Τα τρία «θανάσιμα αμαρτήματα» της κυβέρνησης

Πολυχρησιμοποιημένο εργαλείο μηδενισμού του κοντέρ το οποίο καταγράφει τη συσσωρευόμενη από τα εκάστοτε κυβερνώντα κόμματα φθορά που τους προξενεί η άσκηση της εξουσίας, οι ανασχηματισμοί, που κάποτε συνέβαλλαν στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής των κυβερνήσεων, ελάχιστα πλέον προσφέρουν ως τεχνική επικοινωνιακής διαχείρισης των κρίσεων που τις πλήττουν, ιδιαίτερα όταν οι κρίσεις αυτές δεν είναι επικοινωνιακές αλλά εξόχως πολιτικές, όπως συμβαίνει με τις κρίσεις που εδώ και δύο χρόνια άρχισαν να χτυπούν τη σημερινή κυβέρνηση ως κατάρα της δεύτερης τετραετίας της.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν πρόκειται περί κατάρας. Πρόκειται μάλλον περί του τιμήματος που αργά ή γρήγορα η κυβέρνηση θα καλείτο να καταβάλει αναδρομικά πληρώνοντας τα τουλάχιστον τρία «θανάσιμα αμαρτήματα» στα οποία υπέπεσε από την επαύριον κιόλας των εκλογών του 2023.

—- Το πρώτο ήταν ότι υπήρξε η ίδια θύμα του πολυδιαφημισμένου 41% που στην πραγματικότητα δεν αντιπροσώπευε παρά ένα νικηφόρο μεν αλλά μόνο τύποις πλειοψηφικό ποσοστό ενός εκλογικού σώματος που κατ’ ουσία συρρικνωνόταν διαρκώς σε δυνάμει μειοψηφικά ποσοστά. Εναν χρόνο αργότερα θα έδινε με τη θηριώδη αποχή στις ευρωεκλογές του 2024 το ακριβέστερο και αυθεντικότερο πολιτικό στίγμα.

—- Το δεύτερο ήταν ότι εξέλαβε και, ακόμα χειρότερα, προέβαλε το εκλογικό αποτέλεσμα των εκλογών του 2023 ως αναμφισβήτητο τεκμήριο της πολιτικής της κυριαρχίας και της απαλλαγής της από τις ευθύνες για την πολύνεκρη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών. Πράγμα που ισοδυναμεί με ύβριν προς ένα εκλογικό σώμα που τα τελευταία, πολλά χρόνια τίθεται προ διλημμάτων διακυβέρνησης που το υποχρεώνουν να επιλέγει κάθε φορά τη λιγότερο κακή από τις προτεινόμενες λύσεις.

—- Το τρίτο ήταν ότι δεν αντελήφθη τον βαθμό κατά τον οποίο η αδυναμία τής αντιπολίτευσης να συστήσει ένα αξιόπιστο αντίπαλο δέος, προσφέροντας πειστικές εναλλακτικές λύσεις, θα ερέθιζε ακόμα περισσότερο την κοινή γνώμη, κάνοντας τον βουβό θυμό της να ξεχειλίσει όπως ξεχείλισε στα πρωτόγνωρης μαζικότητας συλλαλητήρια που πλημμύρισαν τους δρόμους στις πόλεις όλης της χώρας.

Των τριών αυτών κακών δοθέντων, τα όσα μύρια άλλα ακολούθησαν, είτε με τις παλινωδίες του Πρωθυπουργού είτε με τις αλλεπάλληλες και αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις που διατύπωναν κυβερνητικά στελέχη είτε με τις αποκαλύψεις γεγονότων που ενίσχυαν συνεχώς τις υποψίες της κοινωνικής πλειοψηφίας περί συγκάλυψης της υπόθεσης των Τεμπών, απλώς αναδείκνυαν το μέγεθος και το βάθος του πολιτικού προβλήματος που έχει αποκτήσει πια η κυβέρνηση μαζί με τις λοιπές συστημικές δυνάμεις που συμπαρασύρονται σε ένα καθοδικό σπιράλ, η δυναμική του οποίου αρχίζει να θυμίζει ημέρες του 2012. Η θεαματική άνοδος της εκλογικής επιρροής που εμφανίζει η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου είναι άλλωστε μόνο μία πρώτη ένδειξη που δίνεται προς αυτή την κατεύθυνση.

Κανένας ανασχηματισμός δεν είναι αρκετός από μόνος του να αναστρέψει το διαμορφούμενο κλίμα. Αλλωστε, υπό τις συνθήκες που αναμένεται να κυριαρχήσουν το επόμενο διάστημα, τα όποια οφέλη του ανασχηματισμού θα εξατμιστούν γρήγορα, ενώ θα ξύνεται καθημερινά η πληγή των Τεμπών εμπλουτίζοντας τόσο την ατζέντα όσο και τη δυναμική της ανερχόμενης κοινωνικής αντιπολίτευσης.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής