Η συκιά{CR} Επαμεινώνδας Χ. Γονατάς

Έσκυψα και τη φίλησα.

«Είμαι ο άνεμος», της ψιθύρισα απαλά στ’ αυτί.

«Πάμε πίσω από εκείνη τη συκιά. Θα φυσήξω, και

θα πέφτουν τα φύλλα γύρω μας, σιγά σιγά.

έτσι κανένα αδιάκριτο μάτι δε θα μπορεί να μας

δει όταν θα σ’ αγκαλιάζω».

Εκείνη, βγάζοντας απ’ τα μαλλιά της ένα μικρό

νόμισμα, μου το ‘δειξε, κι ύστερα κοιτάζοντας

πέρα, κατά τη μεριά που υψωνόταν μοναχική η

συκιά, άρχισε να το παίζει στη φούχτα της.

«Η απάντηση είναι γραμμένη εδώ», είπε και

πέταξε ψηλά το νόμισμα που λοξοδρομώντας

έπεσε μέσα στη λίμνη, πλάι μας.

Χωρίς να διστάσω βούτηξα στο νερό. Έφτασα

γλήγορα στο βυθό. Έψαχνα, έψαχνα,

παραμερίζοντας τα ψηλά χορτάρια, όμως το

νόμισμα δε φαινόταν πουθενά. Λυπημένος,

αποφάσισα ν’ ανέβω, αφού πρώτα ξέχωσα μέσα

απ’ το βούρκο ένα ασημένιο κουταλάκι να της το

φέρω. Βαστώντας το σφικτά στο χέρι, βγήκα στην

επιφάνεια.

«Μ’ αυτό έτρωγα μικρός», ετοιμαζόμουν να της

πω, μα είχε γίνει άφαντη. Και το νόμισμα που

γύρευα τόσην ώρα γυάλιζε στις πέτρες της όχθης.

Κατάλαβα πως ήταν άσκοπο να τη φωνάξω.

εξάλλου δεν ήξερα τ’ όνομά της.

Μάζεψα από χάμω το νόμισμα και τράβηξα για

τη συκιά. Πλησιάζοντας παρατήρησα με φρίκη

πως δεν είχε φύλλα. Ήταν κατάξερη, κι απ’ τις

κουφάλες της μπαινόβγαιναν στρατιές

μυρμήγκια.

(Από τη συλλογή «Το βάραθρο», εκδ. Στιγμή)