Το κινητό στο χέρι

Μελαγχολικό απόγευμα στην Κηφισίας, ποτισμένο από το στρες της αφιλόξενης πόλης, πάλι χαλασμός, με μποτιλιάρισμα από ψηλά και χιλιάδες αυτοκίνητα εγκλωβισμένα, ακίνητα, το σύνηθες θλιβερό θέαμα στους δρόμους. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, σε κάθε σημείο. Μηχανές, αυτοκίνητα, ποδήλατα, πατίνια, πλούσιοι, φτωχοί, χαρούμενοι, λυπημένοι, παντρεμένοι, χωρισμένοι, όλοι στην ίδια μοίρα. Κανείς δεν μπορεί να αποδράσει από την πομπή της πίκρας. Δρόμοι σαν στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο παλιός Νταλάρας από το ραδιόφωνο δεν βοηθάει καθόλου.

Αχ χελιδόνι μου πώς να πετάξεις…

Ελα ντε, πώς!

Για να περάσει η ώρα, αφού για να φτάσω ως το Φάληρο χρειάζεται να περάσει μια… αιωνιότητα, παρακολουθώ τους οδηγούς στο καβούκι τους. Πρόσωπα σκληρά, γεμάτα εκνευρισμό, ακόμα και απόγνωση. Κάποιοι θα χάσουν τα ραντεβού τους, τη δουλειά τους.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμα. Σε ένα τεράστιο ποσοστό, συντριπτικό δηλαδή, οι περισσότεροι κρατάνε το κινητό στο χέρι. Μιλάνε, στέλνουν μηνύματα, σκρολάρουν, ψάχνουν στο Διαδίκτυο, κάποιοι τραβάνε βίντεο τη… σαρδελοποίησή τους, άλλοι έχουν το κουράγιο να βγάλουν σέλφι.

Κάθε λίγο και λιγάκι τα κορναρίσματα προκαλούν πανδαιμόνιο. Γιατί όταν ανοίγει το φανάρι και προχωράει κάπως η πομπή, κάποιοι δεν το έχουν αντιληφθεί γιατί παίζουν με το κινητό κι έτσι έχουν μείνει ακίνητοι. Κι αφού τα παράθυρα είναι όλα ανοιχτά, ακούγονται από παντού τα ελληνοποιημένα γαλλικά!

Υστερα από σχεδόν μισή ώρα φτάνουμε στη συμβολή Κηφισίας και Αλεξάνδρας. Καμιά ανακούφιση. Εχουμε ακόμα μεγάλη ταλαιπωρία. Πριν προλάβουμε να το σκεφτούμε για να ξανατυλιχτούμε στην απελπισία, ένα τρομερό συμβάν μας προσγειώνει απότομα μπροστά στο πράσινο φανάρι. Μια οδηγός, απορροφημένη από το κινητό της, δεν κοιτάζει τον δρόμο αλλά την οθόνη και παρασύρει μια μηχανή στην οποία είναι δυο νεαρά παιδιά. Επικρατεί κομφούζιο αλλά και πανικός, αφού τα δυο παιδιά είναι χτυπημένα στο οδόστρωμα, με το ένα να έχει ματώσει στον αγκώνα και το άλλο να πιάνει το πόδι του βογκώντας. Ο οδηγός μιας άλλης μηχανής κατεβαίνει και αρχίζει να κλωτσάει την πόρτα του αυτοκινήτου της αφηρημένης οδηγού, λούζοντάς την με βρισιές. Στα γαλλικά τον ακολουθούν κι άλλοι πολλοί. Κάποιοι σταματάνε αμέσως να μιλάνε στα κινητά, άλλοι πάλι συνεχίζουν κανονικά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα!

Ακολουθεί χάος και απίστευτο κομφούζιο. Εχουν μπλοκάρει τα πάντα – Κηφισίας και Αλεξάνδρας έτσι; – ενώ αρχίζουν και διαπληκτισμοί μεταξύ των οδηγών, που προσπαθούν να ξεμπλοκαριστούν.

Ευτυχώς τα δυο παιδιά έδειξαν να συνέρχονται ενώ με τη συνδρομή κάποιων οδηγών η χτυπημένη μηχανή μεταφέρθηκε στην άκρη.

Δυστυχώς δεν είναι μια μεμονωμένη σκηνή αλλά ένα σύνηθες φαινόμενο και μάλιστα σχεδόν καθημερινό στους δρόμους, σε ΟΛΟΥΣ τους δρόμους! Κι είναι μια αρρωστημένη κατάσταση αυτή η τρέλα με το κινητό, που δεν αφήνει τους ανθρώπους να οδηγήσουν προσεκτικά, ή, καλύτερα, τους σπρώχνει σε ατυχήματα. Μάλιστα έχουν καταγραφεί και δυστυχήματα εξαιτίας του κινητού, την υπ’ αριθμό ένα αιτία για τρακαρίσματα, ατυχήματα, δυστυχήματα. Είναι ΑΡΡΩΣΤΙΑ! Ξεκάθαρα.

Φυσικά υπάρχει πρόβλεψη στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Αφαίρεση της άδειας οδήγησης για εξήντα ημέρες και πρόστιμο εκατό ευρώ. Ε και; Αλλαξε κάτι; Σταμάτησε η χρήση των κινητών από τους οδηγούς; Καθημερινά καταγράφονται εκατοντάδες ατυχήματα, αφού το κινητό αποτελεί πλέον την κύρια αιτία πρόκλησης τροχαίων.

Ο νόμος, όπως προαναφέραμε, υπάρχει. Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας, άρθρο 13, παράγραφος 2. Ας φροντίσουν οι υπεύθυνοι να τηρηθεί και να μην παραμένει κενό γράμμα.

Τα δυο παιδιά στην Κηφισίας – και προφανώς σε δεκάδες ακόμα μέρη – θα μπορούσε να ήταν νεκρά. Κι είναι σίγουρο ότι πολλοί απ’ όσους διάβασαν αυτό το κείμενο, θα συνεχίσουν να οδηγούν με το κινητό στο χέρι…