«Η μεγάλη οθόνη δεν ξεπερνιέται»

^«Δεν ξέρω πλέον καν τι είναι ο κινηματογράφος, πόσω μάλλον πού πηγαίνει ο κινηματογράφος. Θα δούμε. Το μόνο που ξέρω είναι να αφηγούμαι ιστορίες για την οθόνη. Τη μεγάλη, κατά προτίμηση. Υπάρχει κάτι παραδοσιακό στο να βλέπεις μια ταινία ως συλλογική εμπειρία στην αίθουσα – ίσως η λέξη “παραδοσιακό” να μην είναι καν η κατάλληλη. Δεν ξέρω. Και η διασκέδαση στο σπίτι καλή είναι, μόνος ή με την οικογένειά σου… Αλλά αυτό της μεγάλης οθόνης είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται».

Αν με τα παραπάνω λόγια μπορεί κανείς να αντιληφθεί τι πιστεύει ο Ρόμπερτ ντε Νίρο για το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα το μέσον που ονομάζεται κινηματογράφος, έχει καλώς. Αν όχι, κρίμα, γιατί πολύ απλά ο άνθρωπος δεν έχει πραγματικά… κάτι άλλο να πει. Και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο Ρόμπερτ ντε Νίρο δεν φαίνεται να έχει να πει γενικώς πολλά. Το γεγονός ότι ο Ντε Νίρο, εκτός από ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς που έχουν υπάρξει στον κόσμο, είναι και ένας από τους λιγότερο ομιλητικούς – είτε σε δημόσιες εμφανίσεις είτε σε ιδιωτικές συνεντεύξεις – επιβεβαιώθηκε το απόγευμα της Τετάρτης κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης που είχε μαζί με τον σκηνοθέτη JR στην κατάμεστη από δημοσιογράφους και σινεφίλ αίθουσα Κλοντ Ντεμπισί των Καννών. Την αφορμή για αυτή την κουβέντα (που δεν μπορείς να τη χαρακτηρίσεις masterclass) έδωσε η βράβευση φέτος του Ντε Νίρο από το φεστιβάλ με έναν ειδικό Χρυσό Φοίνικα καριέρας.

Αν και όταν έχεις μπροστά σου τον ηθοποιό που έχει παίξει σε ταινίες όπως «Ο ταξιτζής», «Οργισμένο είδωλο», «Τα καλά παιδιά», «Το ακρωτήρι του φόβου», «Ο Νονός 2», «Ενταση», «Ο ελαφοκυνηγός», «Δαιμονισμένος άγγελος» και «Κάποτε στην Αμερική», αυτό που περιμένεις είναι να ακούσεις κάτι για αυτές και τη σχέση του μαζί τους, αυτό δεν έγινε στο «Ραντεβού Ρόμπερτ ντε Νίρο». To μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης αφορούσε τη «συνεργασία» του Ντε Νίρο με τον JR σε ένα κινηματογραφικό σχέδιο που ξεκίνησε όταν ο δεύτερος ζήτησε από τον Ντε Νίρο να τον κινηματογραφήσει μέσα στο στούντιο του ζωγράφου πατέρα του, ο οποίος λεγόταν επίσης Ρόμπερτ ντε Νίρο (1922-1993). «Είχε προηγηθεί ένα ντοκιμαντέρ του ΗΒΟ για τον πατέρα μου, αλλά εκείνο είχε γυριστεί μέσα σε συγκεκριμένους χρόνους, ενώ αυτή τη φορά η διαδικασία είναι πολύ διαφορετική», είπε ο ηθοποιός. Πράγματι, αυτό το καινούργιο (ας το αποκαλέσουμε) ντοκιμαντέρ, του οποίου αποσπάσματα παρουσιάστηκαν χθες, φαίνεται ότι ξεφεύγει από τον πατέρα του Ντε Νίρο και «αναζητεί» τον ίδιο τον ηθοποιό, ο οποίος όμως και εκεί λέει όσο το δυνατόν πιο λίγα πράγματα.

Επίσης, είναι ένα ντοκιμαντέρ που δεν έχει ημερομηνία λήξης. Ο JR το αποκάλεσε work in progress και αυτό διότι τα γυρίσματα γίνονται όποτε οι χρόνοι εξυπηρετούν τον Ντε Νίρο και με απόλυτη ελευθερία. Οπως είπε ο ίδιος ο Ντε Νίρο, «όταν θα νιώσουμε ότι τελείωσε, θα έχει τελειώσει». Από το υλικό πάντως που προβλήθηκε χθες, αυτό που κανείς αντιλαμβάνεται είναι ότι πρόκειται για μια μάλλον αφαιρετική και αρκετά ποιητική προσέγγιση προς τον Ρόμπερτ ντε Νίρο, ο οποίος στις 14 Αυγούστου θα κλείσει τα 84 χρόνια του. Κάποιος από το κοινό το αποκάλεσε «θεραπεία» για τον Ντε Νίρο και εκείνος απλώς συμφώνησε.

Τα πρώτα ινδάλματα

Κατά τη διάρκεια αυτής της συζήτησης που κράτησε περίπου μιάμιση ώρα, ο JR μίλησε περισσότερο από τον Ρόμπερτ ντε Νίρο, ο οποίος απλώς έγνεφε, συμφωνούσε, έλεγε «ναι», «όχι», «ίσως» και «θα δούμε». Πολύ λίγα πράγματα αναφέρθηκαν για τις ταινίες στις οποίες έχει παίξει ή τις ταινίες που έχει αγαπήσει, και μόνο όταν κάποιος από το κοινό, ένας ιταλός δημοσιογράφος, τον ρώτησε πότε ερωτεύτηκε τον κινηματογράφο, ο Ντε Νίρο ανοίχτηκε κάπως και μίλησε για τα πρώτα του ινδάλματα, τον Μάρλον Μπράντο, τον Μοντγκόμερι Κλιφτ και τον Τζέιμς Ντιν.