Ο καπετάνιος ακολουθεί τις συντεταγμένες. Πηγαίνουμε στο σημείο του δυστυχήματος. Η θάλασσα είναι «λάδι», δεν έχει κύμα, ούτε άνεμο. Η στεριά είναι ακριβώς απέναντι, βλέπουμε μπροστά μας το μοναστήρι της Παναγίας της Μυρσινιδιώτισσας. Πίσω μας το Τσεσμέ. Τουρκία – Ελλάδα, μια ανάσα δρόμος, 5 λεπτά, 5 ναυτικά μίλια.
«Κι όμως, αυτή η θάλασσα που τόσο αγαπάμε, έχει γίνει τάφος για χιλιάδες μετανάστες» μου λέει ο καπετάνιος. Το ίδιο έγινε και το βράδυ της Τρίτης, υγρός τάφος για 15 μετανάστες. Σύμφωνα με τους έλληνες λιμενικούς, το πλήρωμα εξέπεμψε σήμα οπτικό και ηχητικό, ο διακινητής όμως δεν υπάκουσε, αντιθέτως έκανε μία επιθετική κίνηση προς το δεξί μέρος του λιμενικού σκάφους, η βάρκα των μεταναστών αναποδογύρισε και άρχισε να διαδραματίζεται ένα αρχαίο δράμα. Είκοσι πέντε άτομα μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, τρία από αυτά σε κρίσιμη κατάσταση. Μεταξύ τους, 12 ανήλικα παιδιά. Μια νοσοκόμα περιγράφει πως όλο το βράδυ κρατούσε στην αγκαλιά της ένα μικρό μωράκι, «νομίζαμε πως είχε χάσει πατέρα και μάνα, μέχρι που τα ξημερώματα συνήλθε η μητέρα του και το αναζήτησε» μου διηγείται η νοσοκόμα με χαμόγελο.
Οι πρώτες καταθέσεις ξεκίνησαν. Οι μετανάστες επέδειξαν τον διακινητή τους. Τις επόμενες ημέρες θα αρχίσουν να επαναφέρουν σιγά σιγά και το σκηνικό της τραγωδίας. Οι θερμικές κάμερες δεν είχαν ενεργοποιηθεί. Αγνωστο γιατί… Ενα κλιμάκιο ιατροδικαστών καταφθάνει από την Αθήνα. Θα πρέπει να δώσει απάντηση σε ένα ερώτημα που βασανίζει. Πέθαναν από πνιγμό ή από τραύματα; Κι όσο οι έρευνες συνεχίζονται από αέρος και θαλάσσης για τον εντοπισμό αγνοουμένων, χιλιάδες ακόμα μετανάστες περιμένουν στα παράλια της Τουρκίας, μια μέρα που δεν θα έχει άνεμο και κύμα, για να κάνουν το ταξίδι. Ας έχει το δικό τους ταξίδι το τέλος που ονειρεύονται…
