Οταν οι αναποφάσιστοι αποφασίσουν

Ο χειρισμός της υπόθεσης των Τεμπών έχει πάρει πια μια διαφορετική διάσταση για την κυβέρνηση – και προσωπικά για τον Πρωθυπουργό. Συνοψίζεται στον χειρισμό του Κώστα Αχ. Καραμανλή.

Σε τελική ανάλυση, η βασική αιτίαση προς την κυβέρνηση και ο λόγος της καθολικής αποδοκιμασίας των επιλογών της από τη μέρα του δυστυχήματος έως σήμερα εκεί ακριβώς εστιάζεται. Οχι στην όποια αντικειμενική ευθύνη για την κατάσταση των σιδηροδρόμων – αυτή διαχέεται στον χρόνο και η ελληνική κοινωνία γνωρίζει την κατάσταση της χώρας. Αλλά στη διαπίστωση ότι με την καθοδήγηση του Πρωθυπουργού οι κυβερνητικοί παράγοντες διαχειρίστηκαν την έρευνα με κύριο μέλημα να μείνει στο απυρόβλητο ένα πρόσωπο με ιστορικό όνομα, που απολάμβανε την υψηλή προστασία της μεγάλης πολιτικής οικογένειας από την οποία προέρχεται, και τελικά τη διατήρηση των εσωκομματικών ισορροπιών. Μια εθνική τραγωδία στον βωμό των πιο ταπεινών κομματικών (και εκλογικών, τότε) υπολογισμών. Αυτό εξόργισε και έβγαλε ξαφνικά στον δρόμο τα πλήθη των σιωπηλών συγκεντρώσεων.

Το ίδιο καταγράφηκε και στις σφυγμομετρήσεις. Και, ακόμα σημαντικότερο, παραμένει η λυδία λίθος που θα δοκιμάσει την εξέλιξή τους, ιδίως αν η κυβέρνηση παρερμηνεύσει τη μικρή ανάσα από την ανάκαμψη του τελευταίου μήνα ως λήθη και συγχωροχάρτι. Οι αριθμοί στις μετρήσεις από τον Γενάρη μέχρι σήμερα είναι αποκαλυπτικοί. Η πτώση της ΝΔ μετά τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συντελέστηκε ουσιαστικά με μια μετακίνηση ψηφοφόρων της προς τους αναποφάσιστους. Τον Ιανουάριο το ποσοστό των απωλειών της ΝΔ προς τη λεγόμενη «αδιευκρίνιστη ψήφο» ήταν 8%. Τον Φεβρουάριο είχε ανέβει στο 10%. Τον Μάρτιο πλησίαζε το 11,5%. Και τον Απρίλιο μια μικρή ανάκαμψη της ΝΔ συνοδευόταν από ανάλογη μείωση των διαρροών στη συγκεκριμένη κατεύθυνση στο 10% (τα συγκεκριμένα στοιχεία είναι από τη Metron Analysis, αλλά η εικόνα αντιστοιχεί στο σύνολο των μετρήσεων). Οι άλλες ανακατατάξεις, και η εκτόξευση της Πλεύσης Ελευθερίας, ήταν κυρίως μετακινήσεις μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Προσωρινές ή μόνιμες, μένει να αποδειχθεί.

Ενα σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης της ΝΔ διακατέχεται από δυσπιστία. Που δεν έχει μεταφραστεί (ακόμη) σε αποδοκιμασία και απόρριψη. Μέχρι τώρα, ο κ. Μητσοτάκης – γιατί αυτός καλείται να πάρει τις κρίσιμες αποφάσεις – έχει κάνει μια ανάγνωση της δυσπιστίας ως συγκυριακής. Επιλέγει να τη διαχειριστεί ως μια εκδήλωση διάχυτης δυσαρέσκειας που θα απαλυνθεί μέσα από διανεμητικές πολιτικές. Η στοχευμένη διανομή λειτούργησε με εξαιρετική αποτελεσματικότητα στις προηγούμενες εκλογές και ακολουθεί μια συνταγή που θεωρεί δοκιμασμένη.

Η πληγή των Τεμπών όμως παραμένει. Γιατί τελικά οι αποφάσεις και η είσπραξή τους από την κοινή γνώμη θα καθορίσουν την αντίληψη για την προσωπική του αξιοπιστία. Με μέτρο το εάν – στις δύσκολες επιλογές – προτάσσει την κοινωνική ή την κομματική ηρεμία. Η αξιοπιστία είναι παραπάνω από κρίσιμη στον βαθμό που ο κ. Μητσοτάκης σχεδιάζει, όπως είναι προφανές, προσωποκεντρική εκστρατεία, προβάλλοντας ένα εκλογικό δίλημμα πρωθυπουργικής επάρκειας μεταξύ του ιδίου και των δυνητικών εναλλακτικών. Οι αναποφάσιστοι, κάποια στιγμή, θα αποφασίσουν.