Η Ελλάδα που θέλουμε να είμαστε

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός λαού που, όσο διαφορετικές κι αν είναι, ενώνονται από το ίδιο αόρατο νήμα: την ομοψυχία!

Εκείνη την αδιόρατη, σχεδόν ιερή συμφωνία ψυχών, που σαρώνει κάθε τι μικρό και ασήμαντο, κάθε διαχωριστική γραμμή, κάθε ιδεολογικό φράγμα.

Θυμάμαι τους Ολυμπιακούς του 2004. Εκείνο το καλοκαίρι η χώρα έμοιαζε να ανασαίνει τον ίδιο αέρα. Χιλιάδες εθελοντές, άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε πολιτικής απόχρωσης, κάθε διαδρομής, άφησαν πίσω τις διαφορές τους και φορώντας το ίδιο χαμόγελο, την ίδια διάθεση προσφοράς δήλωσαν την παρουσία τους στο μεγάλο γεγονός!!! Ηταν η Ελλάδα που θέλαμε να είμαστε. Η σύγχρονη Ελλάδα… ή συνέχεια αυτής της Ελλάδας που όλος ο κόσμος θαυμάζει! Η Ελλάδα της φιλοξενίας, της ευγένειας, της οργάνωσης, της δημιουργίας, της πρωτοπορίας, της έμπνευσης!!!

Μια Ελλάδα που ξαγρυπνούσε για να προλάβει, να στηρίξει, να δείξει στον κόσμο πως εδώ, στη μικρή τούτη κακοτράχαλη γωνιά της Μεσογείου, υπάρχει καρδιά μεγάλη και ανοιχτή, ικανή να χτυπήσει με ρυθμό κοινό. Ηταν μια ομοψυχία γεννημένη και ζυμωμένη από το όνειρο και την προσμονή. Από τη χαρά να κερδίσουμε το στοίχημα του ξεχωριστού «μικρού» κράτους που όμως εξακολουθεί να έχει ανάστημα.

Αυτή την ομοψυχία αντίκρισα και στο συλλαλητήριο της 28ης Φεβρουαρίου του 2025. Αυτή τη φορά όμως, όχι με χαμόγελο, αλλά με δάκρυ. Να που κι εδώ, ο λαός έγινε πάλι μια γροθιά. Κατέβηκαν στους δρόμους άνθρωποι αλλιώτικοι μεταξύ τους – άλλες ιδέες, άλλες ζωές, άλλα πιστεύω. Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία εκείνες τις ώρες. Γιατί εκείνο που τους ένωνε, ήταν πιο δυνατό: «κοινός θυμός». Η ίδια πληγή. Ενα βαθύ, πηγαίο «φτάνει με τη διπλωματία της αλαζονείας, της κοροϊδίας». Επόμενο ήταν, οι πλατείες και οι δρόμοι να γίνουν τόπος συνάντησης, τόπος διαμαρτυρίας. Κανείς δεν έδειξε πως ανήκει σε κάποια παράταξη ή πως υπηρετεί συμφέροντα. Ενώθηκαν όλοι μαζί, γιατί η ψυχή δεν άντεχε άλλο σιωπή και σκοτάδι. Γιατί ο πόνος είχε γίνει κοινός.

Κι αν το 2004 η ομοψυχία μάς ύψωσε στα μάτια του κόσμου, το 2023 η ομοψυχία μάς λύγισε στα μάτια του εαυτού μας. Τότε, δουλέψαμε για να χτίσουμε κάτι όμορφο. Τώρα, φωνάζουμε για να μην αφήσουμε την τραγωδία που μας γονάτισε όλους, δίπλα στους συγγενείς των χαμένων ψυχών που ακόμη τριγυρνούν δίπλα μας, περιμένοντας απαντήσεις να ξεχαστούν.

Ομως, και στις δύο αυτές στιγμές, μέσα στη χαρά και μέσα στο πένθος, αποδείξαμε πως μπορούμε. Πως υπάρχει μέσα μας αυτό το νήμα που, αν το πιάσουμε γερά, γίνεται σχοινί και δένει όσα μοιάζουν ασύνδετα. Το ερώτημα είναι αν θα το κρατήσουμε αυτή τη φορά. Οχι μόνο για να υπάρξει δικαιοσύνη για τα Τέμπη, αλλά για να φτιάξουμε, επιτέλους, μια πατρίδα που δεν θα χρειάζεται να ενώνεται μόνο μπροστά στο θαύμα ή την τραγωδία. Αλλά που θα ζει καθημερινά με σοβαρότητα, ενσυναίσθηση και αλήθεια.

Ισως τότε, το καλοκαίρι του 2004 και ο χειμώνας των Τεμπών να μπορέσουν να συναντηθούν κάπου στη μέση. Στο φως μιας άλλης Ελλάδας!!!

Η Βούλα Πατουλίδου είναι ολυμπιονίκης και πρώην αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης