Το βάθος{CR} της εξάρτησης

Οι κκ Αυγενάκης και Βορίδης είναι γνωστοί, διάσημοι σχεδόν, και καθένας δικαιούται να έχει άποψη και για την προσωπικότητά τους και για την εμπλοκή τους στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Υπήρξαν όμως τρεις υφυπουργοί και ένας γενικός γραμματέας υπουργείου που αναγκάστηκαν να παραιτηθούν (οι κκ. Μπουκώρος, Σταμενίτης, Στρατάκος, Χατζηβασιλείου) διότι προέκυψαν στοιχεία «ενεργειών τους» προς τον θλιβερό οργανισμό – από εκείνο τον τύπο «των ενεργειών» που δεν αναφέρονται στις τοπικές εφημερίδες ως θριαμβευτικά «κατόπιν ενεργειών μου» αλλά γίνονται γνωστά στόμα-με στόμα στους ψηφοφόρους: ότι ο τάδε έχει δύναμη και λύνει (προσωπικά) προβλήματα. Ή και δημιουργεί, άμα λάχει.

Όλοι γνωρίζουμε πως η θέση του υφυπουργού στο 90% των περιπτώσεων δεν είναι  έναρξη  κυβερνητικής σταδιοδρομίας, ανάθεση καθηκόντων σε νέο πολιτικό που θα εξελιχθεί, αλλά «εκλογικό μπόνους»: ο υφυπουργός μετέχει πλέον της εκτελεστικής εξουσίας, διαχειρίζεται ανθρώπους και κεφάλαια, προσλαμβάνει, μεταθέτει, απολύει, ιδρύει ή κλείνει οργανισμούς. Μπορεί δηλαδή να θέσει το κράτος στην υπηρεσία της εκλογικής του περιφέρειας και ακόμα πιο ειδικά, στην υπηρεσία του κόμματος ή και στη δική του υπηρεσία.

Και οι τέσσερις λοιπόν εξαναγκασθέντες σε παραίτηση, ηλικίας 45-60 ετών, είναι επαγγελματίες πολιτικοί: ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους από το πανεπιστήμιο ως συνδικαλιστές, συνέχισαν ως αιρετοί σε σωματεία, εργάστηκαν σε θέσεις που φαίνονται να είναι πολιτικές, κρατικές. Υποπτεύεσαι δηλαδή ότι κάποιος «πολιτικός προστάτης», της προηγούμενης γενιάς νεοδημοκρατών πολιτικών του άνοιξε τον δρόμο: πράγματι, στα σύντομα βιογραφικά που έχει η Βικιπαίδεια οι τέσσερις έχουν διασταυρωθεί πολιτικά με τον Αντώνη Σαμαρά, τη Ντόρα Μπακογιάννη (δύο), τον Πέτρο Δούκα.

Και οι τρεις αυτοί «προστάτες» είχαν δικούς τους πασίγνωστους πολιτικούς προστάτες. Δηλαδή, έχουμε συνέχεια τριών γενεών πολιτικών· όχι με την έννοια της συγγενικής σχέσης αλλά την επαγγελματική: οι τέσσερις παραιτηθέντες έχουν αποκτήσει τεχνογνωσία από παλαιότερους που είχαν διδαχθεί από ακόμη παλαιότερους πώς αναδεικνύεται και πώς κερδίζει ο πολιτικός.

Ίσως αυτές οι βαθιές ρίζες εξηγούν και γιατί η ΝΔ παραμένει ισχυρή και ενωμένη, όταν οι αντίπαλοί της έχουν γίνει όλοι κομμάτια και θρύψαλα. Όχι ότι στα άλλα κόμματα δεν υπάρχουν επαγγελματίες με τέτοιο βάθος πολιτικής προστασίας (πχ, η κ. Κωνσταντοπούλου είναι κόρη και εγγονή πολιτικού). Αλλά προέρχονται από πολιτικές σειρές που δεν ευδοκίμησαν.

Και δημιουργούνται προφανώς απαισιόδοξες σκέψεις για το αν είναι δυνατόν να αλλάξει κάτι στην ελληνική πολιτική όταν διαπιστώνεις ότι οι επαγγελματίες της έχουν μάθει διαγενεακά ότι πρώτος κανόνας της πολιτικής ευδοκίμησης είναι η υποδούλωση του ψηφοφόρου μέσω του κράτους – που παραμένει πάντα ευάλωτο στην πολιτική βούληση, για να το πούμε κομψά.