Η Κίνα δεν είναι η μόνη χώρα που επιβάλλει περιορισμούς στη δημιουργική έκφραση, υποστηρίζει ο προκλητικός καλλιτέχνης Αϊ Ουέι Ουέι στο νέο του βιβλίο «On Censorship» (Σχετικά με τη λογοκρισία), για το οποίο οη «Guardian» γράφει ότι συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του κινέζου προβοκάτορα καλλιτέχνη. Η λογοκρισία, όπως υποστηρίζει, δεν είναι ένα νέο φαινόμενο. Αφού κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σανγκ (1600-1046 π.Χ.) εμφανίστηκε το ρητό «τα μεγάλα θέματα του κράτους είναι η λατρεία και οι στρατιωτικές βάσεις». Ωστόσο, το κύριο επιχείρημα του Αϊ είναι ότι η λογοκρισία δεν αφορά αποκλειστικά την Κίνα, ούτε κάτι που εντοπίζεται σε «χώρες που χαρακτηρίζονται αυταρχικές και απολυταρχικές». Στη Δύση – τον «λεγόμενο ελεύθερο κόσμο», με τις «φαινομενικά δημοκρατικές κοινωνίες» του – η ελευθερία του λόγου είναι μια χίμαιρα, που ρυθμίζεται με «πιο κρυφά, πιο παραπλανητικά και πιο διαβρωτικά» μέσα. Χρησιμοποιώντας τη ρητορική του, περιγράφει τη λογοκρισία «ως ένα απαραίτητο εργαλείο πνευματικής υποδούλωσης και μια θεμελιώδη πηγή πολιτικής διαφθοράς».
Το «On Censorship» είναι πιο ερεθιστικό όταν ο καλλιτέχνης αναλογίζεται την τεχνητή νοημοσύνη. Η πίστη του στη θεμελιώδη σημασία των ατόμων έρχεται σε αντίθεση με τη θεολογία των μεγάλων δεδομένων, αναφέρει η «Guardian»: «Τα άτομα μέσα στην κοινωνία μειώνονται σε μια διάφανη κατάσταση, σαν γέλη, άμορφα, ομοιόμορφα και χωρίς διακριτικά χαρακτηριστικά». Η τεχνητή νοημοσύνη, πιστεύει ο Αϊ Ουέι Ουέι, αντιπροσωπεύει μια «βαθιά υπαρξιακή κρίση για την ανθρωπότητα. Σαν ιός διεισδύει στο κεντρικό νευρικό σύστημα της ανθρώπινης γνώσης».
