Η οικιακή αγορά ηλεκτρικού ρεύματος γίνεται πλέον εντελώς χρηματιστηριακή διαδικαστικά: η χρέωση θα γίνεται ώρα την ώρα με νέο είδος «δυναμικών τιμολογίων» και με τη χρήση νέων «έξυπνων μετρητών» που θα καταγράφουν πόση ηλεκτρική ενέργεια αναλώθηκε κάθε ώρα της ημέρας. Γνωρίζουμε ότι η γενική τάση των χρηματιστηρίων είναι να ανεβαίνουν οι τιμές τους και των έξυπνων να αυξάνουν τα χρήματά τους.
Συνεχή δυναμική τιμολόγηση εφαρμόζουν και τα μεγάλα δικτυακά καταστήματα. Με ειδικά προγράμματα παρακολουθούν τις τιμές των «ανταγωνιστών», μαθαίνουν τα αγοραστικά χούγια, τα προσωπικά στοιχεία και την αγοραστική δύναμη του υποψήφιου πελάτη από τα cookies που εναποθέτουν, το μέρος που μένει από την ip διεύθυνση του υπολογιστή και προτείνουν τιμές αναλόγως: δεν υπάρχει πλέον ενιαία τιμή για όλους τους πελάτες.
Ακόμη, σύμφωνα με ορισμένα ρεπορτάζ, στην πραγματικότητα λειτουργούν σαν καρτέλ προσαρμόζοντας συνεχώς τις τιμές τους στην ανώτατη της αγοράς για κάθε προϊόν. Ήτοι, η δυναμική τιμολόγηση δεν προωθεί τον ανταγωνισμό αλλά τη συνεργασία των πωλητών για μεγαλύτερη απομύζηση των καταναλωτών.
Η αγοραία δυναμικότητα συνδυάζεται με την εξαφάνιση των «διαρκών καταναλωτικών αγαθών», όπως οικιακά μηχανήματα, σκεύη, έπιπλα και ένδυση. Κάποτε αγοράζονταν με προοπτική δεκαετιών, τα πρώτα και ετών, τα δεύτερα. Τώρα, τα δικτυακά καταστήματα υπόσχονται το πολύ διάρκεια μερικών ετών για τα πρώτα και μερικών μηνών για τα δεύτερα. Το καταναλωτικό πρότυπο του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού γίνεται «φθηνά προϊόντα με μικρό χρόνο ζωής». Συνδυασμός που οδηγεί σε μεγαλύτερη ποσοτική κατανάλωση και σε μεγαλύτερα κέρδη.
Οι δυνατότητες των λεγομένων πριν 30-40 χρόνια «νέων τεχνολογιών» έφεραν πραγματική επανάσταση στην επικοινωνία, ανοίγοντας διαύλους ανύπαρκτους ως τότε που διακινούν τεράστιο πλούτο περιεχομένου. Μεγάλο μέρος αυτού του πλούτου διακινείται μέσω των κοινωνικών δικτύων – για τα οποία οι ΗΠΑ σκέφτονται να ελέγχουν τον λογαριασμό κάθε υποψήφιου επισκέπτη, πριν αποφασίσουν αν θα του επιτρέψουν την είσοδο. Και μάλιστα των πολιτών των προνομιούχων χωρών που δεν χρειάζονται βίζα. Δικαίως τα «Νέα» συσχέτισαν αυτή την προοπτική με τα δικά μας προδικτατορικά «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων».
Τελικώς το ιντερνέτ, η μεγαλύτερη μηχανή που κατασκεύασε ποτέ ο άνθρωπος, μάς εξασφάλισε μεν πολύ ανώτερες δυνατότητες διαπροσωπικής, τοπικής και παγκόσμιας επικοινωνίας, από την άλλη φαίνεται το ίδιο το μηχάνημα και η χρήση του να υπηρετεί τη μεγιστοποίηση του εταιρικού πλούτου μέσω της φθηνής κατανάλωσης και της πολιτικής ισχύος μέσω του ελέγχου της διαπροσωπικής επικοινωνίας.
Υπάρχουν άραγε τρόποι δικαιότερης και δημοκρατικότερης χρήσης αυτής της τεχνολογικής εξέλιξης; Φοβάμαι ότι μάλλον υπήρχαν αλλά αγνοήθηκαν γιατί ούτε περισσότερο πλούτο συσσώρευαν για τους έχοντες ούτε μεγαλύτερη ισχύ έδιναν στους κυβερνώντες.
