Κανείς δεν αγάπησε τον προδότη

Τι θα ήταν ο Τρεντ Αλεξάντερ-Αρνολντ αν δεν υπήρχε η Λίβερπουλ; Πιθανόν ένας αμυντικός σε μια μικρομεσαία αγγλική ομάδα της Βόρειας Αγγλίας που τις κρύες νύχτες του χειμώνα θα ονειρευόταν να πάρει μεταγραφή στη Λίβερπουλ.

Eίναι ένας καλός ποδοσφαιριστής που σαν αυτόν υπάρχουν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, σε όλο τον κόσμο. Είχε όμως την τύχη να αναδειχτεί από την ακαδημία της Λίβερπουλ και όχι της Ολνταμ ή της Χάλιφαξ, γεγονός που τον βοήθησε να μάθει δίπλα στους καλύτερους και να αγωνιστεί από μικρός στο υψηλότερο επίπεδο, στην Πρέμιερ Λιγκ και στο Τσάμπιονς Λιγκ, αποκτώντας πολύτιμες εμπειρίες.

Είχε επίσης την τύχη να συμμετέχει σε έναν κύκλο επιτυχιών μιας εκ των δημοφιλέστερων ομάδων στην Αγγλία και στον υπόλοιπο κόσμο, όταν ο άρχοντας Στίβεν Τζέραρντ δεν κατάφερε ποτέ του να κατακτήσει την Πρέμιερ Λιγκ.

Εν πολλοίς, ό,τι είναι σήμερα ο Αλεξάντερ-Αρνολντ το οφείλει στη Λίβερπουλ. Κι εκείνος το ανταπέδωσε με μια μεγάλη δολιότητα επιβεβαιώνοντας τη λαϊκή σοφία πως η προδοσία ποτέ δεν προέρχεται από τους εχθρούς σου. Φεύγει και δεν αφήνει ούτε σεντ στα ταμεία τής κατά τ’ άλλα αγαπημένης του Λίβερπουλ.

Ο Αλεξάντερ-Αρνολντ χειραγώγησε τον χρόνο και εμφανίστηκε ως ένας παίκτης που έδωσε μάχη με τον εαυτό του μέχρι να πάρει την τελική απόφαση για το μέλλον του. Τον Μάρτιο ενημέρωσε τον προπονητή του Αρνε Σλοτ πως θα αποχωρήσει από το Ανφιλντ, όταν είναι γνωστό πως η Ρεάλ Μαδρίτης προετοιμάζει τα μεταγραφικά ριφιφί τουλάχιστον ενάμιση χρόνο πριν από την πραγματοποίησή τους. Το έκανε με τον Αλάμπα, το επανέλαβε με τον Ρούντιγκερ, είναι γνωστή η ιστορία του Εμπαπέ και τώρα ήρθε να προστεθεί και ο Αλεξάντερ-Αρνολντ.

Την Κυριακή οι φίλοι της Λίβερπουλ αποδοκίμασαν έντονα τον άλλοτε αγαπημένο τους παίκτη. Και πολύ καλά έκαναν. Είναι οι ίδιοι που τον αποθέωναν, αυτοί που στερήθηκαν από το εισόδημά τους για να μπορεί να αγοράζει βίλες και supercars, αυτοί που ουσιαστικά τον έκαναν διάσημο και πλούσιο. Τώρα ήρθε η στιγμή να του δείξουν πως το νόμισμα έχει δύο όψεις. Κάποιοι ενοχλήθηκαν με τις αποδοκιμασίες. Είναι αυτοί που λένε τα γλυκανάλατα περί «ποδοσφαιρικού πολιτισμού». Εχουν αναρωτηθεί όλοι αυτοί τι υποκρύπτει η έννοια της «Αρένας», όπως αποκαλούν πια τα περισσότερα νέα γήπεδα σαν αυτό που θα φιλοξενήσει στο τέλος του μήνα τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, στο Μόναχο;

Οταν έχουν αποδοκιμαστεί μύθοι όπως ο Μέσι, ο Ρονάλντο, ο Κρόιφ ή ο Μαραντόνα για λιγότερο βαριά «παραπτώματα», όπως η κακή αγωνιστική εικόνα, όταν το Ανφιλντ γιόρταζε για τον θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ, σιγά μη σεβαστούν τον Αλεξάντερ-Αρνολντ.