Ο κόσμος του Παναθηναϊκού αισθάνεται πως ζει σε μια ατελείωτη επανάληψη: υποσχέσεις, αναμονή, απογοήτευση. Και πάλι από την αρχή. Στο επίκεντρο αυτής της κυκλικής μοίρας βρίσκεται ο Ράφα Μπενίτεθ, ένας προπονητής που μιλά για το αύριο, ενώ το σήμερα του ξεφεύγει μέσα από τα χέρια. Ενας τεχνικός που αν δεν είχε τούτο το βαρύ βιογραφικό, πιθανότατα θα είχε ήδη απολυθεί με τη στάμπα του αποτυχημένου πάνω στο χαρτί της λύσης συνεργασίας.
Ο Ισπανός έχει αναλάβει τον ρόλο του αρχιτέκτονα μιας ομάδας που υποτίθεται ότι θα ανθίσει ως το 2027. Μα προς το παρόν, o σπόρος δεν έχει πέσει καν στο χώμα. Η πρόοδος παραμένει αόρατη και ο κόσμος, κουρασμένος από τα πειράματα που συνεχίζει με σχεδόν εμμονικό τρόπο ο προπονητής του Παναθηναϊκού, δυσκολεύεται πια να πιστέψει σε μια μελλοντική άνοιξη. Γιατί το μόνο που αισθάνεται να ταλαιπωρεί περισσότερο το πνεύμα του και λιγότερο τη σάρκα του, είναι ένας παρατεταμένος αγωνιστικός χειμώνας. Χειρότερος και από αυτόν που είχε σκαρφιστεί ο George R. R. Martin στο A Game of Thrones. Την ώρα που ο Μπενίτεθ κοιτάζει μπροστά, ο Παναθηναϊκός μοιάζει εγκλωβισμένος σε ένα θολό παρόν που βαραίνει την ψυχή όλων.
Η διοίκηση επιμένει: τον στηρίζει, του δίνει χρόνο, του εμπιστεύεται το μέλλον του συλλόγου. Μια επιλογή σπάνια για έναν μεγάλο οργανισμό που συνήθως δεν αντέχει να βλέπει τους στόχους του να σβήνουν στη μέση της χρονιάς. Κι όμως, μοιάζει σαν ο Φλεβάρης να έχει μετατραπεί σε μήνα… καλοκαιρινής προετοιμασίας, με το ρολόι της σεζόν να τρέχει αλύπητα και την ομάδα να ψάχνει – ανεπιτυχώς – μια ταυτότητα.
Η κριτική φουντώνει. Οχι επειδή ο κόσμος θέλει μια ακόμη αλλαγή στον πάγκο. Αυτές έχουν γίνει πλέον πληγή. Αλλά επειδή οι συνεχείς δοκιμές, οι ανακατατάξεις, η έλλειψη σταθερότητας έχουν αποσυντονίσει το μυαλό και των παικτών και των φιλάθλων. Και το αρχικό «χτίσε από την αρχή» έχει μεταμορφωθεί σε ένα βουβό, σχεδόν ικετευτικό μήνυμα:
«Φτάνει πια με τα πειράματα. Δείξε έναν δρόμο που οδηγεί κάπου».
