Από τη νομισματική στην αμυντική ένωση

Ενα τέταρτο του αιώνα μετά από την ένταξη μας στο ευρώ, το 2001, η χώρα εισέρχεται στην επόμενη φάση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Στην νομισματική ένωση προστίθεται η αμυντική ένωση. Θα τα καταφέρει και αυτή την φορά, με τις Ενοπλες Δυνάμεις της να ενισχύονται από μια ελληνική αμυντική βιομηχανία στην πρώτη τριάδα των χωρών-μελών της πρώτης γραμμής, μαζί δηλαδή με τις αμυντικές βιομηχανίες της Φινλανδίας και της Πολωνίας. Για την δε κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό αυτή η πρόκληση είναι αναμφίβολα ισοδύναμη με αυτή της κυβέρνησης Σημίτη που οδήγησε την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Η επιτυχής ενσωμάτωση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας στην ευρωπαϊκή θα ενισχύσει τις Ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις, θα αποδώσει στην ελληνική οικονομία έναν κλάδο με την υψηλότερη στην χώρα ένταση γνώσης και κεφαλαίου και θα ενισχύσει τις στρατηγικές συμμαχίες μας.

Στον βαθμό που η ελληνική αμυντική βιομηχανία είναι σε θέση να πουλάει περισσότερα και πιο προηγμένα αμυντικά προϊόντα σε μια ευρωπαϊκή αμυντική αγορά που αναπτύσσεται εκθετικά, σε αυτόν τον βαθμό θα αυξήσει τις παραγωγικές και καινοτομικές δυνατότητες που χρειάζεται η ελληνική αποτρεπτική ισχύς την εποχή της επιστροφής του «Μεγάλου Πολέμου». Στην εποχή δηλαδή που δεν ανταγωνίζεται μόνο η Πολεμική μας Αεροπορία την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία αλλά και η ΕΑΒ την Τουρκική TAI.

Μια τέτοια αμυντική βιομηχανία προσβλέποντας στην μακροχρόνια ευρωπαϊκή ζήτηση για προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής τεχνολογίας, θα βασίσει την πρόοδό της σε απαιτητικές παραγγελίες από τις Ενοπλες Δυνάμεις μας, το διαβατήριο της ευρωπαϊκής εξωστρέφειάς της. Με εθνικές συγχρηματοδοτήσεις στην έρευνα και ανάπτυξη θα μπορέσει να συμμετάσχει σε πανευρωπαϊκές βιομηχανικές συνεργασίες στην αιχμή της παγκόσμιας τεχνολογίας. Με τον επαναπατρισμό διεθνώς διακεκριμένων επιστημόνων μας σε γνωστικά πεδία όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη και η αεροδιαστημική θα καταστεί πανευρωπαϊκά καινοτόμα. Η χώρα θα αποκτήσει τόσο έναν τομέα πρότυπο του νέου οικονομικού της μοντέλου όσο και τις πρότυπες δημόσιες πολιτικές που απαιτεί η κατασκευή αυτού του μοντέλου.

Μια τέτοια αμυντική βιομηχανία θα δημιουργήσει θετικές αλληλεξαρτήσεις με άλλες χώρες-μέλη και με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα εδραιώσουν την ιδιότητα της Ελλάδας ως πυλώνα της συλλογικής ασφάλειας της Ευρώπης και, έτσι, προνομιακά ωφελούμενης της συλλογικής ασφάλειας που δικαιούται απέναντι σε μια αναθεωρητική Τουρκία.

Η ΕΕ θα ξεπεράσει τον τωρινό εαυτό της χρηματοδοτώντας την συλλογική ευρωπαϊκή άμυνα με την από κοινού έκδοση ομολόγων. Θα το κάνει για να να αποφύγει την πολιτικά και επιχειρησιακά αντιπαραγωγική στρατιωτική ηγεμονία της Γερμανίας, που βασίζεται στον υπερέχοντα δημοσιονομικό της χώρο. Αλλά και για να αντιμετωπίσει την επιταχυνόμενη απόσυρση του αμερικανικού παράγοντα από την ευρωπαϊκή ήπειρο. Και θα καρπωθεί έτσι το χαμηλό κόστος δανεισμού που θα της αποφέρει ο κλονισμός του δολαρίου ως το μεταπολεμικά αδιαμφισβήτητο, παγκοσμίως, αποθετικό νόμισμα.

Η δε Ελλάδα θα ανταποκριθεί σε αυτή την ευκαιρία, ξεπερνώντας τον δικό της εαυτό. Λόγω της σωρευτικής επένδυσής της στην εθνική άμυνα, της αποφασιστικότητάς της να παραμείνει στον ευρωπαϊκό πυρήνα, πόσο μάλλον που ο πυρήνας αυτός άμεσα υποστηρίζει την εθνική της άμυνα, και της χρηματοδότησης, μέσω της ευρωπαϊκής ζήτησης, αυτής της θεμελιακής αλλαγής στο οικονομικό της μοντέλο.

Ο Αντώνης Καμάρας είναι ερευνητικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ