Χωρίς διερμηνέα

Ωραίοι οι -ίνιο, -άο, -ιτς, -αμπί,

-όνε, -αρθία, αλλά πιο ωραίοι οι

-ίδης, -όπουλος, -άκης, -όγλου,

-ίτης, -άκος, -ίρης. Η αίσθηση είναι πιο έντονη όταν πετυχαίνει γκολάρα σε ντέρμπι με τους Αιώνιους ένας «δικός» σου, αυτός που καταλαβαίνει τα συνθήματα, που νιώθει μέχρι το μεδούλι τι σημαίνουν οι «μάχες» του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό, που φυλάει τη φανέλα.

Ο Χρήστος Μουζακίτης είναι το ξυπνητήρι του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Σου υπενθυμίζει τη συναισθηματική σύνδεση που πρέπει να υπάρχει μεταξύ αυτών που κάθονται στην εξέδρα με αυτούς που τρέχουν στον αγωνιστικό χώρο προσπαθώντας να σαγηνεύσουν τη στρογγυλή θεά.

Ο έλληνας φίλαθλος αγαπά τον έλληνα παίκτη. Οπως ο Ιταλός τον Ιταλό, ο Ισπανός τον Ισπανό και πάει λέγοντας. Οι «σημαίες» πρέπει να εκπροσωπούν κοινά βιώματα, ίδια χρώματα, να μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα. Να φωνάζεις από την τελευταία θέση, ψηλά στην εξέδρα, «Χρηστάρα», με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και να βλέπεις το χαμογελαστό πρόσωπο του «δικού» σου παίκτη να γυρίζει προς το μέρος σου το κεφάλι.

Να μη χρειάζεται διερμηνέας στα stand up και στη μεικτή ζώνη για να εκφράσει τα συναισθήματά του. Να μιλά μέσα από την καρδιά, να πονά στις ήττες και να χαίρεται στις νίκες σαν να είναι ο ίδιος οπαδός.

Οπως είναι ο Γκάβι που υπέστη διάσειση την προηγούμενη εβδομάδα αλλά αυτός παρακαλούσε τους γιατρούς της Μπάρτσα να συνεχίσει να παίζει. Οπως είναι ο Πέδρι, ο Γιαμάλ, ο Κουμπαρσί. Πριν από τρεις μήνες στις κλήσεις της Εθνικής Ισπανίας δεν υπήρχε ούτε ένας παίκτης από τη Ρεάλ Μαδρίτης για πρώτη φορά ύστερα από τρία χρόνια. Εγινε επανάσταση στα social media από τους socios της Βασίλισσας. Καλός ο Ρονάλντο, καλός ο Εμπαπέ, ο Βίνι, ο Μόντριτς, αλλά θεοί ήταν και παραμένουν στο Σαντιάγο Μπερναμπέου ο Μιγκέλ Μουνιόθ, ο Σαντιλιάνα, ο Αμάνθιο, ο μεγάλος Θαράγα, ο Ριάλ, ο Χουανίτο, ο Χέντο, ο Ραούλ. Οπως συμβαίνει σε όλες τις μεγάλες ομάδες. Οπως μας υπενθύμισε ακόμα και ο θάνατος του Μίμη Δομάζου.