Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη

Αγαπητή Κρυστάλλη,

Σε βλέπω μικρό παιδάκι δυο χρονών να κάθεσαι με τη φορμίτσα σου στα σκαλοπάτια μιας πολυκατοικίας στου Ζωγράφου. Εχεις στο χέρι ένα κόμικ, η ζωή είναι ακόμα τεράστια και άγνωστη και φωτεινή μπροστά σου και στο στήθος σου επάνω η μπλούζα γράφει «Happy». Νομίζω ότι είσαι ευτυχισμένη. Πολύ.

Ηθελα να σου πω το εξής: να ξέρεις, θα φας πολλά χαστούκια στη ζωή. Και στις σχέσεις και στη δουλειά σου και στις σπουδές σου (ναι, θα σπουδάσεις! Δεν σου λέω τι, αλλά είναι μια σειρά από πράγματα που με κάποιον τρόπο μαγικό θα χαράξουν έναν δρόμο αντισυμβατικό, ελάχιστα αμειβόμενο, μα πλούσιο σε ελευθερία και πνευματική δράση).

Και έπειτα από κάθε ένα θα σηκώνεσαι – κι εσύ δεν θα ξέρεις πώς –, μόνο κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι τα σημαντικότερά σου εφόδια θα είναι η υπομονή και η πίστη ότι θα ξανασηκωθείς, εφόδια που είναι αποκλειστικά δικά σου, θα τα έχεις κερδίσει με το σπαθί σου και δεν θα μπορεί να σου τα στερήσει κανείς.

Πολλοί θα προσπαθήσουν να σου τα στερήσουν, όχι απαραιτήτως κακόβουλα, αλλά έτσι είναι η ζωή: παίζεις κάθε στιγμή και μπορεί να χάσεις όλα όσα έχεις κερδίσει, όλα για όσα έχεις μοχθήσει. Δεν είναι λάθος κανενός. Κι αν είναι, είναι δικό σου που πίστεψες πως όλη η ζωή θα είναι φωτεινή σαν εκείνη τη μέρα στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας στου Ζωγράφου που πια δεν υπάρχει, με ένα κόμικ στο χέρι και μια στάμπα που γράφει «Happy» και δυο γονείς που σε κοιτάνε πίσω από τον φακό με αγάπη, φροντίδα κι αφοσίωση.

Η ζωή θα είναι φωτεινή και θα είναι σκοτεινή, μικρή μου. Το δεύτερο ίσως περισσότερο από το πρώτο. Αλλά σ’ αυτές τις λαμπερές εκλάμψεις που θα έρθουν, θα δεις, το σημαντικότερο απ’ όλα είναι να γυρίσεις το κεφάλι σου στο φως και να το πιεις, να το γευτείς και να το χαρίσεις και σε άλλους, αν μπορείς.

Κάποτε η μαμά σου είχε γράψει, πριν σε γεννήσει, ένα βιβλιαράκι που νομίζω ότι περιείχε αυτό ακριβώς το μήνυμα: όταν βρίσκεις την αγάπη, να τη ρουφάς μέχρι το μεδούλι και να τη χαρίζεις δίχως φόβο· όταν βλέπεις το φως, να πηγαίνεις καταπάνω του. Κι όταν νιώθεις ότι σου στερούν την ελευθερία, να γραπώνεσαι από πάνω της και να φεύγεις καβάλα στα φτερά της.

Αυτό να θυμάσαι λοιπόν: θα πέσεις. Μα θα ξανασηκώνεσαι. Πάντα.

Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη είναι μεταφράστρια και ποιήτρια