Ο Μαραθώνιος στο Μιλάνο

Λίγα λόγια για τον Μαραθώνιο στο Μιλάνο στον οποίο αγωνίστηκα πριν από μερικές ημέρες και συγκεκριμένα στις 6 Απριλίου.

Πρόκειται για αγώνα από το πάνω ράφι που λένε. Εξαιρετική διοργάνωση με μία – δυο παρατηρήσεις οι οποίες δεν χαλάνε τη γενική εικόνα.

Βασικά, αν κυνηγάς μια καλή επίδοση ή ατομικό ρεκόρ, ο Μαραθώνιος στο Μιλάνο προσφέρεται. Μιλάμε για μια απόλυτα επίπεδη διαδρομή, χωρίς κανένα βαθμό δυσκολίας και στα 42 χλμ. Τα πλακόστρωτα τμήματα είναι περιορισμένα – όχι παραπάνω από 3-4 χλμ. – και με φαρδιές πλάκες και άρα είναι σαν να μην υπάρχουν.

Οι σταθμοί τροφοδοσίας βρίσκονται στα σημεία που πρέπει και προσφέρουν τα πάντα. Να σημειώσω εδώ ότι είναι ο δεύτερος αγώνας εκτός Ελλάδος από αυτούς που εγώ έχω αγωνιστεί όπου τα νερά ήταν σε μπουκαλάκι και όχι σε ποτήρι, κάτι πάρα πολύ σημαντικό για τους δρομείς. Επίσης σχεδόν σε όλους τους σταθμούς πέρα από νερό υπήρχαν ισοτονικά και φρούτα (μήλα, πορτοκάλια και μπανάνες) ενώ συχνά έβρισκες τους γνωστούς σπόγγους σε λεκάνες με νερό για να δροσίσεις το μέτωπό σου και τα πόδια σου.

Το μετάλλιο είναι κομψοτέχνημα ενώ την τεχνική μπλούζα του αγώνα την παίρνεις εφόσον τερματίσεις και γράφει με μεγάλα γράμματα «finisher». Η εκκίνηση και ο τερματισμός είναι στο Duomo και στη διαδρομή περνάς από όλα τα σημαντικά τοπόσημα του Μιλάνου. Μου έκανε εντύπωση και το γεγονός ότι οι περισσότεροι συμμετέχοντες δεν ήταν Ιταλοί αλλά από κάθε γωνιά του πλανήτη. Συγκεκριμένα το 56% ήταν ξένοι δρομείς και το 44% Ιταλοί.

Δύο παρατηρήσεις. Πρώτον, τα βανάκια για να αφήσεις τον σάκο με τα πράγματά σου βρίσκονται 15 λεπτά με τα πόδια από την εκκίνηση και άρα πριν ξεκινήσεις να τρέχεις περπατάς κάπου μισή ώρα. Δεύτερον, ο καιρός είναι απρόβλεπτος. Συνήθως κάνει πολύ κρύο και είναι πολύ πιθανό να βρέχει, άσχετα αν εγώ πέτυχα κανονικό καλοκαίρι με ήλιο και 17-18 βαθμούς Κελσίου.