Πιστεύω στη Δικαιοσύνη

Στη χώρα μας, τα τελευταία –αρκετά είναι η αλήθεια – χρόνια ο δημόσιος διάλογος, ιδίως όταν αφορά σκάνδαλα και εθνικές τραγωδίες, οι οποίες αποτελούν πλέον συλλογικό κοινωνικό τραύμα, γίνεται νομίζω με όρους ισοπεδωτικούς, πολλές φορές εξισωτικούς και με έντονο φυσικά το συναισθηματικό στοιχείο. Πώς αλλιώς άλλωστε, με δεδομένο ότι, μετά από εγκληματικές κρατικές παραλείψεις, υπάρχουν ανθρώπινα αθώα θύματα;

Η ισοπέδωση όμως των πάντων, το όλοι εναντίον όλων, το είμαστε όλοι ίδιοι, δημιουργούν στην καλύτερη περίπτωση συσκοτιστικές για τους πολίτες καταστάσεις και αντίπαλα στρατόπεδα με μόνο κερδισμένο το πολιτικό όφελος. Ο μεγάλος χαμένος κάθε φορά είναι η αλήθεια και η πολύ σημαντική συζήτηση για το πώς θα επιτευχθεί το ποτέ ξανά. Μια συζήτηση ιδιαίτερα δύσκολη, μια και αφορά τον πυρήνα των παθογενειών που διατρέχουν οριζόντια και κάθετα το πολιτικό μας σύστημα.

Το ζητούμενο πάντοτε είναι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης.

Τις μέρες που έρχονται, μέσα σε ένα ιδιαίτερα τεταμένο κοινωνικο-πολιτικά κλίμα, πλησιάζει το τέλος της επτάχρονης δίκης (τώρα σε δεύτερο βαθμό) για την εθνική και ανείπωτη τραγωδία στο Μάτι. Η πρόσφατη πρόταση της Εισαγγελικής Αρχής διευρύνει τον κύκλο των ενόχων μεταξύ άλλων και με την πρώην περιφερειάρχη και νυν βουλευτή Ρένα Δούρου, η οποία είχε αθωωθεί ομόφωνα σύμφωνα με την τότε πρόταση της Εισαγγελικής Αρχής, γιατί δεν στοιχειοθετήθηκε καμία από τις παραλείψεις που περιελάμβανε το κατηγορητήριο. Πέρα από την αθωωτική αυτή πρωτόδικη απόφαση, η Δούρου αθωώθηκε ομόφωνα και από το αρμόδιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Αιρετών, αποτελούμενο από έναν ανώτατο και δύο ανώτερους δικαστές, γιατί έκρινε ότι δεν υφίστανται καμία από τις αποδιδόμενες με το κατηγορητήριο παραλείψεις της. Πρέπει να σημειωθεί εδώ πως η πρώην περιφερειάρχης είναι το πρόσωπο εκείνο το οποίο, ενώ από την αρχή ήταν γνωστό πως δεν είχε τις σχετικές αρμοδιότητες, στοχοποιήθηκε συστηματικά στον δημόσιο διάλογο ως η πολιτικός εκείνη που έπρεπε να σηκώσει όλες τις αμαρτίες για την ανείπωτη τραγωδία. Εκείνη όμως ποτέ δεν ανταποκρίθηκε. Σιώπησε. Και κυρίως ποτέ δεν ισχυρίστηκε, όπως άλλοι πολιτικοί, πως επρόκειτο για πολιτική δίωξη. Αμέσως μετά τα τραγικά γεγονότα απευθύνθηκε η ίδια στη Δικαιοσύνη καταθέτοντας μήνυση κατά παντός υπευθύνου, ώστε να μην υπάρξει καμία σκέψη για συγκάλυψη και να χυθεί άπλετο φώς στα αίτια και στις ευθύνες αυτής της τραγωδίας. Στη συνέχεια διευκόλυνε με κάθε νόμιμο τρόπο την επιτάχυνση της δίκης. Πιο συγκεκριμένα, υπέβαλε από τον Αύγουστο του 2022 αίτημα για άμεσο προσδιορισμό δικασίμου, ώστε να μη χαθεί ούτε μία ημέρα από τότε που εκδόθηκε το σχετικό παραπεμπτικό βούλευμα. Παραιτήθηκε δύο φορές από τη βουλευτική ασυλία της, πριν καν συγκροτηθεί η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή, όταν αμέσως μετά τις εκλογές του 2023 εξελέγη και πάλι ως μέλος του κοινοβουλίου.

Τη Ρένα Δούρου γνώρισα στην Περιφέρεια Αττικής από την πλευρά της Αντιπολίτευσης. Ηταν μια αυτοδιοικητικός που δούλευε με σοβαρότητα και κυρίως με απολύτως θεσμικό τρόπο. Ετσι λοιπόν και τώρα, προβάλλοντας θεσμικά τα πραγματικά και νομικά της επιχειρήματα, θα περιμένει την έκβαση και αυτής της δίκης της.

Μέσα στην πολυπλοκότητα των συναρμοδιοτήτων που η συντεταγμένη πολιτεία δεν λέει διαχρονικά να διορθώσει, παρά μόνο να την επικαλείται κατά το δοκούν και a la carte, όπως επίσης και την όποια ανικανότητα των εκάστοτε πραγματικά αρμοδίων, συχνά βολεύει να επιλέγονται μαύρα πρόβατα για δημόσια και πολιτική εκτόνωση.

Διανύουμε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, όπου σωστά η κοινωνία αποζητά δικαιοσύνη, δικαιοσύνη η οποία σε ένα κράτος δικαίου δεν απονέμεται ούτε με συμψηφισμούς, ούτε επί δικαίων και αδίκων προς εκτόνωση και κοινωνική αποσυμπίεση. Ακριβώς για αυτό θέλω να ελπίζω πως είναι τυχαίο το γεγονός ότι το τέλος της δίκης για την τραγωδία στο Μάτι συμπίπτει με την κοινωνική κατακραυγή για την τραγωδία των Τεμπών.

Η Αννα Παπαδημητρίου-Τσάτσου είναι δικηγόρος, πρώην αντιπεριφερειάρχης Περιφέρειας Αττικής