Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, όπως θυμάστε, εκτός από το «επιχείρημα» της «αποναζιστικοποίησης», επικαλούνταν και τη σωτηρία του «ρωσικού κόσμου», ο οποίος κινδυνεύει όχι μόνο από το ΝΑΤΟ αλλά και από τις δυτικές αξίες, οι οποίες υπονομεύουν τις «παραδοσιακές ρωσικές». Εκτοτε, τέσσερα χρόνια τώρα, οι ρωσικές δυνάμεις εισβολής ισοπεδώνουν πόλεις και χωριά, καταστρέφουν υποδομές, δολοφονούν αμάχους, ενώ πλάι στα εγκλήματα πολέμου που διαπράττουν στην Ουκρανία καταστρέφουν και τη δική τους χώρα, που έχει γεμίσει ανάπηρους πολέμου και δυστυχία.
Βασικός πυλώνας του πουτινικού καθεστώτος είναι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Με βασική ιδεολογία το όραμα της Τρίτης Ρώμης, που συνιστά μια εθνοφυλετική θεωρία υπεροχής, η Ρωσική Εκκλησία δεν δικαιολογεί απλώς τις αυθαιρεσίες της κοσμικής εξουσίας. Εχει συνειδητά γίνει εργαλείο της. Και βέβαια, βλέπει την επιρροή της να συρρικνώνεται, αφού έχει μετατραπεί σε προπαγανδιστικό μηχανισμό ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος και της αποτρόπαιης πολεμικής μηχανής του.
Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι χθες η Ρωσία επιτέθηκε με σφοδρότητα στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και προσωπικά στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατηγορείται για τη φιλοδυτική στάση του, κατηγορείται δηλαδή για τη δημοκρατική προσέγγιση στα μεγάλα γεγονότα της ανθρωπότητας. Αλλά τη Ρωσία αυτά δεν την αφορούν. Γι’ αυτό, τα επιχειρήματά της είναι συνωμοσιολογικά. Κατηγορεί τον Βαρθολομαίο ότι «βασίζεται στους ιδεολογικούς του συμμάχους, που εκπροσωπούνται από τοπικούς εθνικιστές και νεοναζί» κι ότι επιχειρεί «να αποσπάσει τις Ορθόδοξες Εκκλησίες της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας από το Πατριαρχείο Μόσχας».
Η Μόσχα ομολογεί, ακόμα μια φορά, ότι οι σφαίρες επιρροής της λιγοστεύουν, ότι δηλαδή δεν πάει καλά το ευρασιατικό της όνειρο. Κατηγορεί σήμερα την αυτονόητη δραστηριότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, σύμφυτη με τον ποιμαντικό ρόλο του σε ανοιχτές κοινωνίες. Ωστόσο, η Ρωσία είναι αυτή που χρησιμοποίησε τη Ρωσική Εκκλησία για να δημιουργήσει θυλάκους που θα υποστήριζαν τα ρωσικά συμφέροντα και στην ορθοδοξία, καταρχήν στην Ουκρανία. Με επιχειρήσεις στρατιωτικού τύπου, υποστηριζόμενες από τις «ρωσόφωνες πολιτοφυλακές», υπονόμευε την τοπική Εκκλησία, σε μια προσπάθεια δημιουργίας προγεφυρωμάτων για τον σημερινό πόλεμο. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα λεωφορεία με τους «μεταφερόμενους πιστούς» που καταλάμβαναν ενορίες και μονές, διακηρύσσοντας πίστη και υποταγή στον θρόνο της Μόσχας; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις βιαιότητες και τους τραμπουκισμούς «μοναχών» και «ιερέων» της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην επικράτεια της Ουκρανίας, όπου συμπεριφέρονταν με ύφος εκκλησιαστικού αποικιοκράτη; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις βιαιότητες, τις ίντριγκες και τις δολοπλοκίες των Ρώσων στους Αγίους Τόπους;
Μήπως ανάλογες δεν είναι οι συμπεριφορές των ρώσων «ιεραποστόλων» στην Αφρική, όπου έχει ιδρυθεί παράλληλη και ανταγωνιστική προς το παλαίφατο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας Ρωσική Εξαρχία, με σκοπό να του υφαρπάσουν το ποίμνιο, ως αντίποινα για την εκ μέρους του αναγνώριση της Ουκρανικής Αυτοκεφαλίας; Μπορεί όλα αυτά το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως να κάνει ότι δεν τα βλέπει και να ανέχεται τα παιχνίδια ενός ηττημένου δήθεν αυτοκρατορικού μεγαλείου;
Η Ρωσία ας καταλάβει ότι κοιμάται όπως έστρωσε. Η αποτυχία της να υποτάξει την Ουκρανία και η συνεχής φθορά της θα έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες και το πικρό ποτήρι θα το πιει ως το τέλος. Θα ήταν παράλογο οι τρεις Βαλτικές χώρες της ανακοίνωσης να επέλεγαν τον δυτικό δημοκρατικό κόσμο και, ταυτόχρονα, να παρέμεναν προσκολλημένες εκκλησιαστικά στη Ρωσική Εκκλησία, που είναι ιδεολογικός μηχανισμός και ταυτόχρονα μηχανισμός προπαγάνδας του πουτινικού καθεστώτος. Τα παπαδοπαίδια με τα οποία, έως πρόσφατα, έκανε τη δουλειά του ο Πούτιν τα πάτησε το τρένο.
Το τέλος των ψευδαισθήσεων
Οι αγρότες στα μπλόκα δεν έχουν τη δύναμη να υπαγορεύουν τους όρους με τους οποίους θα συναντηθούν με τον Πρωθυπουργό. Δεν είναι στο χέρι τους. Υπό κανονικές συνθήκες δεν είναι στο χέρι τους ούτε να κλείνουν τις εθνικές οδούς και να κάνουν κόλαση τις ζωές όσων ταξιδεύουν ή όσων μεταφέρουν εμπορεύματα. Αν μάλιστα ήταν κανονικοί επαγγελματίες, δεν θα ήταν εύκολο η ζωή τους να είναι ένα πάρτι εξέγερσης. Παραμένουν στα μπλόκα επειδή δεν έχουν δουλειά στην παραγωγική διαδικασία. Κι αυτό λέει πολλά για τα αιτήματα παράκαμψης των δημοσιονομικών κανόνων της χώρας αλλά και των ευρωπαϊκών κανόνων.
Τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου, βέβαια, δεν ταυτίζονται με τα αιτήματα του συνδικαλισμού. Είναι σοβαρότερα, διαρθρωτικά – και δεν περιέχονται σε διεκδικήσεις, επειδή αφορούν το παρόν και το μέλλον της αγροτικής παραγωγής, τη διεθνή ανταγωνιστικότητα, τις εξαγωγές, τη βιωσιμότητα, την πράσινη γεωργία, την εξοικονόμηση πόρων, την οικονομία κλίμακας. Στα μπλόκα, αντίθετα, παρευρίσκονται πρόσωπα που θεωρούν ότι θα είναι εσαεί άτυποι υπάλληλοι του κράτους, το οποίο θα καλύπτει τις ανάγκες τους. Είναι μεγάλη φενάκη. Και θα είναι χρήσιμο να ξυπνήσουν απ’ αυτή όσοι όντως ενδιαφέρονται για τη δουλειά τους – και δεν πιστεύουν ότι όλα θα τους τα λύσει το κομματικό σύστημα του οποίου είναι μέλη.
