Η αντιπαραβολή νέου – παλιού επιστρέφει συχνά στη δημόσια κουβέντα από την πρώτη μνημονιακή περίοδο κι έπειτα. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόταν, πόνταρε στη χρονολογία γέννησης του επικεφαλής του για να παρουσιαστεί ως φορέας φρέσκων προτάσεων διακυβέρνησης. Οταν ένας σαραντάρης αναδείχθηκε πρόεδρος από την εναπομείνασα βάση ενός ιστορικού κόμματος, εκείνο διαλαλούσε την πρόθεσή του για ανανέωση. Οταν ένας φωτογενής άγνωστος κάθισε στην καρέκλα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κήρυξε τον πόλεμο στο παλαιοκομματικό σύστημα ως εκπρόσωπος της επόμενης γενιάς αντισυστημικών. Βέβαια, με την ασφάλεια που δίνει η χρονική απόσταση από τα παραπάνω γεγονότα, μπορεί κάποιος να πει ότι κανείς τους δεν κόμισε κάτι καινούργιο στην πολιτική ζωή. Ολοι χρησιμοποίησαν τα κόλπα του γέρικου σκυλιού της παροιμίας – από την ξύλινη γλώσσα μέχρι τα κόπι-πέιστ τσιτάτων άλλων εποχών κι από τις λαϊκίστικες υποσχέσεις έως τα δοκιμασμένα επικοινωνιακά μοτίβα. Οπότε, πράγματι το παλιό δεν είναι συνώνυμο της μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως κάθε επαγγελματίας της πολιτικής που έχει θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα έχει «ιδέες χρήσιμες, σκέψη ριζοσπαστική, διάθεση αλλαγών, άποψη για ανατροπές», όπως υπονόησε ο πρώην πρωθυπουργός που συνέκρινε έμμεσα τον εαυτό του με τον Καραμανλή τον πρεσβύτερο, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Ντε Γκωλ, τον Μιτεράν και τον Κολ.
Παλιό
Ας πούμε, αν αυτοσυστήνεσαι ως εκφραστής καινοτόμων οραμάτων επειδή ταυτίζεσαι ιδεολογικά με τον Τραμπ, τότε ο δικός σου ορισμός του παλιού είναι παλιακός. Γιατί όποιος ζητωκραυγάζει που ο POTUS «επανέφερε στην ενέργεια την ιδιαίτερα σημαντική για μας αξία των υδρογονανθράκων», αγνοεί ότι οι επενδύσεις στα ορυκτά καύσιμα προσφέρουν βραχυπρόθεσμη σταθερότητα στην ενεργειακή αγορά αλλά είναι θέμα χρόνου η κλιματική κρίση να επιδεινωθεί εξαιτίας της προσκόλλησης σ’ αυτά. Κι όχι μόνο. Αυτός που πανηγυρίζει την ανατροπή της woke ατζέντας από τον πλανητάρχη κι ομνύει στην παραδοσιακή μορφή της οικογένειας ξεχνάει πως ο δείκτης της δημοκρατικότητας ενός δυτικού κράτους εξαρτάται από τον σεβασμό που εκείνο εξασφαλίζει στα δικαιώματα των μειοψηφιών του. Ή από τους τρόπους με τους οποίους θωρακίζει τα σύνορά του. Επίσης, ο ένας απ’ τους πολλούς εγχώριους θαυμαστές του τραμπισμού αποσιωπά βολικά ότι υψηλός πληθωρισμός πλήττει τον μέσο Αμερικανό την ώρα που το πολιτικό του είδωλο ανακαινίζει τα μπάνια του Λευκού Οίκου, προσθέτοντας τις αγαπημένες του χρυσές πινελιές – ενώ τα ποσοστά αποδοχής του πλέον πέφτουν. Κάθε αλλαγή δεν είναι πρόοδος. Εκείνη που ευαγγελίζεται ο Σαμαράς είναι οπισθοδρόμηση. Ο πρώτος χρόνος της δεύτερης τραμπικής θητείας το επιβεβαιώνει. Η εκδοχή του για το μέλλον είναι προχθεσινή.
