Εβλεπα τις προάλλες στο Cinobo τη «Νυχτερινή εφημερία» (Late Shift), που υπήρξε η επίσημη υποψηφιότητα της Ελβετίας για Οσκαρ διεθνούς ταινίας μεγάλου μήκους. Η ταινία εξιστορεί τη βάρδια μιας ευσυνείδητης νοσοκόμας, η οποία προσπαθεί τρέχοντας να ανταποκριθεί στις τεράστιες απαιτήσεις της δουλειάς της, ιδιαίτερα μάλιστα καθώς καλείται να το κάνει μαζί με μόλις μία ακόμη συνάδελφό της. Συμπαραστέκεται στους ασθενείς. Τους κάνει παρέα, τους μιλάει, ενίοτε τους τραγουδάει. Συγκινείται. Νευριάζει. Κάνει λάθη, εννοείται. Ερχεται αντιμέτωπη με τον θάνατο. Και γυρίζει σπίτι κατάκοπη.
Θυμήθηκα όσα λέγαμε στην πανδημία για τα αφανή επαγγέλματα που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, τους ντελιβεράδες, τους οδοκαθαριστές, τις ταμίες των σουπερμάρκετ, τους εργαζόμενους σε αποθήκες, τους νοσηλευτές. Ανοησίες. Μόνο όταν τους έχουμε ανάγκη τους θυμόμαστε. Μόνο αν μπούμε εμείς ή κάποιος συγγενής μας στο νοσοκομείο συνειδητοποιούμε τι τιτάνιο έργο κάνει το ιατρικό προσωπικό. Το έργο αυτό είναι αδύνατο να αμειφθεί ικανοποιητικά. Ας υπάρχει όμως τουλάχιστον σεβασμός.
Η λέξη αυτή δεν περιλαμβάνεται προφανώς στο λεξιλόγιο της βουλευτού Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας Χριστίνας Αλεξοπούλου. Ή εξαντλείται στο «αγέννητο παιδί» που, όπως είχε γράψει πριν από μερικά χρόνια, «είναι άνθρωπος, εικόνα Θεού, εξ άκρας συλλήψεως». Πάντως δεν περιλαμβάνει τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στα νησιά. Γι’ αυτούς, «το τζάμπα πέθανε», όπως είπε η βουλευτής στο MEGA, σχολιάζοντας παρατήρηση του Τάκη Χατζή ότι ένας δάσκαλος που παίρνει 800 ευρώ τον μήνα δεν μπορεί να ζήσει όταν δίνει τα μισά για νοίκι, κι ας του επιστρέφει το κράτος δύο νοίκια στο τέλος του χρόνου.
Η Αλεξοπούλου δεν γνωρίζει, ή δεν θέλει να γνωρίζει, τη σοβαρότητα του στεγαστικού προβλήματος, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτήν, και όχι μόνο γι’ αυτήν, όλα τα προβλήματα εμπίπτουν στο δίπολο ΣΥΡΙΖΑ – αντιΣΥΡΙΖΑ. Ε, δεν θα δώσει η κυβέρνηση και πέντε νοίκια πίσω για να πάρει ο δάσκαλος ζακετούλα, είπε. «Αυτή η ρητορική μάς έστειλε στον ΣΥΡΙΖΑ, που μας έκλεισε τις τράπεζες». Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα.
Τι να κάνει κι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, που δεν προλαβαίνει να δέχεται συγχαρητήρια για την πρόσφατη οργισμένη δήλωσή του ότι «είναι λάθος, για να μην πω κάτι πιο χοντρό, ειδικά τέλος Ιανουαρίου να βγάζει ανακοινώσεις για τα Ιμια το ΠΑΣΟΚ»; Πώς να απαντήσει στη Νέα Αριστερά που, συντετριμμένη από την αποχώρηση του Νίκου Μπίστη, καταγγέλλει τη χρησιμοποίηση από την Αλεξοπούλου του ρήματος «πέθανε» την εβδομάδα που πέθαναν πέντε εργάτριες στη «Βιολάντα»; Η βουλευτής δεν απευθυνόταν στους πολίτες, «δεν θα μπορούσε να συμβαίνει αυτό σε έναν λαό που υπέστη τέτοιες περικοπές», ήταν το συντριπτικό επιχείρημα του Παύλου Μαρινάκη.
Πώς να αντέξει αυτός ο λαός ένα τέτοιο επίπεδο πολιτικού λόγου; Πώς να μην καταφύγει ένας δάσκαλος σε ακριτική περιοχή, ακόμη και με 800 ευρώ;
