Η διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος στην Ελλάδα τείνει να παγιωθεί σε ένα επικίνδυνο μοτίβο: από τη μία ναυάγια που εκθέτουν τη χώρα διεθνώς και από την άλλη μια εγχώρια ρητορική που βαφτίζει «ανθέλληνες» όσους ζητούν το αυτονόητο: τη νομιμότητα.
Τα στοιχεία που ήρθαν στο φως από τον φάκελο της σχηματιζόμενης δικογραφίας είναι μια επανάληψη της ίδιας ιστορίας που είδαμε να καταρρέει στις υποθέσεις του Φαρμακονησίου και της Πύλου. Για άλλη μια φορά, παρατηρείται το φαινόμενο των «καρμπόν» καταθέσεων που λαμβάνουν οι λιμενικοί τις πρώτες ώρες, οι οποίες έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα καταθέτουν οι ίδιοι επιζώντες στη Δικαιοσύνη λίγες μέρες αργότερα. Ενώ στις αρχικές αναφορές το συμβάν περιγράφεται ως ατύχημα με «λευκό φως» και πρόσκρουση, στην ανακρίτρια οι επιζώντες μιλούν για επιθετική ενέργεια. Οι ίδιες «παράξενες» αποκλίσεις και ελλείψεις, για τις οποίες έχει καταδικαστεί η χώρα μας από το ΕΔΔΑ.
Ερωτηματικά προκαλεί δε η ταχύτητα με την οποία συνελήφθη ως διακινητής ένας 31χρονος Μαροκινός, βασισμένη σε μια αναγνώριση που αργότερα αμφισβητήθηκε από την ίδια τη μάρτυρα («ήμουν ταραγμένη, δεν είμαι σίγουρη»). Θυμίζει τους «διακινητές» της Πύλου που αθωώθηκαν αφού πρώτα είχαν προφυλακιστεί ως εύκολοι «ένοχοι» για να δείξει η κυβέρνηση την απαραίτητη «αποφασιστικότητα» απέναντι στα «κυκλώματα».
Την ίδια στιγμή, αποκρύπτεται η ανθρωπογεωγραφία των θυμάτων. Στη βάρκα επέβαιναν κυρίως Αφγανοί, διαφυγόντες από το καθεστώς των Ταλιμπάν. Γυναίκες που υποφέρουν από το «έμφυλο απαρτχάιντ», αντικαθεστωτικοί κι άτομα που θεωρείται ότι συνεργάστηκαν με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Υπουργοί μιλούν για «παράνομους μετανάστες», ενώ η τραγωδία αφορά ανθρώπους που συγκεντρώνουν τις νομικές προϋποθέσεις του πρόσφυγα, καθώς διαφεύγουν από άμεσο κίνδυνο ζωής και διώξεις.
Η άρνηση αυτής της πραγματικότητας δεν προστατεύει τα σύνορα. Παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, διασύρει τη χώρα μας και χαϊδεύει το λυσσώδες ακροατήριο της νέας, τραμπικής, ελληνικής Ακροδεξιάς.
Οταν η θάλασσα ξεβράζει νεκρούς και η Δικαιοσύνη καλείται να ερευνήσει την αποτελεσματικότητα της κρατικής δράσης, ο πατριωτισμός δεν βρίσκεται στη συγκάλυψη. Πατριωτισμός είναι η απαίτηση για ένα κράτος δικαίου που δεν φοβάται την αλήθεια. Οσοι επιμένουν ότι εθνικό δεν είναι το νόμιμο και το αληθές δεν προσφέρουν υπηρεσίες στη χώρα αλλά ιδιοτελώς προσδοκούν πολιτικά κέρδη από την επαναφορά στους μετεμφυλιακούς διαχωρισμούς ανάμεσα σε «εθνικόφρονες» και «προδότες».
