Το αγαπημένο μου long run

Την περασμένη Κυριακή έκανα το τριαντάρι μου στην αγαπημένη μου διαδρομή, στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής. Είναι το long run που ξεχωρίζω και έχω αναφερθεί και άλλοτε σε αυτό.

Σημείο εκκίνησης τους χειμερινούς μήνες έχω την Πλατεία Νερού στην Καλλιθέα και για να βγάλω 30 χλμ. έφτασα μέχρι Βούλα και επέστρεψα.

Πραγματικά το απόλαυσα! Τα μάτια μου γέμισαν ακόμα μία φορά πανέμορφες εικόνες, ενώ οι ιδανικές καιρικές συνθήκες για τρέξιμο – καθώς είχε συννεφιά και περί τους 12-13 βαθμούς Κελσίου – έκαναν περισσότερο ευχάριστη την προπόνησή μου.

Και μόνο το γεγονός ότι σχεδόν πάντα βλέπεις θάλασσα θα αρκούσε. Δεν είναι όμως το μοναδικό στοιχείο που με κάνει να αγαπώ αυτή τη διαδρομή. Στο 1,5 χλμ. περνάω από τη μαρίνα του Φλοίσβου όπου εκείνη την ώρα – μιλάμε γύρω στις 8 και κάτι το πρωί – αρχίζουν σιγά σιγά να ανοίγουν τα καφέ και δειλά δειλά να μαζεύεται κόσμος. Πάντα συγκρίνω αυτά που βλέπω πηγαίνοντας με εκείνα που αντικρίζω στην επιστροφή όταν περίπου 2½ ώρες μετά τα συγκεκριμένα μαγαζιά είναι πια γεμάτα.

Παρατηρώ επίσης εκείνους που ανεξαρτήτως καιρού και εποχής, κολυμπούν. Κατά μήκος της συγκεκριμένης διαδρομής υπάρχουν δεκάδες κολπίσκοι και παραλίες όπου ακόμα και με βαρυχειμωνιά θα δεις ορισμένους μέσα στο νερό!

Παρατηρώ και τα έργα που αλλάζουν το Ελληνικό και προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είναι αυτή η νέα πόλη που στήνεται εκεί σε μερικά χρόνια.

Από τα πιο όμορφα κομμάτια είναι και το τμήμα στη Γλυφάδα, απόστασης περίπου 2 χλμ. μέχρι τα «Αστέρια» όπου υπάρχει πλέον ποδηλατόδρομος και πεζόδρομος για τρέξιμο, κάτι που αναμένεται να γίνει σε όλη την παραλιακή!

Αλλοι δρομείς αγαπούν τα long run στον Υμηττό τα οποία, συμφωνώ, βοηθούν περισσότερο σε σχέση με το τρέξιμο στη φλατ διαδρομή της παραλιακής.

Αλλά και πάλι εγώ προτιμώ το τρέξιμο δίπλα στη θάλασσα και αυτή η διαδρομή είναι λόγος για να ξεχνώ τα χιλιόμετρα που έχω κάθε φορά να βγάλω.