Το πρωτείο της πολιτικής

Είμαστε σε περίεργη τροπή της ιστορίας: η Αμερικανική Επανάσταση ξεκίνησε επειδή το Αγγλικό Στέμμα επέβαλε υψηλούς δασμούς στις τότε αποικίες του, παραβιάζοντας –κατά τους επαναστάτες– το «ουδείς φόρος χωρίς νόμο»· χθες, δικαστήριο των ΗΠΑ ακύρωσε χθες δασμούς του Ντόναλντ Τραμπ επειδή επιβλήθηκαν χωρίς την έγκριση των νομοθετικών σωμάτων.

Η κυβέρνηση Τραμπ εφεσίβαλε την απόφαση, θα ακολουθήσουν δικαστικές και πολιτικές αναμετρήσεις· αναμένοντας την τελική έκβαση, καταθέτω απορία που έχω από καιρό: γιατί οι εγχώριες αντιπαγκοσμιευτικές και αντινεοφιλελεύθερες δυνάμεις δεν στηρίζουν ένθερμα τις πολιτικές του κ. Τραμπ;

Αφενός, ουδείς αντιπαγκοσμιευτικότερος του αμερικανού προέδρου υπάρχει σήμερα στον πλανήτη, μειδιούν δε αυταρέσκως οι πρόεδροι Σι Τζινπίνγκ και Βλαδίμηρος Πούτιν  βλέποντας τον αξιότιμο συνάδελφό τους να μάχεται τον νεοφιλελευθερισμό και να επιβάλει –αυταρχικά, κατά το δικαστήριο– το πρωτείο της πολιτικής επί της οικονομίας.

Και για ιερό σκοπό: οι τραμπικοί φόροι θα διοχετευθούν σε εξοπλισμούς και σε επιδόματα προς τους μη κατέχοντες, αυτούς που δεν θα αντέχουν την ακρίβεια που θα προκαλεί η πολιτική του.

Αν όμως η Δικαιοσύνη ή και το Κογκρέσο τελικά δεν αναγνωρίσουν στον πρόεδρο το πρωτείο του, τι θα γίνει; Θα ναυαγήσει το Σχέδιο Τραμπ να αποκτήσει εξουσία μεγαλύτερη από αυτή που είχαν κάποτε οι Άγγλοι βασιλιάδες; Ή για να την επιβάλει θα προκαλέσει πολιτική κατάσταση «έκτακτης ανάγκης», αντί της οικονομικής που επικαλέστηκε για τους φόρους;

Το ερώτημα, καταλήγει στο: ο γηραιός πρόεδρος έχει μερελιάσει εντελώς και οι μικροτυχοδιώκτες στυλ Έλον Μασκ που είχαν μαζευτεί γύρω του τον εγκαταλείπουν ελλείψει λείας; Ή αντιπροσωπεύει κάτι πραγματικά σκοτεινό και βίαιο που θα φέρει τα πάνω κάτω;

Στα καθ’ ημάς τώρα: στο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα μας εκτελεστική και νομοθετική εξουσία έχουν πρακτικά ταυτιστεί και η ηγεσία της δικαιοσύνης διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο. Αν μολοντούτο το Συμβούλιο Επικρατείας ακυρώσει κυβερνητικές αποφάσεις ή νόμους ως αντισυνταγματικούς –ενίοτε δεκαετίες μετά την προσφυγή εναντίον τους–,  πρόθυμα η βουλή επικυρώνει όποια «διορθωτική»  πρόταση παρουσιάσει η κυβέρνηση. Γιατί η τύχη της βουλής εξαρτάται από την κυβέρνηση και αντιστρόφως.

Η «διόρθωση» μπορεί ξανά να είναι αντισυνταγματική αλλά θα χρειαστούν χρόνια, ίσως και δεκαετίες, ώσπου να αποφασίσει πάλι η δικαιοσύνη.

Τέλος, τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια οι κυβερνήσεις μας, φορολογώντας τον άνηθο και το κύμινο, πρωτεύουν σε εξοπλισμούς και επιδόματα χωρίς να προβάλλει στο ορίζοντα οικονομική λύση.

Το πρωτείο της πολιτικής –και μάλιστα της εκτελεστική εξουσίας– αποτελεί μόνιμο καθεστώς αλλά το έχουμε συνηθίσει οι πολίτες και έχει γίνει δεύτερη φύση του πολιτικού συστήματος, προσώπων και κομματικών φορέων.