Η Βρετανία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς μετανάστευση

Η Βρετανία χρειάζεται μετανάστες. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της χώρας, ο «αυτόχθονος» πληθυσμός της Βρετανίας τη δεκαετία του 2030 θα γερνάει όλο και πιο πολύ. Η αύξηση του πληθυσμού θα ενισχυθεί μόνο από τους μετανάστες και ο αριθμός τους αναμένεται να αυξηθεί κατά 5 εκατομμύρια τα επόμενα επτά χρόνια.

Καθώς αυτή η συζήτηση αφορά ξανά τον δημόσιο λόγο, επηρεάζεται από την ευκολία με την οποία η ξενοφοβία αποφέρει πολιτικό κέρδος. Το 2023 η μετανάστευση στη Βρετανία υπολογίστηκε πάνω από 1,2 εκατομμύρια, ωστόσο η δημόσια αντίθεση στη μετανάστευση μειώθηκε στο 40-50%. Είχε ανέβει ενόψει του Brexit, όταν ήταν ο κύριος παράγοντας στην ψηφοφορία για την αποχώρηση. Υποχώρησε καθώς οι εργαζόμενοι από την ΕΕ εξαφανίστηκαν αλλά η αντίθεση στη μετανάστευση αυξήθηκε ξανά πέρυσι, καθώς οι αφίξεις μεταναστών εκτός ΕΕ με μικρά σκάφη κέρδισαν καθημερινή δημοσιότητα. Ακόμη και τότε, λιγότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες είπαν ότι πρέπει να μειωθεί.

Οι αριθμοί μπορούν να αποδείξουν σχεδόν τα πάντα. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι εκεί που εγκαθίστανται οι περισσότεροι μετανάστες – εντός και γύρω από το Λονδίνο – είναι και το πιο παραγωγικό μέρος της Βρετανίας. Εκεί η αντίθεση εναντίον τους είναι πιο αδύναμη.

Αυτό που έχει σημασία είναι πώς να χειριστούμε τη συνεχιζόμενη τοξικότητα της μετανάστευσης στην εσωτερική πολιτική. Το θέμα έχει αποδειχτεί δώρο για τους εξτρεμιστές σε όλα τα έθνη «υποδοχής» της Δύσης, από τις σκανδιναβικές χώρες και τη Γερμανία έως τις ΗΠΑ. Η μετανάστευση είναι ένα δώρο για την Ακροδεξιά της Αμερικής, όπως είναι δώρο μια παρενέργεια της μετανάστευσης, η πολιτική ταυτότητας (identity politics), για την Αριστερά.

Πολλές χώρες έχουν πλέον πρωτόκολλα που βασίζονται στην υπό όρους ένταξη. Πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για να μειωθεί η σύγκρουση πολιτισμών μεταξύ των Βρετανών και ορισμένων ομάδων μεταναστών – όπως για ζητήματα φύλου.

Λίγοι και από τις δύο πλευρές θα μπορούσαν να παραπονεθούν για την απέλαση εγκληματιών μεταναστών ή για την επιμονή στην αποδοχή μιας «χάρτας» μεταναστών. Εκείνοι που σκοπεύουν να εγκατασταθούν μόνιμα σε μια νέα χώρα θα μπορούσαν σίγουρα να υποχρεωθούν να μάθουν για τις δημοφιλείς γιορτές, τις πεποιθήσεις, τις παραδόσεις και τους κώδικες συμπεριφοράς της. Η κοινοτική πειθαρχία έχει σημασία ή πρέπει να έχει σημασία. Ενας τέτοιος χάρτης θα πρέπει να θεωρηθεί ως μέρος της διαδικασίας της μετανάστευσης.

Το να αποδοκιμάζουμε απλώς τη μετανάστευση στη Βρετανία δεν έχει πλέον νόημα. Πρόκειται για ωμά κρυμμένη πολιτική του συναισθήματος. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε τους ξένους να θέλουν να έρθουν στη Βρετανία, αλλά μπορούμε να το ρυθμίσουμε και να το κάνουμε προς όφελός μας. Μπορούμε να το διαχειριστούμε.

Ο Σάιμον Τζένκινς είναι αρθρογράφος της «Guardian»