Το βάρος του κόσμου

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας υπολογίζει ότι κάθε χρόνο πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από οξύ υποσιτισμό, δηλαδή από την πείνα. Είναι τρομακτικό. Γυρίζεις όμως το νόμισμα από την άλλη πλευρά και μαθαίνεις ότι οι θάνατοι από την υπερκατανάλωση τροφής, υπερβαίνουν τα ένδεκα εκατομμύρια ετησίως. Και αυτό τρομακτικό είναι. Αλλά και γελοίο. Αυτοί που πεθαίνουν από την έλλειψη τροφής είναι πολύ λιγότεροι από όσους πεθαίνουν από την αφθονία.
Βρέθηκα πρόσφατα σε ένα τραπέζι μεταξύ φίλων. Ολοι άνδρες. Ημασταν επτά. Και τρεις μου φάνηκαν κομψότατοι. Εμφανώς αδυνατισμένοι, με λάμψη στο πρόσωπο που δεν ξέρω αν χορηγήθηκε από την απώλεια βάρους ή την τόνωση της αυτοπεποίθησης. Και οι τρεις φίλοι μου, χρησιμοποιούν ενέσιμα σκευάσματα για διαβητικούς που προκαλούν απώλεια βάρους. Κανένας τους δεν συμβουλεύτηκε γιατρό. Ούτως ή άλλως, στην πατρίδα μας αυτά τα φάρμακα χορηγούνται και χωρίς ιατρική συνταγή. Και τι να την κάνεις την επιστημονική σύσταση (ή αποτροπή) όταν πλέον βλέπεις γύρω σου φίλους και γνωστούς να ξεφορτώνονται κιλά; Οι κοιλιές πέφτουν, τα παντελόνια φαρδαίνουν, το σακάκι επιτέλους κουμπώνει και τα φορέματα παρελθούσης δεκαετίας βγαίνουν από τη ναφθαλίνη. Τα εναπομείναντα κέντρα αδυνατίσματος θα κλείσουν. Οι διατροφολόγοι θα ακυρώνονται επιστημονικά από την περιφέρεια μέσης των πελατών τους. Γιατί να μετρήσεις πόσα αμύγδαλα θα φας το απόγευμα, όταν με μία ένεση στη μεγάλη σου κοιλιά ξεχνάς και τα αμύγδαλα και την πείνα;
Μέχρι το 2030 η ανθρωπότητα θα ξοδεύει 150 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο σε φαρμακευτικά σκευάσματα για το αδυνάτισμα. Πρόκειται για χρήματα που θα μπορούσαν, θεωρητικά, να εξαλείψουν το πρόβλημα του υποσιτισμού στον πλανήτη και να δημιουργήσουν σοβαρά αναπτυξιακά ερείσματα σε τριτοκοσμικές χώρες. Ομως το πράγμα δεν λειτουργεί έτσι απλά. Είναι πολύπλοκο, όπως η έννοια της ανθρώπινης βουλιμίας. Για αυτό και όταν γεμίζεις το πιάτο από το μπουφέ, βάζεις μέσα του τις αντιφάσεις όλου του κόσμου. Και έρχεται η στιγμή που πηγαίνεις να αγοράσεις ρούχα επειδή πάχυνες. Γδύνεσαι στο δοκιμαστήριο και βλέπεις στον καθρέφτη τον κόσμο όπως πραγματικά είναι.

Αλέξης, όπως Ζωή;

Στην πολιτική ισχύει μία ιδιόμορφη συνθήκη. Το παλιό πρέπει πάντα να φαίνεται ως κάτι νέο. Και το νέο, για να σταθεί, πρέπει πάντα να αναφέρεται σε κάτι παλιό. Κάπου εκεί μέσα βρίσκεται ο Αλέξης Τσίπρας. Αντιπροσωπεύει το παλιό, αλλά οφείλει να δείξει ότι κομίζει κάτι νέο. Αλλά και αυτό που θα φέρει, δεν πρόκειται να πάει μακριά χωρίς σύνδεση με το παλιό, δηλαδή με αυτό που αναγνωρίζουν οι άνθρωποι. Τα δημοσιεύματα πυκνώνουν. Ο Αλέξης Τσίπρας, λένε, ετοιμάζεται να δραστηριοποιηθεί ως επικεφαλής νέου σχήματος. Λογικό. Αν είναι να περιμένει από τον ΣΥΡΙΖΑ για να διατηρήσει τη βουλευτική του έδρα, μπορεί, ως πρώην πρωθυπουργός, να βρεθεί με γραφείο στη Βουλή, αλλά όχι με έδρανο στην ολομέλεια. Βέβαια καλό θα ήταν οι σχετικές διαρροές να περιοριστούν τώρα που πλησιάζει η επέτειος του δημοψηφίσματος. Ομως ας πούμε ότι το αποτολμά. Με ποιους; Οι παλιοί είναι απωθητικοί και οι νέοι δεν λένε τίποτα στον κόσμο. Μόνος; Σαν τη Ζωή, ας πούμε;

Αντώνης, όπως Αντώνης

Στις εκλογές του 2027 ο Αντώνης Σαμαράς θα είναι 76 ετών. Σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο δεν υπήρξε πολιτικός αρχηγός που να διεκδίκησε την είσοδό του στη Βουλή σε τέτοια ηλικία. Το ρεκόρ ανήκει στον Ανδρέα Παπανδρέου που επανεξελέγη πρωθυπουργός το 1993, στα 74 του χρόνια. Ο δε Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εξελέγη στα 72 του. Λέγεται ότι ο Αντώνης Σαμαράς προετοιμάζεται για την ίδρυση κόμματος στα δεξιά της ΝΔ. Είναι μία κίνηση με ρίσκο. Αν δεν μπει στη Βουλή, θα αποστρατευτεί με μία παταγώδη αποτυχία στην πλάτη. Αν, από την άλλη, μπει στη Βουλή, θα καταγραφεί για δεύτερη φορά ως εξωμότης της παράταξης που τον έκανε πρωθυπουργό. Αλλά, μεταξύ μας, ποιος φόβος και ποιες αναστολές μπορούν να αντισταθούν στη φύση του Σαμαρά που, ενστικτωδώς, τον οδηγεί στο να μισεί Μητσοτάκηδες;