Τραπεζικές «μάχες» με πολιτικό άρωμα

^«Είναι πολύ υγιές να υπάρχουν μεγαλύτερες τράπεζες, και μάλιστα σε λίγα χέρια, επειδή το μέγεθος είναι κάτι που μετρά σε αυτή τη βιομηχανία» δήλωνε πριν από μερικούς μήνες στους «Financial Times» ο διευθύνων σύμβουλος του κρατικού επενδυτικού ταμείου της Νορβηγίας, το οποίο διαχειρίζεται κεφάλαια άνω των 1,7 τρισ. δολαρίων. Ετσι, χωρίς πολλές περιστροφές, έδινε ένα ακόμα σήμα υπέρ της επιτάχυνσης της διαδικασίας εξαγορών και συγχωνεύσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών τραπεζικών ομίλων, η οποία μοιάζει να έχει ήδη ξεκινήσει – με το 2025 να θεωρείται από πολλούς έτος-κλειδί.

Οπως σημείωνε στο ίδιο ρεπορτάζ γνωστός τραπεζικός αναλυτής της Scope Ratings, «οι κυβερνήσεις οι οποίες είχαν προχωρήσει σε κρατικοποίηση τραπεζών στη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης εμφανίζονται πλέον έτοιμες να τραβήξουν μια γραμμή και να πουλήσουν τα μερίδιά τους σε αυτές». Για να προσθέσει, μην αφήνοντας πολλές αμφιβολίες αναφορικά με το κλίμα που δημιουργείται: «Είναι κάτι που σημαίνει πως όλες αυτές οι τράπεζες είναι πλέον μέρος της διαδικασίας συγκεντροποίησης».

Βρισκόμαστε, λοιπόν, ενώπιον ενός κύματος – μεγάλων και μικρότερων – συγχωνεύσεων και εξαγορών που, τελικά, θα αλλάξουν τον τραπεζικό χάρτη της Ευρώπης; Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε καταφατικά και κατηγορηματικά. Κι αυτό διότι ο κομβικός ρόλος που διαδραματίζουν οι τράπεζες τόσο για τους συσχετισμούς στο εσωτερικό κάθε χώρας όσο και αναφορικά με τη συνολική της θέση στο οικοδόμημα της ΕΕ τις καθιστά αντικείμενο αντιπαραθέσεων, ενίοτε και συγκρούσεων, όχι μόνο σε οικονομικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο.

Αν μη τι άλλο, όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες σε δύο (κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά) μέτωπα – με το ένα να έχει στο επίκεντρό του τον ιταλικό ασφαλιστικό όμιλο Generali και την ομώνυμη τράπεζα (Banca Generali) και το άλλο το μπρα-ντε-φερ ανάμεσα στην επίσης ιταλική UniCredit και τη γερμανική Commerzbank – αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Αποκαλυπτική είναι επίσης η αλματώδης αύξηση στη χρηματιστηριακή αξία των άμεσα ενδιαφερόμενων τραπεζικών ομίλων, όπως αυτή αποτυπώνεται και στον λόγο τιμή προς κέρδος ανά μετοχή (βλ. σχετικά στοιχεία), αποτυπώνοντας την προσμονή για σημαντικές εξελίξεις που έχει καλλιεργηθεί στις τάξεις των επενδυτών.

Για να το διατυπώσουμε απλά λοιπόν: Η όποια κατάληξη δεν θα αποτελεί απόφαση μόνο των αγορών, αλλά και των πολιτικών κέντρων τα οποία εμπλέκονται άμεσα στις δύο υποθέσεις.