Εντάξει, δεν ήρθε και το Χάρβαρντ στην Ελλάδα, έλεγαν όταν έγιναν γνωστά τα πρώτα ιδιωτικά πανεπιστήμια που έκαναν αίτηση για να λειτουργήσουν στη χώρα μας. Και το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, πρόσθεταν, είναι ένα από τα 13 που διαδέχθηκαν το ιστορικό Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Πράγματι, τα μεγάλα ξένα πανεπιστήμια δεν έκαναν ουρά για να επωφεληθούν από τις διατάξεις του νομοσχεδίου του Κυριάκου Πιερρακάκη. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει όμως ότι ο τότε υπουργός Παιδείας έκανε ένα πρώτο, έστω αδέξιο, αλλά πάντως αποφασιστικό, βήμα προς την άρση ενός ελληνικού αναχρονισμού. Δεν διατύπωσε ευχές ούτε εξέφρασε καλές προθέσεις – το έκανε.
Αντιστοίχως, χθες, θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Ελλάδα δεν κέρδισε δα και την προεδρία της Κομισιόν. Απλός πρόεδρος του Eurogroup εξελέγη ο Πιερρακάκης, και αυτό μάλιστα ίσως να ήταν αποτέλεσμα της δυσφορίας των Ευρωπαίων για τα εμπόδια που θέτει η χώρα του άλλου υποψηφίου, το Βέλγιο, στην αξιοποίηση των ρωσικών κεφαλαίων για την οικονομική υποστήριξη της Ουκρανίας. Στην τελική, σιγά τη θέση: ποιος ήξερε ότι τον ρόλο αυτό είχε τα τελευταία χρόνια ένας Δανός;
Πάντα θα υπάρχουν λόγοι να γκρινιάζουμε. Πάντα θα υπάρχουν τρόποι να βλέπουμε την γκρίζα, αντί για τη φωτεινή, πλευρά ενός γεγονότος. Αν όμως η χθεσινή εξέλιξη δεν είναι κάτι για το οποίο άξιζε να ξεχυθούμε στους δρόμους, όπως τότε που σηκώσαμε το τιμημένο, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αποτελεί εθνική, κυβερνητική και προσωπική επιτυχία, όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά. Δεν είναι λίγο ότι η χώρα που πριν από δέκα χρόνια ήταν το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης συνέβαλε πρόσφατα στη μείωση του γαλλικού ελλείμματος με την πρόωρη αποπληρωμή ενός δανείου προς το Παρίσι και σήμερα αναλαμβάνει την προεδρία του Eurogroup. Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι ο γερμανός υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε χθες επιδεικτικά ότι στηρίζει τον έλληνα υποψήφιο έναντι του υποψηφίου μιας χώρας που φιλοξενεί τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Κάποιοι δούλεψαν γι’ αυτό, μεθοδικά και σιωπηλά, μακριά από τα φώτα των προβολέων. Πολλά, και σε πολλούς τομείς, μπορεί να προσάψει κανείς σε αυτή την κυβέρνηση, έδειξε όμως πως όταν θέτει έναν ρεαλιστικό στόχο μπορεί να τον πετύχει. Και είναι σχεδόν ανακουφιστικό ότι σε μια εποχή όπου κυριαρχούν σε όλο τον κόσμο η έπαρση, η άγνοια και ο κουτσαβακισμός, έρχεται μια στιγμή που ανταμείβονται η ικανότητα, η σοβαρότητα και ο επαγγελματισμός.
Ας το παραδεχθούμε, είτε υποστηρίζουμε είτε όχι την κυβέρνηση, είτε συμπαθούμε είτε όχι τον Πιερρακάκη: το χρειαζόμασταν. Εν μέσω όλου αυτού του ζόφου και της κουτοπονηριάς, με τις υποκλοπές, τις Φεράρι, το κύμα της ακρίβειας, το χάος στους δρόμους και τις καθημερινές «ανθελληνικές» προκλήσεις των γειτόνων, παίρνουμε μια βαθιά ανάσα.
