Η επιλογή της Μαρίας Καρυστιανού να προχωρήσει στη διαδικασία πολιτικού κόμματος κάνουν επίκαιρη τη συζήτηση για τη σκοπιμότητα των συγκεντρώσεων για τα Τέμπη, την πλειοδοσία στη συγκίνηση, τις τερατολογίες που ακούστηκαν στο όνομα του δυστυχήματος που αποκαλείται «έγκλημα», στη θλίψη ως πρόσχημα όσων υποκίνησαν αυτές τις διαδηλώσεις και το κίνημα που συσπειρώθηκε γύρω τους. Το συναίσθημα αποδυνάμωνε κάθε επίθεση, με πολιτικά κριτήρια, στη Μαρία Καρυστιανού, επειδή μια μηχανή φανατισμού που είχε πάρει μπροστά και έκανε τη δουλειά της και στο σόσιαλ μίντια και στα κανονικά μίντια θεωρούσε συκοφαντία την κάθε επίκριση.
Κι αν κάποια στιγμή τα επιχειρήματα της θλίψης δεν έφταναν, η δεύτερη γραμμή υπεράσπισης της αυθεντίας των κινήσεων της Μαρίας Καρυστιανού και των υποστηρικτών της ήταν η ανάσυρση της ταυτοτικής ατζέντας, την οποία επικαλείται ο αριστερισμός όπου Γης: οι επιθέσεις ήταν αποτέλεσμα του σεξισμού και της πατριαρχίας των επικριτών της. Αν ανάμεσα στις επικριτικές φωνές ήταν και γυναικείες, είναι βέβαιο ότι οι γυναίκες αυτές ήταν προδότριες του φύλου τους και υποταγμένες στην κυρίαρχη κουλτούρα της τοξικής αρρενωπότητας. Ενώ η Μαρία Καρυστιανού είναι ταυτόχρονα και πονεμένη μάνα και μια σύγχρονη σουφραζέτα.
Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό το σχήμα, επειδή προστατεύει τη Μαρία Καρυστιανού. Απ’ όλα; Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Η πρόθεσή της, πάντως, να κατεβεί στην πολιτική ενεργοποίησε αντιδράσεις, τις οποίες ίσως η ίδια δεν περίμενε. Ορισμένες είναι πολιτικές. Ο κοινοβουλευτικός αντισυστημισμός – ο Βελόπουλος, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νίκη, η Ζωή Κωνσταντοπούλου – δεν θα ήθελαν να τη βρουν απέναντι να τους παίρνει τις ψήφους. Υπάρχει ακόμα μια σύγκρουση – με τα άλλα μέλη του δ.σ. του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών. Από την αλληλογραφία της με τα άλλα μέλη του Συλλόγου μαθαίνουμε ότι ελέγχονται σοβαρές ατασθαλίες. Με αφορμή την οικονομική διαχείριση, άλλωστε, και με πρόσχημα την ηθικολογία που η ίδια η Μαρία Καρυστιανού διακίνησε από το 2023, αναγκάστηκε να απομακρυνθεί από τον Σύλλογο.
Πριν από μερικές εβδομάδες, μάθαμε ότι η ΑΑΔΕ επιχείρησε να ελέγξει τα οικονομικά του Συλλόγου. Μπήκε μπροστά, ξανά, το γνωστό ποίημα: η ανάλγητη κυβέρνηση χτυπάει την πονεμένη μάνα, χτυπάει τη χειραφετημένη γυναίκα. Αλλά από τις ανακοινώσεις του Συλλόγου μαθαίνουμε ότι υπάρχουν ζητήματα με τα οικονομικά του. Δεν έχει εγκριθεί οικονομικός απολογισμός της χρήσης του 2024 και του 2025. Φέρονται να έχουν γίνει πληρωμές που δεν προβλέπονται στο καταστατικό. Δεν έχει εγκριθεί ούτε ισολογισμός. Ως γνωστόν, ο Σύλλογος απέκτησε σοβαρούς πόρους κυρίως μετά τη μεγάλη συναυλία στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις 11 Οκτωβρίου 2024. Η διαχείριση αυτών των ποσών είναι βέβαιο ότι θα μπει στον φακό των Αρχών.
Ο εξαναγκασμός της Μαρίας Καρυστιανού σε αποχώρηση από τον Σύλλογο πιθανόν να δείχνει μια νέα σύγκρουση με το κράτος, ούτε για τον πόνο ούτε για τη χειραφέτηση – αλλά για την τήρηση του νόμου. Ο τελευταίος λόγος ανήκει πάλι στην ΑΑΔΕ. Πολύ σύντομα θα μάθουμε αν υπάρχουν ευθύνες και από ποιους.
Προφανώς, θα γίνει προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί ο Σύλλογος από άλλους – κι άλλοι κι άλλες στο αντισύστημα θα ήθελαν ένα τέτοιο στήριγμα. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι, όπως κι αν κινήθηκαν ατομικά τα μέλη του Συλλόγου, συνολικά χρησιμοποίησαν τον Σύλλογο και τα διχαστικά παραμύθια που και στο όνομά του διακινήθηκαν (ξυλόλια, βαγόνια που εξαφανίστηκαν, «έγκλημα» κ.λπ.) με πολιτική στόχευση. Και τα Τέμπη χρησιμοποιήθηκαν ως τυμβωρυχία. Οι πολιτικές διεργασίες το επόμενο διάστημα θα εξαρτηθούν και απ’ αυτό το δεδομένο.
Ο ευρωπαϊστής Κύπριος Γιώργος Βασιλείου
Ο πρόεδρος της Κύπρου Γιώργος Βασιλείου, που πέθανε προχθές, ήταν σπουδαία προσωπικότητα. Ο πατέρας του, σπουδαίος γιατρός, είχε πολεμήσει στο βουνό με τον Δημοκρατικό Στρατό, όπου διαφώνησε με τον Ζαχαριάδη και κατέληξε στην Τασκένδη. Ο νεαρός Γιώργος Βασιλείου βρέθηκε στη Γενεύη για να σπουδάσει γιατρός. Χωρίς πόρους, φιλοξενήθηκε για λίγο στη Βιέννη κι ύστερα βρέθηκε με τη μητέρα του στη Βουδαπέστη – όπου τελικά σπούδασε οικονομία και ταλαιπωρήθηκε επειδή είχε επαφές με διαφωνούντες, πριν από την εισβολή του σοβιετικού στρατού στη Βουδαπέστη το 1956. Υστερα βρέθηκε στο Λονδίνο και, όταν κατάφερε να φύγει από την Τασκένδη και ο πατέρας του, γύρισαν στην Κύπρο.
Στην Κύπρο δραστηριοποιήθηκε ως επιχειρηματίας, έφτιαξε μάλιστα το Κέντρο Ερευνών Μέσης Ανατολής, τον πρώτο οργανισμό έρευνας αγοράς στο νησί. Ως επιτυχημένος επιχειρηματίας αλλά και ως αριστερός (αφού ήταν πρόταση του ΑΚΕΛ, του κυπριακού κομμουνιστικού κόμματος) εξελέγη πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1988. Η προεδρία του είχε δυο σκέλη. Το ένα ήταν ο εκσυγχρονισμός της διοίκησης και η ανάπτυξη (δική του κίνηση ήταν η δημιουργία Πανεπιστημίου). Το άλλο ήταν η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και η λύση του Κυπριακού, ένα κράτος με δυο κοινότητες – λύση που την πολέμησε ο Ντενκτάς και ο εκατέρωθεν εθνικισμός. Σήμερα, οι Κύπριοι πενθούν έναν πραγματιστή και ευρωπαίο πρόεδρο – ίσως τον καλύτερο.
