Τρέχοντας αγωνιστικά ή απλά για διασκέδαση;

Αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια την ώρα που ξεκινώ να γράφω το παρόν κείμενο που μάλλον μοιάζει και με εξομολόγηση, είμαι για μια ακόμη φορά στον αέρα, σε πτήση από την Αθήνα για Βρυξέλλες. Ενα ακόμα επαγγελματικό ταξίδι και σκέφτομαι ότι για να καταφέρω να χωρέσω την προετοιμασία μου για τον εαρινό μου μαραθώνιο στο Μιλάνο στο ιδιαίτερα φορτωμένο πρόγραμμά μου, αναγκάζομαι συχνά να πιέζομαι αρκετά.

Για παράδειγμα ενόψει αυτού του ταξιδιού, έκανα το long run της εβδομάδας Σάββατο και όχι Κυριακή. Η μόνη πρόσφορη ώρα που είχα ήταν το μεσημέρι και κάπως έτσι βρέθηκα στο ρεπό μου να τρέχω στην παραλιακή να βγάλω 28 χλμ.

Αντίστοιχα στις Βρυξέλλες πολύ νωρίς το πρωί και πριν από τη δουλειά μου, θα ξυπνήσω για να βγάλω την προπόνησή μου.

Αναρωτιέμαι αν αυτό που συμβαίνει είναι ευχαρίστηση ή πίεση. Και τελικά αναρωτιέμαι τι είναι πιο βαρύ στη ζυγαριά, να τρέχω αγωνιστικά σε μαραθωνίους ή να περιοριστώ πλέον σε αυτό που ονομάζουμε fun run κάνοντας ελαφρύ τζόγκινγκ όταν και αν το επιθυμώ.

Η απάντηση δεν είναι εύκολη.

Από τη μία πλευρά θεωρώ ότι ανήκω στους δρομείς που στην προετοιμασία τους δεν παραλείπουν εύκολα προπονήσεις. Θα κοιτάξω δηλαδή κάθε εβδομάδα να βγάλω το πρόγραμμά μου όπως και να έχει.

Από την άλλη με 18 τερματισμούς στα 42.195 μέτρα, σκέφτομαι ότι ίσως θα έπρεπε σιγά σιγά να δω το τρέξιμο με μια πιο χαλαρή προσέγγιση, περισσότερο διασκεδαστική και λιγότερο αγωνιστική.

Δεν έχω απάντηση αλλά ξέρω ότι το συναίσθημα της χαράς και πληρότητας που νιώθω τερματίζοντας στον μαραθώνιο, είναι μοναδικό!

Μου φαίνεται ότι προς το παρόν, έστω και ελάχιστα, αυτό είναι που γέρνει τη ζυγαριά.

Ομως σε κάθε περίπτωση, αυτό που έχει σημασία σε όλα στη ζωή, είναι να περνάμε καλά! Μετά χάνουμε το νόημα. Το βέβαιο είναι ότι τρέχοντας, περνάω καλά! Και νομίζω ότι τρέχοντας θα βρω και την απάντηση στο ερώτημά μου εν καιρώ…