Η κουλτούρα μνήμης

Κεντρικός στόχος των Συμμάχων μετά τον πόλεμο ήταν να διαφυλαχτούν τεκμήρια για τα αδιανόητα εγκλήματα των Ναζί. «Αυτά τα έγγραφα – αρχεία για τους διωκόμενους, λίστες συλλήψεων, απελάσεων, καταναγκαστικής εργασίας και εκτελέσεων – διασφαλίζουν ότι η αλήθεια για αυτά τα εγκλήματα θα διατηρηθεί και ότι οι μελλοντικές γενιές μπορούν να διδαχθούν από την Ιστορία», λέει η Σαρλότε Μάιβες του ειδικού προγράμματος #StolenMemory. «Σήμερα, αυτός ο στόχος έχει αποκτήσει ξανά χαρακτήρα επείγοντος. Σε μια εποχή που τα ιστορικά γεγονότα αμφισβητούνται ολοένα και περισσότερο, αγνοούνται ή διαστρεβλώνονται, η διατήρηση και η πρόσβαση σε αυτά τα στοιχεία είναι πιο σημαντική από ποτέ».

Η κουλτούρα μνήμης είναι το σημαντικότερο αντίδοτο στον ιστορικό αναθεωρητισμό που καλλιεργείται έντεχνα από τα ακροδεξιά κόμματα και τους υποστηρικτές τους στη σημερινή εποχή. Κραυγαλέο παράδειγμα ήταν η πρόεδρος του εξτρεμιστικού ακροδεξιού κόμματος AfD Αλις Βάιντελ, η οποία, στην προεκλογική διαδικτυακή συζήτηση που είχε τον Φεβρουάριο με τον δισεκατομμυριούχο ιδιοκτήτη της πλατφόρμας Χ, Ιλον Μασκ, χαρακτήρισε τον Αδόλφο Χίτλερ «κομμουνιστή», σε μια προσπάθεια ιδεολογικής αποστασιοποίησης από τις ναζιστικές αντιλήψεις, από τις οποίες εμφορούνται κορυφαία στελέχη του κόμματός της.   

Στη Διεθνή Επιτροπή για τα Αρχεία Arolsen συμμετέχουν ένδεκα χώρες-μέλη (Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πολωνία) βάσει της Συμφωνίας της Βόννης – που υπογράφηκε το 1955 και τροποποιήθηκε το 2006 και το 2011. Η ελληνική προεδρία ασχολήθηκε κυρίως με ζητήματα εσωτερικής λειτουργίας των Αρχείων και ιδιαιτέρως με τον συντονισμό της διαδικασίας επιλογής του νέου διευθυντή ή διευθύντριάς τους, δεδομένου ότι η θητεία της, επί δέκα έτη, διευθύντριας, Φλοριάν Αζουλέ, ολοκληρώνεται στο τέλος του τρέχοντος έτους.