Μια ωραία πεταλούδα

Ο Αϊ-Γιώργης ο κανονικός, ο τροπαιοφόρος, ο εκ Καππαδοκίας ορμώμενος, στρατιωτικός καριέρας, συνταγματάρχης του χριστιανοδιώκτη Διοκλητιανού και εν Χριστώ μάρτυρας ο ίδιος, στην πραγματική του ζωή δεν σκότωνε πεταλούδες με το κοντάρι του, όπως τον έφτιαξε ο Χριστόφορος Κατσαδιώτης στο επίμαχο της Πινακοθήκης. Σκότωνε κάτι δράκοντες ναααα, με σώμα χοίρου, φτερά νυχτερίδας και δοντάκια αλιγάτορα, για να λευτερωθούν τα νερά της πηγής και να πιει η βεζυροπούλα. Δεν είναι μόνον ο Γκόγια. Αν το καλοεξετάσεις, η  βυζαντινή αγιογραφία είχε κι εκείνη δυναμικά στοιχεία αλλόκοτου και τα κατηύθυνε μαστόρικα, ακριβώς εκεί που έπρεπε ώστε να γίνει η δουλειά της. Εσείς όμως, αν είναι να βγείτε για κυνήγι πεταλούδας, καλύτερα να κρατάτε μια απόχη γιατί το κοντάρι σ΄αυτές τις περιπτώσεις δεν κάνει δουλίτσα αλλιώς θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο τελευταίος σεβαστικός αγιογράφος που έτυχε αναγνώρισης είναι ο Σάββας Ξηρός.

Κάτι τέτοια χαζά, κι άλλα τρισχειρότερα σκεφτόμουν μέχρι να ξεκαθαρίσει κάπως η εικόνα και να μάθουμε ποιος ήταν αυτός που τα ‘κανε γυαλιά καρφιά. Ο βουλευτής ή ο Αγιος; Η Ιερά Σύνοδος ως γνωστόν αρπάζεται εύκολα, όπως άλλωστε οι Ταλιμπάν, εκείνοι που ξεκλήρισαν τον ανθό των γάλλων σκιτσογράφων και μετά μαζευτήκαμε μια χούφτα άνθρωποι στο Κολωνάκι με πλακάτ Je suis Charlie και κλαίγαμε τον Cabu και τον Wolinski, ίσα για να μας πάρουν οι κάμερες. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς πολλοί εξ αυτών των διαδηλωτών, δηλώνουν σήμερα βαθύτατα προσβεβλημένοι από την πεταλούδα του Κατσαδιώτη. Ετσι πάει. Στη Γαλλία Paris Saint-Germain και στην Ελλάδα Τζιμ Λόντος Κουτσοποδίου. Ο καλός αστός δεν λαθεύει ποτέ.

Ηδη μια ομάδα βαθμοφόρων ιερέων τίναξαν τον αγιασμό τους στην εναρκτήρια του Τασούλα, και θα τον ξανατινάξουν, όπως σε βλέπω και με βλέπεις, ώσπου να εκτιναχθούν στον Θεό τα ποσοστά των ρωσόφιλων κομμάτων, αγνοώντας ότι έχει και για ελόγου τους τιμωρία. «Κύριλλος» θα λέγεται η τιμωρία τους και θα είναι ο ουκρανοδιώκτης πατριάρχης Μόσχας με την pliant μίτρα. Ε ναι, με γιώτα. Μη με κάψεις κύριε διορθωτά μου, μη.