Η αυριανή συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στην Αγκυρα είναι ένα καλό βήμα. Νομίζω πως όλοι συμφωνούμε πως με τους Τούρκους είναι καλύτερα να μιλάμε παρά να μη μιλιόμαστε.
Δύο στοιχεία.
Πρώτον, οι πρόσφατες δηλώσεις του τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν έδωσαν την εντύπωση πως οι Τούρκοι μπορούν να μετακινηθούν στο θέμα των χωρικών υδάτων από το casus belli.
Αν συμβεί, θα είναι έξυπνο από την πλευρά τους. Η απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας αποτελεί το βασικό επιχείρημα της ελληνικής πλευράς για τον αποκλεισμό της Τουρκίας από την ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία.
Κι αν η τουρκική πλευρά δείξει ευελιξία στο ζήτημα των χωρικών υδάτων, τότε μπορεί να ανοίξει ακόμη και η συζήτηση για τη «μοναδική διαφορά» που αναγνωρίζει η Ελλάδα. Τις θαλάσσιες ζώνες.
Δεύτερον, ανεξάρτητα από τη μετακίνηση της Τουρκίας φαίνεται πως και οι δύο πλευρές ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τα «ήρεμα νερά» στις σχέσεις τους.
Καλώς ή κακώς έχουν μάθει να ζουν με τις διαφορές τους. Και δεν θα πάθουν κανένα κακό, αν συνεχίσουν να ζουν μαζί τους.
Η Τουρκία άλλωστε έχει απλώσει τραχανά στη Μέση Ανατολή και μάλλον θα της είναι πολύ δύσκολο να διαχειρίζεται τόσα ανοιχτά μέτωπα.
Βεβαίως, ακούω τις ενστάσεις της «ομάδας των ηλιθίων» πως η Ελλάδα με τα «ήρεμα νερά» επιτρέπει στην Τουρκία να κάνει την καλή στην Ευρώπη.
Παρ’ όλο που είναι γνωστό (στους κύκλους της ομάδας που τα λένε στο καφενείο) ότι ο Ερντογάν είναι «πειρατής».
Πατριώτες του καναπέ. Δεν βλέπω και κανέναν τους έτοιμο να εκστρατεύσει στο Αφιόν Καραχισάρ.
Από την άλλη πλευρά δραστηριοποιείται η «παρέα της μπαρούφας» που έχει φαγωθεί «να λύσουμε τις διαφορές μας» με την Τουρκία και «να τα βρούμε» με κάθε τρόπο.
Παρ’ όλο που κανείς τους δεν ξέρει να σου πει ποιες είναι αυτές οι «διαφορές». Αλλωστε ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν τις παραθέτουν με σταθερότητα και πειστικότητα.
Συνεπώς τι χάσαμε για «να τα βρούμε»; Και ποιος μας το πήρε για να μας το δώσει;
Φαίνεται όμως πως κάπως έτσι είναι καταδικασμένο να πορεύεται το έθνος μας. Ως άλλος Οδυσσέας, μέσα από τις Συμπληγάδες τις ηλιθιότητας και της μπαρούφας.
Κι η καλύτερη απάντηση στους μεν και στους δε παραμένει να γράψεις και τους δύο στα παλιά σου τα παπούτσια και να προχωρήσεις στον δρόμο της αποφασιστικότητας, της λογικής και της μετριοπάθειας.
Σε τελευταία ανάλυση, δεν ξέρω αν οι Τούρκοι είναι «πειρατές». Ξέρω όμως κάτι δικούς μας που κάνουν καριέρα σαν τζάμπα μάγκες.
