Αν θα κάνουν κόμμα οι Αλέξης Τσίπρας, Αντώνης Σαμαράς, Μαρία Καρυστιανού; Όχι, κανείς τους δεν θα κάνει κόμμα, τα κόμματα είναι άχρηστα πλέον. Δουλειά τους ήταν να ξεχωρίζουν τις λέξεις ώστε να ξεκαθαρίζουν τα λεγόμενα· να δημιουργούν φράσεις που έχουν αρχή, μέση και τέλος για να βγαίνει νόημα.
Τα κόμματα εξασφάλιζαν αυτό που απέφευγε η Πυθία: σαφήνεια. Ο Ηράκλειτος το είπε ξεκάθαρα: «ὁ ἄναξ, οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς, οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει» – σημάδια στέλνει ο Απόλλων, η ευθύνη της αποκωδικοποίησης ανήκει στον παραλήπτη. Από το δημοτικό μάθαμε την τεράστια σημασία των κομμάτων: «ἥξεις ἀφήξεις οὐ ἐν πολέμῳ θνήξεις», οι θέσεις τους μπορούσε να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.
Βρισκόμαστε σε εποχή άλλων σημείων στίξεως: η κυβέρνηση στην εποχή των αποσιωπητικών, κάνει ό,τι μπορεί να κρύψει τις ευθύνες μελών της και φίλων. Το ΠαΣοΚ, στην εποχή των ερωτηματικών: τι θα κάνει μετά τις εκλογές, αφού είναι ολοφάνερο ότι δεν θα υπάρξει πλειοψηφία 151 βουλευτών; Θα συνεργαστεί με τη ΝΔ ή θα δοκιμάσει τις αντοχές της χώρας και των ψηφοφόρων του αναλαμβάνοντας την ευθύνη δεύτερων εκλογών;
ΠαΣοΚ και ΝΔ παραμένουν, λίγο-πολύ, κόμματα. Κάπως θυμίζουν τις δικές μας «Les Trente Glorieuses», 1974-2004, που άρχισαν όταν ξεβεντέμιζαν τα ευρωπαϊκά ένδοξα 30 χρόνια, 1945-1975. Πέρα από τα σύνορά τους αρχίζει ο χυλός των θαυμαστικών: Τσίπρας! Σαμαράς! Καρυστιανού! Κωνσταντοπούλου! Βαρουφάκης! Άνακτες που μόνο σημαίνουν· μεσσίες, σωτήρες, ιδιοφυΐες με κάτι κεφάλια σαν την πλατεία Συντάγματος –περιλαμβανομένου του γνωστού οικοπέδου για τον Άγνωστο– γεμάτα φαιά ουσία και νευρώνες που δουλεύουν ασταμάτητα, σοφότεροι από το ChatGPT, τον παπαγάλο που ξέρει να λέει «καλημέρα».
Ογκόλιθοι πολιτικής σκέψης, πλούτος Μιδικός συναισθημάτων, ψυχή καθάρια σαν νερό βουνίσιας πηγής, όχι σκατόψυχοι σαν τους «συστημικούς σημιτικούς», πασόκους ή νεοδημοκράτες. Φίλοι του Λαού σαν Μαρά, Αδιάφθοροι σαν Ροβεσπιέροι, αυστηροί αργικέραυνοι Δίες σαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, γοητευτικοί βοτρυηφόροι Διόνυσοι σαν τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Τελικά, ένα είναι το κόμμα: ΚΚΕ. Λέγεται ότι εξακολουθεί να έχει Γραμματέα, Πολιτικό Γραφείο, Κεντρική Επιτροπή, Αχτίδες – και κυρίως οργανώσεις βάσης. Οι υπόλοιποι, έχουν «πρωινό καφέ», ζουν στον αφρό των ημερών, για τον πολιτικόν επιούσιον άρτον νοιάζονται μόνο. Τα κομματικά όργανα έχουν γίνει «στρατιές τρολ», άτακτα μισθοφορικά σώματα που ορμούν να λεηλατήσουν τις γνώμες των αντιπάλων.
Τσίπρας; Σαμαράς; Καρυστιανού; Υπεράνω κομμάτων, ακόμα και λέξεων: τσελιγκάδες που επικοινωνούν με σήματα, με σφυρίγματα, με το ποίμνιό τους. Θεοί, Τιτάνες, Γίγαντες. Θα προσλάβει έκαστος 300 σκιές που θα παριστάνουν τους «υποψήφιους βουλευτές» με μόνο καλοπληρωμένο καθήκον, αν εκλεγούν, να μη βουλεύονται.
