Δίκαιη φορολόγηση{CR}πλούτου {LF}ή κατάρρευση

Η Βρετανία την τελευταία δεκαετία έχει βιώσει ένα ζοφερό παράδοξο: την αυξανόμενη παιδική φτώχεια παράλληλα με τη δραματική αύξηση του πλούτου των δισεκατομμυριούχων. Αυτή η ανισότητα έχει γίνει ανεκτή εν μέρει επειδή η απληστία έχει αποκατασταθεί ως αρετή. Η έκθεση για τους δισεκατομμυριούχους της χώρας «Billionaire Britain», που δημοσιεύθηκε από το Equality Trust, αποκαλύπτει αυτό που πολλοί αισθάνονται ενστικτωδώς αλλά λίγοι στο Κοινοβούλιο θα παραδεχτούν: η οικονομία της Βρετανίας έχει γίνει μηχανή για την αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω. Χρησιμοποιώντας δεδομένα της λίστας πλουσίων των «Κυριακάτικων Τάιμς» του Λονδίνου (Sunday Times Rich List), η έκθεση διαπίστωσε ότι οι 50 πλουσιότερες οικογένειες του Ηνωμένου Βασιλείου κατέχουν πλέον περισσότερα από το συνολικά φτωχότερο μισό του πληθυσμού.

Οι δισεκατομμυριούχοι δεν αναδύονται από το κενό. Είναι προϊόν συνειδητών επιλογών. Η κερδοσκοπία σε ακίνητα, οι νόμοι περί κληρονομιάς και τα σχέδια φοροαποφυγής δεν είναι αυθόρμητα αποτελέσματα της αγοράς. Συχνά ασκείται πίεση από άτομα που έχουν πρόσβαση στην κυβέρνηση, εκ μέρους εκείνων που αποσκοπούν στο κέρδος. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι πάνω από το ένα τέταρτο των δισεκατομμυριούχων του Ηνωμένου Βασιλείου έχτισαν τον πλούτο τους μέσω ακινήτων και κληρονομιάς, και ένα άλλο τέταρτο μέσω του χρηματοπιστωτικού τομέα – τομείς που βασίζονται στην είσπραξη ενοικίων περισσότερο από την καινοτομία.

Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι επειδή οι πολιτικοί ηγέτες προστατεύουν αυτήν την ανάπτυξη – συχνά στην υπηρεσία των δικών τους φιλοδοξιών. Μια Βρετανία που κυβερνάται με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον δεν πρέπει να υποτάσσεται σε μια πλουτοκρατική τάξη. Πρέπει να υπάρξει μια ρήξη με το τρέχον μοντέλο. Οι πολιτικοί θα μπορούσαν, καταρχάς, να υιοθετήσουν την ιδέα του φορέα φορολογικής δικαιοσύνης, Tax Justice UK, για φόρο πλούτου 2% σε περιουσιακά στοιχεία άνω των 10 εκατομμυρίων στερλινών. Οι ακτιβιστές λένε ότι αυτό θα συγκέντρωνε 24 δισεκατομμύρια στερλίνες ετησίως – αρκετά για να ξεκινήσει η ανάκαμψη της διαλυμένης Βρετανίας. Η Oxfam λέει ότι το 78% του κοινού θα υποστήριζε μια τέτοια προοδευτική εισφορά.

Ωστόσο, τέτοιες προτάσεις εξακολουθούν να διατυπώνονται ως ριζοσπαστικές. Αυτό που είναι ριζοσπαστικό είναι ότι τα κέρδη των μονοπωλίων καταλήγουν σε χέρια ιδιωτών, ενώ το κράτος δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει τις δημόσιες υπηρεσίες. Είναι αναπόφευκτο ότι οι κανόνες έχουν γραφτεί για να ωφελήσουν μια μικρή ελίτ. Μπορούν να ξαναγραφτούν. Διαφορετικά το κόστος για την κοινωνία κινδυνεύει να πληρωθεί με λαϊκιστική οργή, δημοκρατική παρακμή και μακροπρόθεσμη απώλεια εμπιστοσύνης.