Αλλαγή γενιάς ή αλλαγή διλήμματος;

Είναι αλήθεια ότι μεταξύ των αμαρτημάτων που διαπραττόμενα θα μπορούσαν να απειλήσουν την κυβέρνηση με έκπτωση από τον παράδεισο της εξουσίας δεν είχε φανεί μέχρι σήμερα να υπάρχει η αφέλεια. Γι’ αυτό και είναι απορίας άξιο πώς οι κυβερνώντες εξακολουθούν να μεγαλοποιούν τη σημασία ενός κατεξοχήν επικοινωνιακού ελιγμού, όπως είναι ο ανασχηματισμός. Λες και πρόκειται για τη μαγική συνταγή που θα αναστρέψει το δυσμενές πολιτικό κλίμα και θα ανακόψει την επιταχυνόμενη δημοσκοπική κάμψη της ΝΔ.

Μοναδική λογική εξήγηση είναι ότι οι ιθύνοντες το κάνουν γιατί θεωρούν ότι έτσι θα υποστηρίξουν αποτελεσματικότερα το σύνθημα περί «αλλαγής γενιάς» που προβάλλεται ως το καταλυτικό μήνυμα που εμπεριέχουν η μείωση του μέσου όρου ηλικίας των πρωτοκλασάτων υπουργών και η μετατροπή των σαραντάρηδων σε δύναμη ανανέωσης και κρούσης ενός κυβερνητικού σχήματος που εμφανίζει καταφανή σημεία πολιτικής εξάντλησης και μεταρρυθμιστικής κόπωσης.

Πλην όμως ακόμα και ως σύνθημα η «αλλαγή γενιάς» δεν αποτελεί μήνυμα που έχει τη δυνατότητα να φτάσει στα αφτιά μιας ευρύτερης κοινωνικής πλειοψηφίας χωρίς κομματικές προτεραιότητες και σύνδρομα κομματικού πατριωτισμού. Πολύ δε περισσότερο είναι πολύ άνευρο και ανούσιο για να αγγίξει συναισθηματικά τις νεότερες γενιές συγκινώντας εκείνα τα τμήματά τους που ήδη αποστρέφονται τον άγονο πολιτικό ανταγωνισμό των συστημικών δυνάμεων ενώ στρέφονται προς εκείνες προς τις οποίες δεν έχουν να καταμαρτυρήσουν ούτε εγκλήματα τύπου Τεμπών ούτε πλαστά εκλογικά διλήμματα ούτε άνευ πραγματικού εναλλακτικού περιεχομένου προγραμματικές προτάσεις.

Είναι προφανές πια ότι ούτε η κυβέρνηση ούτε όμως και τα κόμματα της αντιπολίτευσης με κυβερνητικό παρελθόν φαίνεται να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει με τις δημοσκοπήσεις και τι σημαίνουν τα ευρήματά τους. Η μεν πρώτη εξακολουθεί να πορεύεται θεωρώντας ότι θα σωθεί και πάλι στο όνομα της ομαλότητας παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ήδη απέναντι σε μια πλειοψηφία που ζητάει εκλογές αδιαφορώντας για το τι θα ξημερώσει την επόμενη ημέρα. Τα δε δεύτερα μοιάζουν να φαντασιώνονται ως επικείμενη την επιστροφή στην κανονικότητα του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης χωρίς να καταλαβαίνουν πόσο μακριά από την πραγματικότητα κινούνται αυτού του είδους οι επιθυμίες τους.

Στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε ζητούμενη δεν είναι καμία εμπνευσμένη από το παρελθόν κανονικότητα. Είναι, αντιθέτως, η ανάδειξη ηγετικών προσωπικοτήτων και η παραγωγή πολιτικών παραδειγμάτων συμβατών με τις ανάγκες του μέλλοντος και τις απαιτήσεις των νέων μορφών πολιτικής ζήτησης που αναπτύσσονται ραγδαία ως απάντηση στις αυξανόμενες κοινωνικές ανησυχίες.