάρχει Σαββατοκύριακο που θα είστε σίγουροι ότι δεν θα δουλέψετε». «Πρέπει να έχετε φιλοδοξία, όραμα, και αυτό σημαίνει ευέλικτα ωράρια, αν χρειαστεί θα κάτσετε παραπάνω». Λίγες από τις ατάκες που άκουσαν οι συμμετέχοντες. Τι έγινε από το 2019 για να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας; Γιατί να γυρίσει κανείς πίσω;