Τα πάντα όλα

Δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, παρουσιαστές, αναλυτές, σχολιαστές, πανελίστες, μουσικοί παραγωγοί, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, παραγωγοί λοιπών ειδικοτήτων, τραγουδιστές, μουσικοί, κιθαρίστες, ντράμερ, στιχουργοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, χορευτές, βουλευτές, σχεδιαστές, μοντέλα, μάγειροι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, νταραβερτζήδες, οι πάντες όλοι. Σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, εφημερίδες, σάιτ, κομμωτήρια, εστιατόρια, καφενεία, περίπτερα, σουπερμάρκετ, σουβλατζίδικα, μπραντσάδικα, αφτεράδικα, ταξί, λεωφορεία, μετρό, αεροπλάνα και βαπόρια, σε συντροφιές, γιορτές, γενέθλια, σε πόλεις και χωριά, σε πλατείες και σοκάκια, σε δυαράκια και επαύλεις, σε παραλίες σκουπιδοτόπων, στα πάντα όλα. Ολοι και παντού, εδώ και μία εβδομάδα, μιλούν για την Κλαυδία. Οχι, δεν μιλούν, κάνουν βαθιές αναλύσεις, βαθιές τομές, φτάνουν το μαχαίρι στο κόκαλο – σιγά τα αίματα. Πώς πέρασε, πώς έφτασε στην έκτη θέση, γιατί έφτασε τόσο ψηλά, ποιοι το περίμεναν, ποιοι δεν το περίμεναν, ποιοι έλεγαν ότι θα πατώσει, γιατί έλεγαν ότι θα πατώσει, ποιοι μας ψήφισαν, ποιοι δεν μας ψήφισαν, γιατί μας ψήφισαν αυτοί που μας ψήφισαν, γιατί δεν μας ψήφισαν αυτοί που δεν μας ψήφισαν, ποιοι κατάλαβαν το τραγούδι, ποιοι δεν το κατάλαβαν, γιατί φοράει γυαλιά, γιατί σφιχτοντύθηκε σαν τη θεια μου την Αμερσούδα που «…τρία βρακιά φορεί, μέχρι να βγάλει το ένα, τα άλλα τα κατουρεί», γιατί έδωσε συνέντευξη σε ισραηλινούς δημοσιογράφους, τι αντιπροσωπεύει, τι δεν αντιπροσωπεύει, τι συμβολίζει, ποιος την έβρισε, ποιος την αποθέωσε, ποιος πήγε κι άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα; Ψυχραιμία, παιδιά.

 Ποιο είναι, τέλος πάντων, αυτό το συλλογικό χαρακτηριστικό μας που μας κάνει να ανάγουμε σε ζήτημα εθνικής κρισιμότητας την αντιπροσώπευσή μας σε έναν μουσικό διαγωνισμό, έστω και της εμβέλειας της Γιουροβίζιον; Να βάζουμε με το στανιό ιδεολογική, κοινωνιολογική, σημειολογική, αισθητική, ηθική φόδρα σε αυτή τη συμμετοχή; Ναι, ξέρω, η μεγαλομανία μας. Η αυτοαναφορά τύπου «Αλλη καμιά δεν έκανε, μόνο η Μαριώ τον Γιάννη». Και κάπως έτσι, φορτώσαμε στις πλάτες ενός 23χρονου κοριτσιού το βάρος ενός συμπεριφορικού προτύπου που σε άλλους αρέσει, σε άλλους δεν αρέσει, αλλά το βασικό είναι ότι δεν ξέρουμε αν αρέσει στο ίδιο το κορίτσι. Το οποίο πήγε εκεί για να τραγουδήσει, όχι για να κουβαλήσει τις δικές μας εμμονές και ιδεοληψίες, τους δικούς μας γκαϊλέδες. Και, προπαντός, η ανάγκη να βρούμε μια, έστω και διαδικτυακή, ταυτότητα. Αυτήν καταθέτουμε στα σχόλια και τις αναλύσεις μας. Ή όταν παίρνουμε θέση σε μια εντελώς τεχνητή αντιπαράθεση μεταξύ Μαρίνας Σάττι και Κλαυδίας. (Κάποιοι, υποτίθεται σοβαροί, δημοσιογράφοι έριξαν ειρωνικά στην αρένα ακόμη και το βαρύγδουπο όνομά της).

 Ξανά ψυχραιμία, παιδιά. Είναι τόσο προφανής η «επένδυση» σε αυτές τις δύο γυναίκες ώστε να αφήνει να φαίνεται το «εσωρουχάκι» μας. Δύο τραγουδίστριες με εντελώς διαφορετική προέλευση, εντελώς διαφορετική κοινωνική κουλτούρα, διαφορετική αισθητική, διαφορετικό στίγμα. Το διαφορετικό όμως – ω εσείς επιλεκτικοί υπέρμαχοι της διαφορετικότητας – δεν σημαίνει αντίθετο, πολύ περισσότερο αντίπαλο. Και σε καμία περίπτωση η υποστήριξη του ενός δεν συνεπάγεται την αποδόμηση του άλλου. Το να κράξεις, εμμέσως πλην σαφώς, την Κλαυδία ως «συντηρητική δεξιά» δεν σε κάνει αυτόματα «ψαγμένο» προοδευτικό. Ούτε σου προσδίδει αστικό πολιτισμό το να κράξεις τη Σάττι. Ας αφήσουμε λοιπόν τα κορίτσια να κάνουν τη δουλειά που ξέρουν να κάνουν καλά. Αλλωστε ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί.

Πού πάει η ομορφιά όταν φεύγουν οι ωραίοι

Δύο θάνατοι με μία ημέρα διαφορά. Ο ηθοποιός Νίκος Γαλανός και ο παραγωγός Αχιλλέας Θεοφίλου. Η δουλειά του πρώτου είναι καταγεγραμμένη στις κινηματογραφικές μας μνήμες. Του δεύτερου, επίσης καταγεγραμμένη στα μουσικά ακούσματα από τη χρυσή εποχή της ελληνικής δισκογραφίας. Θα παρακάμψω όμως τα επαγγελματικά τους, παρόλο που αποτελούν στοιχεία ταυτότητας μιας εποχής. Θα μείνω σε κάτι αφίσες με τον Γαλανό με κόκκινο πουλόβερ, κολλημένες στο εφηβικό μου δωμάτιο. Και στο παρατσούκλι του Θεοφίλου, Le Βeau Achille, όταν, πολύ νέος, ζούσε στην Ελβετία. Και αναρωτιέμαι, πού πάει η ομορφιά όταν φεύγουν οι ωραίοι;