Ελάτε τώρα που πέφτετε από τα σύννεφα

Ενα σκάνδαλο, ένα ΑΚΟΜΑ δηλαδή, αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ με τα πρόβατα και τα βοσκοτόπια να είναι περισσότερα κι από τις σταγόνες της θάλασσας για να γιγαντώνουν οι επιδοτήσεις, δεν εξέπληξε κανέναν! Ποιος δεν ήξερε ή δεν υποψιαζόταν ότι «πάντα έτσι γίνεται για να κονομάνε κάποιοι»;

Με το κατάλληλο μέσο, πολλοί, μέσω επιδοτήσεων, έγιναν πλούσιοι, πίνοντας όλη μέρα φραπέ στα καφενεία. Να ‘ναι καλά οι γνωριμίες στο πελατειακό κράτος.

Δεκαετίες ολόκληρες, από τότε που οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι και οι μεταφορές γίνονταν με μουλάρια, η Ελλάδα γαλουχήθηκε με μια νοοτροπία που φύτρωνε παντού και γρήγορα, όπως οι μαργαρίτες στα χωράφια.

Στα καφενεία όλοι μιλούσαν για το φαινόμενο των καιρών που έγινε διαχρονικό και απλώς άλλαζε λέξεις: ρουσφέτι, μπαξίσι, μέσο, βύσμα, δόντι. Αυτό που νικούσε νόμους κι αστυνόμους.

Ελάτε τώρα που πέφτετε από τα σύννεφα!

Διαχρονικά, ο κόσμος έκανε ουρές στα βουλευτικά γραφεία, ζητώντας… τα πάντα! Ενα χαρτί που να τους επιτρέπει να πουλάνε κάστανα και καλαμπόκια, παρακλήσεις για να μεταφερθεί η στάση του λεωφορείου κοντά στο σπίτι τους, ικεσίες να προσληφθεί στο Δημόσιο ο γιος, πιέσεις για μετάθεση στον στρατό, πρόταση στον κύριο βουλευτή να γίνει κουμπάρος, απ’ όλα είχε ο μπαξές! Και μετά ήρθε το χρήμα οπότε το παιχνίδι χόντρυνε.

Ετσι, με τον καιρό, έγινε το πελατειακό κράτος, που ‘ναι, θριάμβευσε. Ο… πελάτης είχε πάντα δίκιο κι έπρεπε να είναι ευχαριστημένος. Αλλιώς πώς θα μείνει πελάτης; Και πώς θα φέρει το σόι του στην κάλπη; Πώς θα πάρει το σταυρωμένο φακελάκι; Το Κράτος έγινε αδηφάγο και ήξερε ότι το ρουσφέτι είναι το καλύτερο λάδι για τα αργοκίνητα γρανάζια του κρατικού μηχανισμού.

Κι όταν έρχονταν οι εκλογές, οι ουρές που σχηματίζονταν στα πολιτικά γραφεία παρέπεμπαν σε ουρές δημοφιλών συναυλιών.

Ο πωλητής και ο πελάτης…

Μεγαλύτερη σημασία είχε το μετά. Τότε που γίνονταν ατέλειωτες προσλήψεις στο Δημόσιο, την… ιερή αγελάδα που όλοι ήθελαν να αρμέξουν!

Οποιος ερχόταν στην εξουσία διόριζε και κάπως έτσι αυτή η ιερή αγελάδα έπεσε ξερή, γιατί δυστυχώς επτωχεύσαμε!

Είναι η λαμογιά στο αίμα μας; Ας απαντήσει ο καθένας. Τα παραδείγματα χιλιάδες! Κάποτε η κακή Τρόικα βρήκε ότι υπήρχε ακόμα οργανισμός αποξήρανσης της λίμνης Κωπαΐδας, η οποία είχε αποξηρανθεί το… 1931! Και… τι πειράζει;

Βρήκε – εκτός των πολλών άλλων – ότι οι κηπουροί σε δημόσιο οργανισμό ήταν δέκα φορές περισσότεροι απ’ όσους χρειάζονταν!

Ετσι μάθαινε το Κράτος να πορεύεται ο κόσμος! Ετσι το συνέφερε. Για την πελατεία.

Και για να μην τη χάσει, επέτρεπε ένα σωρό αυθαιρεσίες. Εκλεινε τα μάτια ακόμα κι αν ήξερε ότι από την «αβλεψία» του υπάρχει σοβαρός κίνδυνος καταστροφής.

Ετσι μπαζώσαμε τα ρέματα, προκαλώντας φονικές πλημμύρες.

Εξαιτίας της πελατειακής σχέσης, διορίστηκαν σε καίριες θέσεις άνθρωποι που δεν έπρεπε να περνάνε ούτε απ’ έξω!

Οι παθογένειες του Κράτους έφεραν καταστροφές και τραγωδίες ανείπωτες. Διαχρονική ανεπάρκεια, ισχυρή φαυλότητα, τεράστιες μαύρες τρύπες, σπατάλες, κακοδιαχείριση, ρουσφετολογικοί διορισμοί, τρομακτικές υπερτιμολογήσεις, απουσία ελέγχων, άγνοια για την κατασπατάληση χρημάτων, όλα αυτά που προκάλεσαν τη χρεοκοπία.

Το «επιτελικό κράτος» πάντα έδινε δείγματα γραφής. Και αναξιοκρατία και έλλειψη ελέγχου και αξιολόγησης, και συνδικαλιστικές παθογένειες, και ρουσφέτια βέβαια, επειδή όλα λειτουργούν με όρους εξυπηρέτησης. Αυτό γεννάει τα σκάνδαλα και δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας.

Αφού μοιράζεται χρήμα, κάποιοι θα βρουν τον τρόπο να το πάρουν, αφού το ίδιο το κράτος δημιουργεί πελάτες! Τους θέλει τους πελάτες!

Ισως αν μπουν κάποιοι στη φυλακή, να έρθει ο φόβος που φυλάει τα έρημα. Και πάλι όμως δεν είναι σίγουρο…