Σε υπουργικά και κομματικά γραφεία έχουν ήδη πιάσει μολύβι και χαρτί. Ακόμη κι αν οι εκλογές δεν εμφανιστούν ξαφνικά στην άλλη γωνία, ο εκλογικός ορίζοντας δεν είναι πλέον μακρύς. Εφόσον ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποφασίσει – και όλα αυτό δείχνουν – να εξαντλήσει εκ νέου τον συνταγματικό χρόνο και οι κάλπες να στηθούν μετά το Πάσχα του 2027, ουδείς αμφιβάλλει ότι η χρονιά που ξεκίνησε θα αποτελέσει έναν προεκλογικό καμβά. Οσα αποφασιστούν και υλοποιηθούν μέσα στο 2026 θα υπηρετούν το κυβερνητικό εκλογικό αφήγημα, όσο κι αν λέει ο Κωστής Χατζηδάκης ότι δεν πρόκειται για μια προεκλογική χρονιά, αλλά για ένα «έτος δουλειάς».
Για κάθε μέτρο και κάθε παρέμβαση, η κυβέρνηση θα κινείται με τις δημοσκοπήσεις υπό μάλης – ακόμη και οι ρήξεις που μπορεί να προκαλέσουν προτάσεις, όπως η άρση μονιμότητας στο Δημόσιο μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης, θα είναι δουλεμένες στην προεκλογική προπόνηση.
Ετσι κι αλλιώς, όλα τα σημαντικά θα παραπεμφθούν στο μέλλον, καθώς στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι η κυβέρνηση δεν θα βρει 180 ψήφους στη Βουλή για να κάνει ένα ουσιαστικό αναθεωρητικό βήμα, όπως δεν θα βρει 200 ψήφους για αλλαγές που χρειάζονται αυξημένες πλειοψηφίες – από μια νέα αλλαγή του εκλογικού νόμου έως την επιστολική ψήφο για τους ομογενείς και στις εθνικές κάλπες.
Το βασικό ζήτημα για το πρωθυπουργικό επιτελείο, ωστόσο, δεν έχει να κάνει με όσα γίνονται και τις ισορροπίες που έχουν διαμορφωθεί εντός της Βουλής, αλλά για όσα συμβαίνουν εκτός.
Το 70 – 30 που διαμορφώνεται από τον περασμένο Σεπτέμβριο στον άξονα κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, στο σύνολό της, δείχνει να παγιώνεται, χωρίς προσώρας να μεταβάλλει ιδιαίτερα τους σχεδιασμούς. Οι τρεις στους δέκα παραμένουν σε κυβερνητική τροχιά και οι επτά στους δέκα επιλέγουν κάποια αντιπολιτευτική συνιστώσα, στα δεξιά ή στα αριστερά του χάρτη, ή κρατούν αποστάσεις ασφαλείας από τα πολιτικά δρώμενα.
Αν επιμείνουν μέχρι τέλους, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι την ημέρα των εκλογών θα προτιμήσουν – με πραγματική αδιαφορία ή αναθέματα – την ασφάλεια του καναπέ τους. Στο Μαξίμου δεν δείχνουν δυσαρεστημένοι εάν η τελευταία πίτα στα γκάλοπ ενισχυθεί, εκτιμώντας προφανώς ότι εκείνοι που θα αποφασίσουν να αφήσουν την Κυριακή των εκλογών τον καναπέ για να φτάσουν στην κάλπη, είναι πιθανότερο να κινηθούν αντικυβερνητικά. Συνεπώς, ας παραμείνουν στο σπίτι τους.
Με ποδοσφαιρικούς όρους το ισοζύγιο θα προκαλούσε μεγάλες αναταράξεις. Το 70% θεωρητικώς κυριαρχεί, αλλά στην εγχώρια πολιτική σκηνή είναι το 30% εκείνο που ορίζει την εξέλιξη των πραγμάτων. Απλούστατα γιατί το 70% διαλύεται σε μια πανσπερμία κομμάτων και αρχηγών. Στο πρωθυπουργικό γραφείο ευελπιστούν ότι εάν δεν προκύψουν απρόοπτα και μεγάλα λάθη, η κυβέρνηση θα φτάσει στις εκλογές με το μαχαίρι και το καρπούζι στα χέρια.
Εάν ορίζει ένα ποσοστό πέριξ του 30%, στη σκληρή προεκλογική φάση θα μπορούσε να αναπτύξει δυναμική για ακόμη καλύτερο φίνις, ιδίως εάν εκείνος που ακολουθεί δεν καταγράφει ούτε 15%. Πρόκειται για το αποτέλεσμα που διασφαλίζει την υπεροχή της ΝΔ και του Μητσοτάκη και στο μετεκλογικό σκηνικό.
Το πρόβλημα για την κυβέρνηση κρύβεται σε έναν άλλο δείκτη που θα μπορούσε να αλλάξει τους συσχετισμούς στο αντιπολιτευτικό πεδίο. Αυτή, άλλωστε, είναι και η βασική εξήγηση για το κύμα που δημιουργεί το προαναγγελθέν «κόμμα Καρυστιανού», πέραν της σύναξης των αντισυστημικών τριγύρω της. Το 61% θέλει πολιτική αλλαγή, όπερ συνεπάγεται ότι αυτό το ποσοστό θα ψηφίσει με γνώμονα να φύγουν η κυβέρνηση και ο Μητσοτάκης. Εάν το ποσοστό προσεχώς αυξηθεί, ουδείς μπορεί να αποκλείσει ότι, μέσα στον πολυκερματισμό, θα αρχίσουν κάποιες αντιπολιτευτικές δεξαμενές να γεμίζουν.
Οχι κατ’ ανάγκη ως βέλτιστη επιλογή, αλλά επειδή θα λειτουργήσουν τα αντικυβερνητικά αντανακλαστικά. Το μήνυμα είναι πως εάν το «φύγετε» κυριαρχήσει στον δρόμο προς τις κάλπες, κάποιος θα ευνοηθεί.
Σε αυτό το ενδεχόμενο, πριν ακόμη φύγει το 2026 στο Μαξίμου θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν τον σχεδιασμό τους, ψάχνοντας τον εταίρο της επόμενης ημέρας. Ο ανασχηματισμός που θα προηγηθεί θα έχει ήδη «καεί».
