Οι αμβλώσεις στην ατζέντα; Γιατί;

Σε μια συζήτηση για το δημογραφικό, είπε να ανοίξει το – κλειστό από χρόνια – ζήτημα των αμβλώσεων. «Παραβιάζουμε την ιερότητα της αγέννητης ζωής, ενώ νομοθετούμε μανιωδώς και διαφημίζουμε μορφές συμβίωσης και τρόπους ζωής που αντιβαίνουν στους φυσικούς αναπαραγωγικούς νόμους. Εάν πραγματικά θέλουμε την επιβίωση της Ευρώπης, πρέπει να προστατεύσουμε την αγέννητη ζωή, τη μητρότητα, την παραδοσιακή οικογένεια, καταβάλλοντας γενναίους πόρους σε γεννήσεις νέων Ευρωπαίων». Δύο περίοδοι χρειάστηκαν στον ευρωβουλευτή της Νίκης για να αποδείξει σωστούς όσους έλεγαν πως ο τραμπισμός θα αρχίσει να εκδηλώνεται ταχέως και στην Ευρώπη μετά την επανεκλογή του Τραμπ.

Κι ενώ το ζήτημα είναι κλειστό, νομοθετικά και πραγματικά, δημοσιογράφοι έσπευσαν να ρωτήσουν έναν γνωστό για τη θρησκοληψία του ηθοποιό την άποψή του για το θέμα. Τι απάντηση να περίμεναν άραγε; Λέτε να σοκαρίστηκαν όταν τους είπε ότι οι αμβλώσεις είναι γι’ αυτόν «δολοφονία»; Είπε κι άλλα που τ’ ακούσατε ή τα διαβάσατε. Ηταν χρήσιμη άραγε η ερώτηση; Ο δημοσιογράφος ή ο αρχισυντάκτης του θεώρησαν πως μια απάντηση γι’ αυτό το θέμα απ’ αυτόν τον άνθρωπο θα είναι χρήσιμη στο κοινό;

Το αν και πώς πρέπει να τίθεται μια ερώτηση και ειδικά σε ποιον, για ποιο λόγο και σε τι συγκείμενο έχει απασχολήσει τη θεωρία της δημοσιογραφίας εδώ και πολλά χρόνια. Υπάρχει μια διαφωτιστική, σχοινοτενής έρευνα της φινλανδής δημοσιογράφου Johanna Vehkoo στο Ινστιτούτο Ρόιτερς για τη μελέτη της δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με τίτλο «Ποιοτική δημοσιογραφία και πώς μπορεί να διασωθεί». Σ’ αυτό το paper μεταξύ άλλων, διαβάζει κανείς πώς η ποιότητα στη δημοσιογραφία μετριέται τόσο από το πόσο ένα έργο προσελκύει το κοινό του όσο και από το πόσο το διαφωτίζει. Αυτό σημαίνει ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει συνεχώς να ρωτούν τους εαυτούς τους πριν κάνουν το οτιδήποτε ποιες πληροφορίες έχουν τη μεγαλύτερη αξία για τους πολίτες και με ποια μορφή είναι πιο πιθανό να τις αφομοιώσουν οι άνθρωποι.

Είναι γνωστό το απόφθεγμα του Bernard Cohen από το 1963: «Ο Τύπος μπορεί να μην επιτυγχάνει τις περισσότερες φορές να πει στον κόσμο τι να σκέφτεται, αλλά επιτυγχάνει εντυπωσιακά στο να τους πει για τι πράγμα να σκέφτονται», σχολιάζοντας τη θεωρία της ατζέντας, τη θεωρία εκείνη που λέει ότι τα ΜΜΕ μπορούν να κατευθύνουν την κοινή γνώμη σε συγκεκριμένα θέματα. Προτείνει η θεωρία αυτή ότι τα μέσα ενημέρωσης μπορούν να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη καθορίζοντας το σε ποια θέματα δίνεται η μεγαλύτερη προσοχή.

Ποιος ο λόγος να δημιουργηθεί τόσος ντόρος πάνω σε ένα ζήτημα που έχει λήξει νομοθετικά εδώ και σαράντα χρόνια; Γιατί να το συζητάμε όλοι επί τόσες μέρες; Και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο που η τάση διεθνώς είναι οπισθοδρόμηση και αναθεώρηση κεκτημένων ετών; Η Ακροδεξιά θεριεύει και ψάχνει ευκαιρίες να αναμοχλεύσει κλειστά θέματα. Να μην παίξουμε αυτό το παιχνίδι.